Eerst en vooral: de zoon krijgt een lichte tik op de vingers als ie de nee niet begrijpt. Ondertussen lijkt ie 'nee' te begrijpen en te associëren met de tik en dus stopt ie met foute dingen wanneer ie 'nee' hoort. Positieve evolutie is dat.
Ik ben tegen geweld, maar als het echt niet anders kan, zal ie later wel een klets op zijn poep krijgen.
Ik heb er ook een paar gehad en ben daar dus echt niet van gestorven en heb er ook geen trauma aan over gehouden. Integendeel, ik verdiende het wel
Nog een broer of zus... Ik denk dat dat hier het grote dilemma is.
Wij hebben een afspraak begin mei (slik... da's over een week of 2 al)en ik sta niet te springen om er heen te gaan.
Blijkbaar moet je eerst terug een afspraak maken en dan pas mag je opnieuw starten (stom, want ik heb geen medicijnen/voorschriften nodig)
Ik ga dus naar Jette om te horen dat we gewoon hetzelfde gaan doen als de vorige keer en dan hup, sta ik weer buiten.
We zullen gaan en eventueel binnen het jaar opstarten.
Maar eigenlijk zie ik het niet echt meer zitten: ik vind het nu al druk genoeg, maar heb nog alle tijd voor mijn eigen hobby's en interesses.
Ik zie 'm doodgraag en er niks ter wereld wat ik met meer leeuwenkracht bescherm dan hem, maar een typische 'mijn kind is mijn wereld en daarbuiten is er amper iets'-moeder zal ik nooit worden.
Dus ja, ik twijfel...
De enige redenen waarom ik nog een kindje zou willen zijn:
- de angst om mijn zoon te verliezen en geen 'reserve-exemplaar' te hebben... Versta me niet verkeerd, of je nu je eerste of je 9de kind verliest, pijn doet het altijd, maar het helpt je wel beter dragen als er nog kinderen zijn waar je moet voor zorgen. Je kan het je dan simpelweg niet veroorloven om je compleet te laten gaan.
- een nicht van me is enig kind. Haar ouders zijn in de 70 nu en het begint eh... Ziekenhuis in en uit en aangezien ze enig kind is 'draait ze voor alles op'. Alle lasten zijn voor haar. Ik zou graag onze zoon nog iemand geven om mee te spelen, maar ook om later zorgen mee te delen.
Maar verder hoeft het niet echt. Ik voel niet de allesoverheersende drang om zwanger te worden en ook niet om te bevallen en al zeker niet om nog eens maanden aan een stuk niet te slapen.
Mijn man zijn enige tegenkanting is: angst voor de bevalling, angst dat ik er de volgende keer wèl in blijf...
De twijfel is hier groot dus en soms wou ik dat ik maar 25 was of zo en een zee van tijd om er over te denken. De 34 staat te lachen. Da's niet te oud uiteraard, maar ik moet er ook geen jaren meer over doen.
Meer en meer denk ik er over om Jette te laten voor wat het is en het compleet over te laten aan de natuur. Als er binnen het jaar een zwangerschap is dan is het 'dat het zo moet zijn'.
