zwanger en nog steeds zo'n verdriet

[lyse]

Eventjes naar boven gehaald voor Zij en haar...

En ook om mijn eigen verdrietje toe te voegen...
Dit weekend stopte ik het dochtertje van mijn zus in voor het slapen gaan. Ze is 6. Toen ik nog even gezellig naast haar lag op bed vroeg ze me: "Tante Lyse, wanneer zullen jouw baby's groot genoeg zijn om met mij te kunnen spelen?" Het was een hele lieve vraag en met de slag brak mijn hart... Onze kindjes zullen zo veel jonger zijn dan zij. Echt goed zullen ze waarschijnlijk nooit samen kunnen spelen. Daarvoor is het leeftijdsverschil te groot. Als we onze kindjes nu toch maar eens 4 jaar geleden al hadden kunnen krijgen... Waarom moest het zo lang duren?

[Kimzie]

Lyse, ik krijg tranen in mijn ogen van jouw berichtje, want het is een gevoel dat ik wel herken. Er zijn nog geen kindjes in onze familie, maar al wel in onze vriendenkring en die zijn ook al wat ouder. Onze vrienden zitten nu allemaal aan ronde 2, en ik kan er niet aan doen, maar telkens denk ik: ik zou nu ook voor de tweede keer zwanger moeten zijn en niet voor de eerste keer. En dan is het net alsof ik niet blij kan zijn voor die andere zwangere (bij wie het helemaal vanzelf ging en die zit te zagen dat het toch niet helemaal goed gemikt was, want dat ze nu in de grote vakantie gaat bevallen en daardoor een stuk zwangerschapsverlof kwijt is omdat ze in het onderwijs werkt).

[mindyke]

ken het helemaal , in mijn man zen vriendenkring ziin ze allemaal al voorbij zronde 2 :-/ er is daar niemand meer die nog 1tje gaat kopen.
Jaren deden zijdingen samen met de kindjes waar wij dan maar ni meegingen ( naar de speeltuin,zwembad, park is soms stom als je geen kids hebt) en nu zijn ze volop dingen aan het plannen zonder kids. En daar vallen we dan ook buiten he want ik wil men kleine ventje niet wegdoen voor vanalles .

zo moeilijk om in die hoop nog te aarden...

[juffie]

Ken het gevoel ook, soms voel je je dan nog nergens thuis.
En dan soms die opmerking dat je wel geen jonge moeder meer bent en als je nog een tweede wilt dat je wel snel zal moeten zijn. Alsof we er zelf voor gekozen hebben.

Lyse hier net hetzelfde de neefjes en de nichtjes zullen ook veel te oude zijn, hier kunnen ze binnen een paar jaar al komen babysitten.
Gelukkig heb jij twins meid die kunnen gezellig met elkaar spelen. Voor ons toch wel een duwtje om snel aan een tweede te beginnen anders is ons meisje het enige kindje in de familie.

Dikke knuffel voor iedereen
juffie

[mindyke]

hmm weet niet juist of het het juiste topic is maar er zijn er hier al zo veel ik open niet zo graag nog 1tje.

we zijn nu ongveer 7weken zwanger van ons brusje, na een dik jaar.
Ik ben echt blij dat het gelukt is en dat heel de mmm voorbij is. Maar er hangt ergens zo een zware donkere wolk boven me.

Ik ben niet te ongerust of het allemaal wel goed zal gaan met de zwangerschap (een beetje zoals iedereen hier denk ) maar echt niet te.
Maar ik heb niet dat euforische gevoel als bij ons zoontje.

2013 is pertang super begonnen, heb na 3jaar hard werken eindelijk promotie gemaakt die ik wilde (wat dan vooral een financiële promotie is) en nu een klein wonder dat eraan komt.


Alleen ja, weet niet ik stel me alles zo in vraag. Is deze job wel wat ik wil, al die verantwoordelijkheid. Ik blijf zolang hangen over dingen die gebeuren (onlangs woorden met een vriendin, is uitgepraat maar ik kan het niet naast me zetten) en nu wordt er een collega /goede vriendin beschuldigd op het werk van diefstal. En ik ben wel 1 van haar bazen. This allemaal zo moeilijk en het lijkt wel alsof ik tijdens heel die mmm dat allemaal naast me kon zetten maar nu dat het een feit is dat we zwanger zijn valt dat deel weg en blijf ik met de rest zowat zitten.

