ONGERUST - bloedverlies op 21w en nu bruinverlies op 23w

[liezeke]

eva: da waren inderdaad nogal eens tijden;)...
gyn was zelfs aant zeggen dat ik ook elke week mocht komen mr wendde dat beetje af (beetje kop int zand) mr ze zei: 'we zullen wel zien dan, hé'...

leisje: hab al sinds jaar en dag een lage BD (ongeveer 9/5), herinner me dat de vpk vn medisch onderzoek op school altijd drie keer mijn BD maten om dan te zeggen: 'je hebt wel een lage BD hé'. Ik at/eet altijd veel zout (zoute chips, zout op eten), in begin niet echt lekker maar na een tijdje wen je eraan. Ventje noemt me nu 'mijn zoutpilaarke' omdat ik zoveel zout op mijn eten doe:). Als je dat toch te gortig vindt kan je bij apo ook gelulles laten maken met zout in, dan slik je het zonder proeven door.
Geeft bij mij maar soms een orthostatische hypotensie (draaierig bij rechtstaan) mr meestal heb ik er geen last van.
Eigenlijk meer een voordeel dan een nadeel, zeker nr zwschvergiftiging toe...
En inderdaad, goed dat je nu al behandeling krijgt voor vaginale infectie, kan vliezen gn infecteren en bevalling uitlokken. Dus er tijdig bijzijn is super vn je gyn. Hier ook deze week eerste vaginale kweekje gehad (op vraag vn prof. Lewi). Liever geen vaginale infectie! Ofwel één die tijdig aangepakt wordt (met AB ben je er zo vanaf:)).

Liesje

[Siemsje]

Hey Engel!
Ondertussen al dicht bij de 30weken he whiee! Ik hoop dat je baarmoederhals het nog wat uithoud! Wat mij betreft kan dat heel erg verschillen hoe het loopt. Bij onze dochter had ik op 26w nog 1 van 4cm en stug. Op 29w was hij verweekt en verkort (nooit geweten hoeveel eigenlijk) en op iets meer dan 31w had ik 1cm opening, en toch nog kunnen rekken tot 33w en 5 dagen.
Ik ben gisteren terug op controle geweest en baarmoederhals 3.5cm, hetzelfde dus. De utrogestan en het vele rusten doen hun werk dus ik ga door he! Ben nu 23w en 5 dagen dus we gaan door he. Binnen drie weekjes terug controle!

[Engel0405]

Styx, Siemsje, Liezeke, Leisje en Eva:

Ik heb een stuk van elk van jullie raad ter harte genomen.

Gisteren bij de gyn: het is echt zo'n typische vent op sommige momenten. Ik heb me niet geschaamd om voor ie echo deed al direct te zeggen dat ik ermee wou stoppen ongeacht of ik nu stabiel was of niet, dat het gewoon echt niet meer goed voelde. Hij keek wat raar van 'huh, wat krijgt die nou, anders zit ze altijd alles weg te wuiven en te onderhandelen om toch nog wat te mogen blijven werken'

Maar blijkbaar zat ie daar wel op te wachten, want hij ging 200% akkoord en gaf me dik gelijk. (jezes, had ik dat geweten, dan had ik al eerder zo aangedrongen)

Toen de echo: babytje valt moeilijk te meten, zit laag en zondanig ineenkruld dat hij dijbeen niet goed meer kan meten. Dus geen inschatting qua grootte, wel qua gewichtje -zij het ook hier niet op basis puur van echo- Het zou 1kg450 wegen en ik zit dus blijkbaar plots een paar daagjes VOOR, ipv het gebruikelijke weekje achter.. Heel fijn om te horen.

De bmhalsmeting, tja zoals gedacht: achteruitgegaan weer. 2,3. Dus medisch argument voor platte rust. ALles zat nog wel mooi dicht, ondanks mijn gevoel dat het down under openstaat (bloos: wat ik voel is vaginaal wat openstaan , maar heeft niets te maken met ontsluiting bmhals)

Minder tof: baby ligt helemaal stuit. Aangezien ik wellicht spontaan in arbeid ga gaan op onvoorspelbaar moment zou een keizersnede niet kunnen volgens hem.
Pff geen idee wat er dus gaat gebeuren. Hopen dat kindje nog draait, want ja uitewendige kering dat gaan ze niet doen bij onvoldragen baby.

Hoe lang ik nog heb: geen antwoord. Hij dacht 34-35 w eventueel wel haalbaar, maar niets is zeker. Vanaf 1,5 bmhals zouden ze het wel nog kunnen 2 weken rekken eventueel. Doordat mijn eerste kindje al op 37 weken (zonder specifieke reden) kwam, is het echt moeilijk in te schatten.

