Vaak lees je hier dat koppels met fertiliteitsproblemen zelden een zorgeloze zwangerschap kennen. Gelukkig ploeteren we ons door al die wilde wateren en geraken we er wel..
HIer hebben we al heel wat wilde wateren doorzwommen met al heel vroeg BI, Overmatig braken tot week 25, Hernia, opname wegens te lage ijzergehalte, te lage bloeddruk, crisissen door zwevende ribben en ga zo maar door. Gelukkig is ons wondertje wel altijd van alles bespaard gebleven, maar ik ben na 37,5 weken helemaal op.
Onze gyn heeft ons dan ook voorgesteld om de bevalling vanaf week 38 te laten inleiden, zelf ziet ze ook dat dit niet langer vol te houden is. Aangezien er nog geen opening of verweking is, gaf ze wel aan dat een keizersnede 1 van de risico's was.
Daarnaast heeft mijn huisarts ook bv afgeraden/ Al is ze zelf een grote voorstander, maar met de zware zwangerschap vindt zij het aangeraden om ook aan mijn gezondheid te denken.
Ik moet nu heel eerlijk toegeven dat ik tegen beiden raadgevingen niet tegenop zie. Ik ben helemaal op, slaap amper, eet niet, en voel me echt een zombie.
Maar ik krijg hier steeds tegenargumenten van mensen die me lief zijn. Dat inleiden niet moet doen, omdat het kindje nog niet "klaar is" om naar de buitenwereld te komen, anders komt ze wel vanzelf. Hetzelfde voor BV, dat het het kindje haar recht is om dat wel te krijgen.
Nu beginnen de twijfels de kop op te spelen: Ik weet niet of ik het echt nog langer volhoud; doe ik haar onrecht met haar vroeger te laten komen? en haar de bv te ontnemen. ik doe niet meer dan ganse dag door liggen en het uur in het oog houden,en gergeld de tranen wegvegen. IK had mij het zwanger zijn helemaal anders voorgesteld, uiteraard wel met kwalen maar niet dat ik helemaal vastgekluisterd zou zijn aan mijn sofa. Ik herken mezelf niet. Ik heb echt het gevoel dat ik op het randje van een depressie zit en vraag me echt af hoe ik het ga doen als de kleine er is aangezien ik nu al niet in staat ben voor mezelf te zorgen, laat staan voor haar
help