Klinkt misschien raar maar het is zowat een leegte? Niet meer die ochtendafspraken, het over en tweer gerij, spuitjes etten...
Soit ik kan het moeilijk verwoordend en mischien klinkt het allemaal absurd, kmoest het toch even ergens kwijt. xx

[Kimzie]

Mindyke, goed dat je het toch even kwijt kan hier! Ik denk dat de zwangerschap je ook wat emotioneler maakt dan anders en dan sta je soms stil bij dingen waar je anders veel minder stil bij staat. Zolang je nog dingen hebt waar je je wel tevreden over voelt, is er nog voldoende evenwicht.

[anie]

Mindy'ke, ik begrijp je gevoelens. Als je in de mmm zit, draait je wereld daarrond. Nu krijgen andere dingen terug betekenis. Ik had het gevoel of mijn leven was mmm en niets anders meer... Toen ik hoorde dat ik zwanger was, had ik echt een "decompressie" of hoe noem je dat. Een opluchting maar ik moest er tegelijkertijd van uitrusten. Ook is het zo dat ik besef wat ik die drie en half jaar heb gemist in het leven, hoe hard we hebben afgezien. Bij ons is er nu ook wel erg veel gebeurd maar nu komt het allemaal terug boven. Heel raar...

[liezeke]

Hier ook meer tranen dan normaal...

Maar op zich vind ik het niet zo erg, de emo's die er anders in blijven zitten (onder het motto: nie neuten en voortdoen) komen eruit en besef dat er aan een aantal dingen moeten gewerkt worden omdat die emo's er altijd echt wel zitten.
Veranderingen die zich opdringen en die ik pas nu als 'dringend' voel omdat de drempel zo laag ligt.
Dus nog goed (een beetje):).

Liesje

[Hopeful82]

Ook ik ben een lopende tranenmachine. Allez, ik weet ze meestal in te houden, maar dat lukt niet altijd even goed. Aan de ene kan tranen van geluk en opluchting, dat ik zwanger mag zijn, dat ik zwanger kán zijn, dat het ons eindelijk gegund is, maar aan de andere kant ook van angst, frustratie dat ik (nog) niet voor de volle 100% kan genieten nu het eindelijk zover is. Herkenbaar... Dat kan nog wat geven als ik volgende week mijn eerste echo heb, er gaan tranen vloeien, sowieso, van verdriet als het geen goed nieuws zou zijn, van opluchting als alles goed is!

[mindyke]

hey meiden, merci voor de reacties.
De tranen komen hier niet, ik weet niet hoe het komt, misschien zou het beter zijn als het er eens uitkomt.
Er is gewoon een constante draaimolen in men hoofd en buik. Ik kan me ook niks concentreren opt werk.

Heb een afspraak gemaakt bij de voetreflexologe (ze doet dan oorkaarsen of iets dergelijks ontspannend want voetreflexologie mag niet tijdens de zwangerschap) dat zal me hopelijk deugd doen...

[Paula]

Dag Mindy en co,
Ik ben ook zo emotioneel (bijna 9 weken zwanger), toch ben ik gelukkig dat ons dit overkomt en opgelucht dat ik niet meer volgens de echo-en labo-agenda moet leven. Er komt plots precies een zee van tijd vrij, en toch heb ik ook soms dat eerder 'trieste' gevoel en durf ik soms niet 100% te vertrouwen op de toekomst. Wie weet is er iets mis met de baby, wie weet moeten we nog een of andere moeilijke beslissing nemen over enkele weken... pff. En alles ziet er nochtans goed uit, en de kleine kring mensen die tot nu toe ingelicht is die reagereert heel positief en blij. Ik denk dat het ligt aan de onzekerheid en het vele wachten de laatste jaren. Uiteindelijk hebben wij langer moeten wachten na de diagnose (azoospermie) om te starten met behandeling dan dat we in behandeling geweest zijn. Ik denk dat ik me de laatste jaren zoveel zorgen gemaakt heb dat ik niet echt zorgeloos meer kan leven. Zelfs als ik aan iemand vertel dat ik zwanger ben, dan springen de tranen in m'n ogen... Het zal wel met de hormonen en de voorbije stress-periode te maken hebben...Veel geluk aan allen, of het nu om behandeling gaat of om een zwangerschap! Groeten Paula

[sunshine]

