Hej Amaliya,
Hoe gaat het intussen ginder?
Ik snap wel hoe je je voelt. Ik herkende mezelf ook niet meer op het einde van m'n zwangerschap (minder complicaties misschien, maar een tweelingzw dus wel behoorlijk zwaar). Ik wist het ook niet meer over alles. Ik wil je niet ontmoedigen, maar ik hoop dat je niet denkt: eens de baby er is, kan ik weer uitrusten. Je stapt helaas van de ene vermoeiende toestand over in de andere.
En die onzekerheden... Daar heb je geen antwoorden op. En die kan niemand je echt geven. Probeer dus vooral je hart te volgen en je niets te laten opdringen. Stel genoeg vragen aan de dokter en aan jezelf.
- Waarom zou je je kindje vroeger willen laten komen? Heb je pijn? Ben je moe? Zijn er risico's?
- Keizersnee vs natuurlijk bevallen: horrorverhalen te over bij beide. Het is alleszins niet zo dat je meteen 'up and running' bent na een gewone bevalling. Ik heb ook drie dagen in bed gelegen. Ik voelde me hier lang schuldig over en dacht dat ik een 'flauwe' was, maar het was niet anders.
- Waarom zou je bv willen geven? Of kv? Beide hebben voordelen, beide hebben nadelen. Ik kon niet kiezen en heb simpelweg een combinatie gegeven. Traag opgebouwd (pas na enkele dagen begonnen zodat ik ook wat kon rusten, heb geweigerd te kolven na een paar miserabele pogingen) en de bv afgewisseld met flesjes zodat anderen me konden helpen en ik niet de hele tijd een kind aan de borst had hangen, minder stuwing etc. Dat kan dus ook, he.
Durf dus ruimer kijken dan de zwart-wit adviezen. Kies uit alle raad wat je aanstaat, onthou die, pas die toe op jouw situatie, en hang de rest in de hoogste boom
Ik wens je nog veel welkome rust toe!