Ik ben dus wel degelijk gaan verder lezen nu op VVOC en nadere sites. Er is eigenlijk niet echt een regel hè. Vandaag vertelt een sollicitant me dat ze op 35 weken is bevallen van dochter die nooit 1 dag in couveuse hoefde. Niets van achterstand gehad...
En toch probeer ik er beetje op voor te bereiden (al denk ik dat je dat nooit echt kan): een baby die ik niet direct bij mij heb, die ik niet mee naar huis kan nemen, die misschien zal moeten vechten. Lijkt me zo zwaar, zo hartverscheurend.. Maar zoals andere mama's zal ik daar door moeten als het zo is...

Als alles maar goed komt, dan kan ik het. Ik MOET gewoon, dat is nu eenmaal inherent aan ouderschap: sterk zijn voor je kindjes. Zij hebben het tenslotte het zwaarst.

[Siemsje]

Hey Engel!
Je voorbereiden op een couveusetijd is inderdaad niet echt iets dat je kan. Wat ik wel uit ondervinding weet is dat je er inderdaad gewoon door moet als je ervoor staat. Ons eerste prinses heeft bijna 5 weken op neonatologie gelegen waarvan de eerste 3 in een couveuse. Ik was er op "voorbereid" in die zin dat ik al 2weken in het ziekenhuis lag toen ik bevallen ben en dus vrij zeker wist dat ze in de couveuse zou belanden. Al blijft die hele periode heel emotioneel ondanks de "voorbereiding". Ik weet nu in elk geval dat ik alles op alles zal zetten om dit prinsesje niet in een glazen huisje te laten starten. Maar ik weet ook dat het heel onrealistisch is om te denken dat ik de 37weken zal halen. Dus leef ik van week tot week, en elke week die ik extra kan doen is al een week die geen couveuse is.. Rusten meid, al weet ik dat dat helemaal niet evident is als je al een kapoen hebt rondlopen. Maar ik zie liever zelf nu nog 13weken af dan mijn 2e prinsesje ook te zien afzien. Das zowat wat mij vooruit drijft momenteel!Toi toi toi toi

[E+P]

Hey Engel,

het nieuws dat je kreeg, is verschieten maar houdt je voetjes wel op de grond. En 't is beter te weten wat de risico's zijn, dan plots-plots veel te vroeg te moeten bevallen. Dit zou traumatischer zijn dat diegene die zichzelf voorbereid hadden op een couveusekindje. Ik weet niet of het voor iedereen geldt, maar voor ons klopte de stelling wel.

Zelf heb ik elke dag geteld en voelde me elke keer weer blij met de extra dag erbij. Toen ik effectief diende te bevallen was ik vrij rustig. En eerlijk gezegd heb ik gestraald achteraf. We hadden immers een levende baby, iets wat ik op 21w (bij het slechte nieuws) al bijna niet had verwacht wegens toen nog niet levensvatbaar.

Bijna alle mama's die ik leerde kennen via het VVOC onderstrepen dat een vroeggeboorte een enorme kracht in jezelf naar boven brengt. Je kan het wat met die fameuze duracelbatterijen vergelijken.

Over de stuitligging kan ik je wel geruststellen. Onze kleine man lag ook in stuit (beide kinderen trouwens) en hij is op 28w 5d nog met keizersnede kunnen komen ondanks het feit dat mijn water al meer dan 24u gebroken was. Dus keizersnede is zeker nog mogelijk, 't zal er vanaf hangen hoe snel je weeën gaan en hoe snel de ontsluiting komt.

Ik zou zeggen, neem dag per dag. En kom hier regelmatig eens je hart luchten. Het feit dat je nu thuis bent, zal je ook meer tot rust brengen.
Zelf hield ik me bezig met lezen (vanuit mijn zetel) en beslissingen maken. Ik stuurde mijn ventje naar de winkel voor boeken met voorbeeldkaartjes, potjes voor suikers, suikers zelf,... En die lieve schat deed dat ook allemaal. Vanuit mijn zetel kozen we het kaartje en de suikers.
Bij mijn 2de moest ik niet echt plat liggen, me enkel rustig houden. En dan deed ik rustig een half uurtje iets (kleertjes maken met stikmachine, suikers vullen,...) om dat direct met een uurtje (platte) rust te compenseren.

Veel succes!!

[linda76]

@Engel, super dat je nu thuis bent en kan rusten. Want ik kan heel goed begrijpen dat je erg ongerust bent. Hopelijk vind je nu nog genoeg afleiding vanuit je bed of zetel om niet te veel te piekeren. Wat zei je gynaecoloog trouwens van longrijping? Of heb je daar niet achter gevraagd?