Wel, wij hebben ook 5 jaar in de mallemolen gezeten. Ik heb nu een zoon van 19m en een dochter van 7m (die er wel ineens spontaan kwam). Maar ik huil nog steeds heel vaak. Ik heb zoveel moeten doorstaan en meemaken tijdens de behandelingen en zwangerschap van mijn zoon dat ik het volgens mij nooit helemaal kan verwerken. Ik was na 5 jaar eindelijk zwanger. En dan staan er ineens 5 dokters rond je omdat het n drieling is, er zeer veel grote risico's zijn... EINDELIJk was ik zwanger en nog mocht en kon ik niet blij zijn. Ik moest van de ene dokter naar de andere... Ik heb weken aan een stuk gehuild terwijl ik blij had moeten kunnen zijn. Ik ga jullie de details besparen, maar van de drieling is enkel mijn zoon geboren. Het is een wonderkindje, mijn lieve kleine schat. 3 maanden na de bevalling werd ik tegen de medische wetenschap in spontaan zwanger. Een tweede wondertje werd geboren. Ik ben zielsgelukkig met mijn kindjes, hou zoo veel van hen. Maar ik kan het verleden niet loslaten. Ik vind het zo oneerlijk, onrechtvaardig. En mijn tranen komen weer... Telkens ik hoor dat er iemand zwanger is krijg ik een krop in mn keel en komt het verleden weer terug. Ik denk dat ik dat voor de rest van mn leven als rugzak mee zal dragen.

[E+P]

Voor een groot stuk zeer herkenbaar.

Ik heb niet zo'n grote moeite met zwangere vrouwen in mijn omgeving. Bij kaartjes stond ik meestal als eerste in de rij om de baby te zien én vast te houden. Gewoon omdat ik met mijn moedergevoelens ergens naartoe moest.

Toen ik echter voor de 2de keer zwanger was, heb ik verschillende keren groen gelachen (en binnenin geweend). Een paar voorbeelden... We waren ongeveer 8-9 weken zwanger van ons H. toen we schoonzus en -broer op bezoek hadden voor A.'s verjaardag. Schoonouders springen ook even binnen en dat was 't sein voor de schoonzus: "Ik ben zwanger! 5 weken!!".
En daar stond ik dan. Zelf 8-9 weken zwanger maar niemand die het mocht weten want er moest nog een vlokkentest gebeuren om uit te sluiten of de baby al dan niet papa's erferlijke ziekte had. Ik was meer dan jaloers over het feit dat zij zomaar blij konden zijn op 5 weken en dat ik het nog niet eens kon vertellen.
Mijn beurt om het op een leuke manier aan de buitenwereld te vertellen, is trouwens nooit gekomen. 's Anderdaags heb ik, op onze A.'s verjaardag, een bloeding gekregen 2 uurtjes voor z'n feest. Mijn "Mama,kan-je-komen-want-ik-ben-zwanger-en-heb-een-bloeding-en-wil-nu-naar-'tspoed." was nu niet echt de manier waarop ik me had voorgesteld mijn grote nieuws te vertellen.

Nog zo'n moment met de schoonzus: Ik ben 29 weken zwanger, net een weekje verder dan ik mijn zoon heb kunnen dragen, en de schoonzus zegt op een familiefeest: "Nu ben je toch gewoon zwanger?" Ik heb gezwegen maar dacht: "Yeah right, daarom is mijn gynae elke 14 dagen zo blij om mij te zien én durft ze zich nog niet eens uitspreken of ik de 34 weken haal."
Grrrr....

[mindyke]

o E+P verschrikkelijk he.
Ik heb ook het gevoel dat het voor het brusje moeilijker is dan voor ons 1ste kindje....

[E+P]

Hey Mindyke, da's inderdaad een leegte die vrij komt. Je hebt je jààren op die mmm-problematieken geconcentreerd. Met afwisselend succes maar er steeds vollenbak ingevlogen en dan valt dat ineens weg omdat het - joepie - gelukt is. Dat zorgt zeker en vast voor een dubbel gevoel. Blij en verdrietig tegelijk. Je moet zo terug je plaatsje terugvinden. Ik kan me zeer goed voorstellen dat dit in combinatie met een nieuwe job niet altijd makkelijk te verteren is. Langs de ene kant voel je 100% vreugde, maar langs de andere kant is er een doel in je leven weg. En dat moet je stap voor stap terugvinden.
In ieder geval: proficiat met je zwangerschap, he!

Groetjes

PS. Ik heb 2 keer een moeilijke zwangerschap gehad. Op zich heb ik me daar bij neer gelegd dat ik in mijn leven, buiten liefde en vriendschap , niets voor niets heb gekregen. Alleen kunnen bepaalde opmerkingen van mensen die toch beter zouden moeten weten mijn haren recht naar omhoog laten komen. Ik hoefde geen PGD-pogingen of speciale risicovolle zwangerschappen, verre van zelfs, maar ik heb ze nu éénmaal wél. Men hoeft ze niet te verheerlijken (soms heb ik de indruk dat mijn schoonzus dat denkt) maar minimaliseer ze ook niet (wat o.a. zij wel doet).