Bloedverlies prille zwangerschap

[Fien83]

Moeilijk hé Sterretje. Ik snap inderdaad dat je het niet tegen de buitenwereld wil vertellen, zeker omdat niemand er vanaf wist hé... Kom er hier of op facebook maar over vertellen als je er nood/behoefte aan hebt.

't Is iets vreselijks waar je door moet hé, maar echt waar, je vindt de moed terug om verder te gaan hoor (allez, ik toch). Ik zie natuurlijk nog altijd op tegen de behandeling en ik zou dat liever niet meer mee willen maken, maar het verlangen naar een tweede kindje is groter dan de angst voor de behandeling. Wat wel zo is, is dat (als ik ooit terug zwanger geraak) het nog enger, nog moeilijker,... gaat zijn dan het daarvoor was... Neem de tijd om het te plaatsen en dan kunnen jullie samen bekijken hoe jullie verder willen hé.

[Bjorn en Kim]

100% mee eens Fien!

[Pimpajoentje]

Lieve Sterretje,

Ik vind het zo erg voor je. Net zoals Kim wilde ik ook nog niet reageren, omdat bij mij de symptomen ook helaas altijd slecht zijn afgelopen.
Ik bewonder hoe sterk je je opstelt en ik begrijp al helemaal je keuze om niets tegen de mensen in je omgeving te zeggen. Je wil niemand lastig vallen, je wil niet als een slachtoffer worden bekeken.
Ik heb een goede tip gekregen van mijn dokter om je prachtig engeltje een echt plaatsje te geven in je wereld: schrijf een afscheidsbrief. Hij zei me dat het verwoorden van alle gevoelens die in je omgaan, verdriet, pijn, wanhoop, woede... heel belangrijk is in het verwerkingsproces.
Dikke knuffel.

[Bjorn en Kim]

Pimpajoentje ik zou het niet kunnen een afscheidbrief te schrijven. Dit kleintje is voor mij niet weg. Het zit niet meer in mijn buik maar zal voor altijd in mijn hart zitten waar ook mijn overleden vader zit. Ik ben er zeker van dat hij er heel zorgzaam over zal waken. Dat is waar ik mij nog in kan troosten. Mijn papa en mijn ukje zijn samen daarboven...

Vind het vooral moeilijk om later aan mijn kinderen te moeten uitleggen dat hun broertje of zusje het niet haalde. Ze hebben het recht dit later te weten, nu hadden ze een vermoeden maar ik heb het nooit uitgesproken. De kleinste (2) niet maar de oudste (4) vroeg de dag van mijn mk wanneer hij een broer of zus zou krijgen. Hij wou zo graag een klein beebje in huis. Ik zei hem dat we geen plaats meer hebben in huis voor een beebje en hij zei dat het beebje bij hem in bed zou mogen slapen. Het verscheurde mijn moederhart!

[Lie_29]

A gatver toch, Sterretje.

'k Snap volledig dat dit erg pijn doet, maar 'k vind het super dat je het midden probeert te houden en naar het positieve dat er wel is probeert te kijken hoewel het nondedikke toch allemaal niet zo makkelijk is.

Jammer ook want ik had je zo wat als 'voorbeeld' gesteld. Dat het mogelijk was, ook met een ingewikkelde voorgeschiedenis.

Ik hoop dat je er samen met je man aan uitraakt hoe het verhaal nu zal verder gaan. We horen het wel?

Vele sterkte in alle geval, meid!

[nogeenkeer]

Ik ben zes keer zwanger geweest voor onze twee kindjes. En ik heb daar nooit over gedacht als "verloren kindjes". Uiteraard heb ik daar verdriet om gehad hé, vééééél verdriet! Maar wij hebben ons altijd ingeprent dat ONS kindje er nog steeds was, alleen ff bleef wachten op een beter lichaampje...

Ik weet niet of ik hier iemand mee kan helpen, maar voor mij bracht die gedachte veel troost.

[mindyke]

vind ik heel mooi nogeenkeer!

Ik denk dat een afscheidsbrief wel nuttig kan zijn. Het haalt je kindje niet uit je hart he, het geeft je gevoelens een plekje. dingen die je niet hardop kan zeggen even neerschrijven doet dikwijls deugd.


Dikke knuf he sterretje!

[Sterretje]

'k denk dat iedereen zo iets op een andere manier zal verwerken.
Ik weet niet of ik dit 'wezentje' al als een kindje van mij mocht beschouwen. Het was allessinds een kindje in wording en eentje waar ik in gedachten al een leven mee had voorgesteld.
Het zal dan ook altijd een plaatsje in mijn hart en hoofd hebben, al denk ik niet dat ik naar de buitenwereld toe zal spreken over 'drie zwangerschappen', tenzij in e gesprek van medische aard.
mijn zwangerschap was nog heel pril, en ik heb ook nooit een vruchtje gezien. ik had wel alle symptomen, hcg op papier en maar liefst 6 positieve urinetesten. dus ja, ik was zwanger. maar moest ik niet getest hebben, had ik nu vermoedelijk 'alleen maar een zware ongesteldheid'.
'k weet niet of ik dit goed verwoord, is ook niet het goede topic, maar denk dat er mentaal nog een verschil is als je al een flikkerend hartje of vruchtje op echo zag. Al is het nu evengoed pijnlijk genoeg. fysiek en emotioneel.
Ik maak me geen zorgen over de verwerking, het zal alleen moeilijk uitmaken zijn of we er nog eens voor gaan of niet. of we de natuur zijn gang zullen laten gaan, of de wetenschap opnieuw inroepen, of dat we nu misschien toch definitief onze kinderwens afsluiten.
Tijd brengt raad.

[Noa]

Courage sterretje, en ik begrijp helemaal wat je bedoelt met jouw woorden. Hier in de 6 jaren dat we voor kindjes gingen, 1x spontaan "zwanger" geweest, ik was 6w ver maar heb het nooit geweten. Ik was idd goed overtijd, maar dacht echt niet aan een zwangerschap, eerder aan slechte eisprong of pre menopauze door mijn weinige eicelreserve. Pas toen ik ellendig veel buikpijn kreeg en op spoed ben beland, wisten we dat het een mk aan het krijgen was. Ik heb het precies zo ervaren als jij beschrijft. Ook best wel verdrietig, en verdorie ook wel heel kwaad. Maar eigenlijk was ik ergens zelfs een beetje trots op het feit dat we - spijtig genoeg met slechte afloop - het eens helemaal zelf, zonder de wetenschap, hadden fefikst.

Tijd zal idd raad brengen, ik wens jullie in elk geval alle geluk toe, of dat nu definietief met zijn viertjes is, of moeder natuur vrij spel krijgt, of jullie terug de mmm instappen, het allerbeste!!!

[Kimzie]

Sterretje veel moed! Tijd nemen helpt inderdaad wel. Hoe je ermee omgaat is voor iedereen anders. En als je de zonnige kant van het leven nog kunt zien, ben je een sterke madam die er wel zal komen!