Ik wil jullie even een hart onder de riem steken
Ik ben na 13 jaren proberen eindelijk zwanger geworden. Ik ben ondertussen 22 weekjes ver.
Ik wil jullie mijn verhaaltje in het kort vertellen, moesten jullie er interesse in hebben of moed uit kunnen halen.
Wij hebben 6 ki's ondergaan en 7 ivf behandelingen.
De eerste periode hebben we 6 ki's gehad en 4 ivf (Tussenin hebben we wel een rustpauze ingelast van 3,5jaar) omdat het zo zwaar werd.
Daarna startten we ivf 5, 6...ook zonder resultaat en met vreselijk veel verdriet.
Dit was onze laatste ivf behandeling en we zouden stoppen, zo hadden we gezegd. Maar ik werd erg depri. Ik ben gaan praten met een psychologe maar kreeg het niet geplaatst. Mijn man en ik hebben dan samen beslist er nog één keertje voor te gaan. De allerlaatste keer...en net die keer ben ik zwanger geworden.
Van die 7de ivf ben ik zwanger van 1 beebje (Had er 3 teruggeplaatst gekregen.
Ik had altijd maar weinig follikels en nog minder bevruchtingen waardoor ik maar één keer 2 cryo's over had. Die hadden de ontdooiing niet overleefd.
Dus elke keer opnieuw moeten starten met de medicatie.
Ik voelde geen enkel verschil tegenover de andere keren. De dag van de bloedtest dacht ik zelfs dat mijn regels zouden doorkomen.
Toen we die namiddag mochten bellen voor de uitslag waren we erg verrast en blij.
Maar ik voelde mij helemaal niet zwanger de eerste tijd. Ik had geen pijnlijke borsten of ander gevoel terwijl heel het internet vol stond van zwangerschapsverschijnselen! Dus ik ging ervan uit dat ik dit ook moest voelen...niet dus! Dit wil dus echt niets zeggen.
Pas in week 7 werd ik misselijk.
En dat tot week 14
Dames, pieker je dus niet onnozel op de tekenen die je lichaam je geven. Dit wil niets zeggen, kijk maar naar mij.
Lieve dames, ik hoop dat jullie iets aan mijn verhaal hebben gehad. Het is maar een klein deeltje van mijn gevoelens van toen. Ik wil jullie bijstaan als jullie vraagjes moesten hebben.
Geef niet op, volg je gevoel en luister naar je lichaam
Lieve groetjes, Kelke