Wat E+P vertelt over dat voorbereid zijn is wel waar denk ik. Ik was totaal niet voorbereid: dacht dat ze het nog wel gingen kunnen rekken, was geshockeerd om een kindje te zien dat totaal nog niet af was, om nog maar te zwijgen over het emotionele. Ik denk dat als jouw kindje alsnog te vroeg komt (ik hoop van niet) en je daarop mentaal voorbereid bent, dat het dan makkelijker gaat zijn om je aan je kindje te binden dan als alles heel plots gaat en eigenlijk in een soort roes/droom lijkt te gebeuren. Ik vind het ook nog altijd jammer dat ik niet direct een moedergevoel had. Het enige gevoel dat ik had en dat allesoverheersend was, was angst. Ik durfde mijn kindje niet aanraken (angst voor infecties, angst om haar te agiteren, ...), wist niet wat ik tegen dat hoopje ellende moest zeggen, ... dus heb de eerste avond wat naast die couveuze staan staren. Achteraf heel jammer (zelfs een beetje schuldgevoel) dat ik haar toen uit angst een beetje aan haar lot overgelaten heb. Dus als je kindje te vroeg komt kan ik je maar 1 ding aanbevelen en dat is "binden, contact maken, ertegen praten, laten voelen dat je er bent ...". Die baby niet mee kunnen nemen naar huis lijkt op voorhand waarschijnlijk zo onoverkomelijk, maar gaat het op het moment dat je kindje te vroeg komt echt wel doenbaar zijn hoor. Voor mij persoonlijk was dat toch zo. Je gaat echt over op automatische piloot en het enige dat je op dat moment bezig houdt is dat je kindje het goed doet en aangezien je weet dat het in het ziekenhuis de beste zorgen krijgt leg je je daar bij neer.

[Engel0405]

@ Siemsje, ferm hoe ook jij zo goed kan relativeren. Dat is idd het sterkste argument, wat is dat rusten nu als je daarmee je baby leed bespaart? We zijn het hun als mama verplicht om er alles aan te doen, hen een kans te geven zolang mogelijk in de buik te blijven.

@ Eva, ik beschouw mezelf absoluut als verwittigd. Op dat vlak ben ik dan wel weer 'blij' dat al die signalen er zijn. Het is idd geen rozewolkennieuws, maar als je echt zelfs geen waarschuwing hebt gekregen en vroeg bevalt dan is het wellicht nog een grotere shock. Ik lees kleine stukjes op fb mee ook van ouders van vvoc, heel voorzichtig. Ben er nog wel niet aan toe fotootjes te gaan bekijken. Ik ga proberen geleidelijk aan t 'wennen' aan het idee.

Wat stuitligging betreft.. Het ging heel vlot bij mijn eerste, direct 4 cm en weeën om de 5minuten. Helemaal het scenario van mijn moeders bevalling. Als ik hetzelfde doe als zij voor een 2e dan heb ik ditmaal 50 minuten ts waterbreken en geboren kindje. Daarom dat ik daar wat mee zit. Soit ik wil daar on top of everything niet mee bezig zijn voorlopig... Al fluistert een stemmetje dat zoiets wel een hele heksentoer kan worden als je normaal bevalt,heb dat ooit eens op TV gezien. Niet echt bemoedigende beelden waren dat...

Hoe zat dat met jullie partner? Ik licht de mijne met mondjesmaat wat in, hij vindt dat we positief moeten blijven en gaat er niet al te diep op in. Ik weet niet in hoeverre hem ik echt moet dwingen er serieus moet mee confronteren...

@Linda: dat moet echt shock geweest zijn! Ik hoop dat je jezelf niet al te schuldig meer blijft voelen. Ik ben maar een buitenstaander, maar het lijkt me niet zo onlogisch dat je zo in angst zat. Moeders zonder jouw situatie hebben dat zelfs dat de band er niet van minuut 1 is... ik ben ervan overtuigd dat je echt een supermama bent en dat je kindje alle liefde krijgt. Die moeilijke periode zijn jullie toch goed doorgekomen, niet? Wees daar maar fier op.

Wat longrijping betreft, die wordt maar toegediend in de rode alarmfase zegt de gyn. Het is niet iets wat hij preventief wil doen, just in case. Maar pas als ik in zkh zou liggen met superkorte behaald en heel de reutemeteut .

[leisje]

he engel,
hoe gaat het nu met jou? Aan het 'genieten' van platte rust?

ik duim dat je beebje nog even blijft zitten!

[liezeke]

Leisje, Engel, Siemsje,

Hoe gaat het met jullie? Gaat de tijd een beetje voorbij?

Liesje

[Siemsje]

Hoi hoi,

De 25 weken zijn we al voorbij! whiee! vandaag ben ik 25 weken en 4 dagen. En ik zou er nog veel willen bijdoen! Vandaag de suikertest gehad en een half uurtje monitor en geen activiteit er op te zien! Ikke blij! Volgende week dinsdag terug controle bij de gynaecoloog dus ik ben is benieuwd. Kheb heel regelmatig zone druk vanonder waar ik niet zo gerust in ben. Ma het komt en gaat. Hoe gaat het met jullie dames?

[E+P]

Whoaw, Siemsje, 25 weken 4 dagen! Voor de "gewone zwangere vrouw" lijkt dat peanuts maar jij behaalt binnenkort de eerste maar o zo belangrijke drempel van 26 weken!

We zullen volgende week voor je duimen!

PS. Ik mocht op 25 weken bij de 1ste zwangerschap geen suikertest meer doen wegens teveel risico. Ik hoop dan ook van harte dat dit nog een extra positief element is in jouw zwangerschap.

[E+P]

Leisje, jij bent ook al goed weken aan 't bij breien, hoor! Vergis ik me nu of zit je al aan 31 weken?
Hoe doet de tweeling het nog?

[leisje]

haha, ja ik ben ook 'goed bezig'. Al durf ik het niet te schrijven. De vorige keer dat ik blij was met een behaald resultaat (28 weken) werd ik 's avonds alsnog in het ziekenhuis opgenomen met contracties.

Maar morgen ben ik 32 weken! Ik wil minstens de 34 weken halen, en als het even kan 36. De babies liggen beiden in stuit, dus keizersnede zou al gepland worden op 37 weken. Dat vind ik beetje tegenstrijdig: doe ik hier mijn best om me zo rustig mogelijk te houden, en dan zal je zien dat ik uiteindelijk op 37 weken nog een keizersnede zal hebben omdat ze vanzelf niet vroeger komen...

Ik doe het echt rustig aan. Tijdens de week altijd lang uitslapen, en dan wat 'werken' beneden, afgewisseld met heel licht huishoudelijk werk. Ik mis wel heel erg de sociale contacten van op mijn werk, maar het is voor een goed doel! Mijn lastigste uren zijn hier tussen 18u en 20u, als mijn dochter thuis is. Hoewel ik me altijd voorneem om gewoon zoveel mogelijk te blijven zitten, lukt dat eigenlijk niet met een peutertje in huis. Maar goed, als het maar die twee uurtjes op een dag zijn, zal dat ook wel niet zoveel kwaad kunnen...

Engel laat niets meer van zich horen, hopelijk gaat alles goed met haar....

[liezeke]

jeej, Leisje en siemsje, da's super!

32 wkn is echt wel mijn droom, dan ga ik een glaasje champagne drinken als ik dat haal!
Knn je kindjes niet meer draaien? Of moet dat gebeurd zijn voor de 32 wkn? Mijn dochtertje is pas op 34 wkn gedraaid.

Kan er goed inkomen dat tss 18 en 20 het het lastigst is. Weet ook niet hoe ik het ga doen mr ga nog een 'systeem' moeten uitdokteren om haar zo rustig mogelijk te houden (hm, lekker onverantwoord teevee opzetten?)...

Liesje

[E+P]

Jaja, Leisje, we gaan voor die 36 weken, he! 't Is grappig maar ons Hanne was ook een geplande keizersnede op 37 weken. Ook een stuitliggertje! Het enige verschil is dat ik er geen 2 had.

Die sociale contacten zijn inderdaad een serieus gemis als je thuis zit. Internet is een groot hulpmiddel (3 werf hoera daarvoor) maar vaak zijn er van die dagen dat je echt niemand ziet of hoort tot je man thuiskomt.

A. vond het vaak wel plezant dat ik op de zetel lag. Zijn speeltafeltjes (die dienst doen als onze salontafel) staan er immers net naast. Vanaf de zetel speelde ik dan mee met hem: de ene keer moest ik alles proeven van wat hij maakte in zijn keuken, de andere keer was mijn lichaam de straat en brug (mijn benen) voor zijn autootjes. Maar 't was zeker niet altijd makkelijk. Als hij 's avonds echt wou tegenwerken, dan liet hij zich gewoon hangen op de trap bij 't naar boven gaan omdat hij toch wist dat ik hem niet mocht/kon tillen. De tv heeft hier bij ons ook af en toe dienst gedaan, net als verhaaltjes lezen vanuit de zetel. Maar 't wel wat zoeken...