Wat NIET te zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen

[jozefien]

Dag iedereen
Na een tijdje afwezigheid ben ik hier weer, ik had wat tijd nodig voor mezelf. Na enkele emotionele dagen waar de huilbuien niet veraf zaten had ik nood om alles eventjes terug op een rijtje te zetten. Ik zag het allemaal heel somber in en had het moeilijk om de situatie blijven positief te zien en was mijn moed ver te zoeken. Want de kracht om de behandelingen verder de doen is er maar het geloof dat het kan lukken was weg. Ik denk dat dat grotendeels was doordat ik de laatste tijd mij enkel focuste op de slechte (als dat het goeie woord is) verhalen en de goeie over het hoofd zag.
Ik denk dat de aanzet van mijn negatief denken begonnen is met de zoektocht naar een nieuwe gyn.
Maar ik heb er ene gevonden volgende week eerste afspraak voor een echo.

Deze week kreeg ik telefoon van een vriendin die hoogzwanger is (enkel op de hoogte van m'n miskraam, niets van onze vruchtbaarheidsproblemen). Ik heb haar de voorbije 4 mnd opzettelijk gemeden omdat ik de directe confrontatie met de bolle buik niet aankon. Ze had daar alle begrip voor en ze vroeg aan de telefoon of ze een geboortekaartje mocht sturen. Ik was een beetje verrast en toch was ik blij dat ze die vraag stelde. Ze vroeg zich af of het niet te moeilijk zou zijn om op kraambezoek te komen. Ik vond het lief van haar dat ze met mij inzat, het was ook de eerste keer dat we er zo openhartig over spraken. Ik heb haar op het hart gedrukt dat het haar moment is, dat ze er moet van genieten en zich niet schuldig hoefde te voelen. Ik voegde er wel aan toe dat ik niet weet hoe ik erop ga reageren (bij bezoek) maar dat ze tenminste weet waarom en begrip wou hebben als ik raar of moeilijk reageer.
Dit was een eerste positieve reactie dat ik heb van iemand uit mijn omgeving.

Het is niet gemakkelijk om iemand te vertrouwen en je kwetsbaar op te stellen, want stel dat je je vergist in iemand je kan het niet meer terug nemen. Daarom dat er maar weinig mensen weten van onze onvervulde kinderwens.

Warme knuf voor iedereen die het nodig heeft!

[pelkie]

Maar toch kan het zo goed doen er met iemand anders eens over te praten he!

Goeie vrienden zijn echt geld waard!

[Lisa Simpson]

he Jozefien,

super, zo'n vriendin, waren ze allemaal maar zo he!!

voel jij je intussen al wat beter? ik denk dat we allemaal wel eens van die periodes of dagen hebben dat we het allemaal niet meer zien zitten. Ik heb deze week ook nog eens gehuild-gehuild-gehuild, de dag erna waren mijn ogen nog rood. Maar ja, dat emmertje moet af en toe leeggemaakt worden he

dikke knuffel allemaal!

[jozefien]

Dank je voor de steun!
Het gaat al wat beter en dat heeft veel te maken met mijn goede vooruitzichten! Ik zit af te tellen voor een terugplaatsing van een cryootje (vandaag dag 5 van mijn cyclus). Dus probeer ik me daarop te concentreren.

Weet je, de tranen moet je nu eenmaal kunnen lossen anders stapelt het zich op en wordt het een tsunami hé!
Groetjes

[marb]

ikke: "Wij gaan eens doorrijden, wij moeten het verste."
de koe van de dag: "Jullie moeten niet klagen, jullie hebben geen kinderen."
ikke: met mijn mond vol tanden.

[Lisa Simpson]

he bah marb, wat een kl*te opmerking, slaat ook helemaal nergens op he...
soms denk ik dat die mensen jaloers zijn op ons leven

als mensen zo beginnen, is mijn standaardantwoord een beetje "jullie moeten ook niet klagen, je hebt er zelff voor gekozen he"

[melika]

jozefien zo een reacties geven je weer wat hoop hé
gelukkig kun je nu weer uitkijken naar het volgende
veel succes !

lisa,
ja dat emmertje hé , het doet zo'n deugd om het af en toe eens leeg te maken

marb, sommige mensen denken echt niet na voor ze iets zeggen en tja dan sta je daar hé en nadien heb je allemaal goeie antwoorden maar das dan te laat hé

[Julia]

Nog enkele "domme opmerkingen"

"kunt ge geen eicelleke van iemand lenen?" (dat was dus écht serieus en goed bedoeld, he)
"maar waarom probeert ge eens niet een inseminatie of ivf of zo?" (jaaa, duuuuhhhh, waarom denk je dat ik om de haverklap naar het ziekenhuis moet...nie voor de schoon ogen van mijn gynae, zenne)

Zeer pijnlijke opmerking van mijn moeder waardoor ik ook met haar gebroken heb.

Ik ben in april 2007 gestopt met de pil en in februari 2008 is pcos vastgesteld mét te weinig dik baarmoederslijmvvlies. Ben je dan eens zwanger, verlies je dat ukje nog voor je het goed en wel beseft.

Behoorlijk moeilijk.

Ik had gelukkig-op enkele uitzonderingen na- heel veel steun bij vrienden en collega's maar dus niet vvan degene van wie je het meest verwacht: familie (mijn moeder vond dat ik maar moest bidden of jaja, zoals ook al gezegd in die krant: sexy lingerie aantrekken!!!!) en vooral...mijn man!

We hadden wat bouwproblemen en daardoor moest er veel geregeld worden, dat was net ten tijden van de inseminatieprocedure. Niet alleen kreeg ik regelmatig pijnlijke opmerkingen mijn richting uit dat het "mijn probleem" was (met of zonder publiek dat de boodschappen goed wist te interpreteren), dat ik maar mijn leven moest "aanpassen" (drie dagen na de inseminatie haalde hij- goed wetende dat ik niet immuun ben voor toxoplasmose én na enkele miskramen bv twee babykatjes in huis. Opmerkingen "ja, dan moet gij die katten nie aanraken, hé"), toen ik hem vroeg om het bouwdossier over te nemen gezien ik dat niet meer aankon met de geregelde ziekenhuisbezoeken, kreeg ik ook het deksel op mijn neus. Allé, kortweg, binnen de kortste keer voelde ik mij een waardeloos, nutteloos nietig iets en ik zakte langzaamaan weg in een put. Ik besefte dat ik met deze man nooit kinderen zou hebben/willen. Nog eens een inseminatie zag ik écht niet zitten, écht niet nog eens die hel!!! Dus dan maar geen kinderen???Nee, dat kon niet, dat kon echt niet. Na veel bloed, zweet, tranen, energie, uitputting, psycholoogbezoekjes en vooral het nieuws dat er een kijkeroperatie aan de baarmoeder zou volgen (dit zou willen zeggen dat ik bij mijn man had moeten recupereren...terug die eenzame hel vol vernederend gedrag!), besloot ik bij mijn man weg te gaan en het recht op geluk weer in eigen handen te nemen.

Reactie van mijn moeder die à propos mijn papa meermaals bedrogen heeft:

"Geen steun is geen reden om weg te gaan, geeft dan toch gewoon toe dat ge weg gaat voor nen andere! Ge komt hier met gene andere binnen!" (ze had het graag genoeg gehad dat ik mijn ex had bedroegen, dan kon ik haar zogezegd niks meer verwijten, want ze weet hoe hard ik het haar kwalijk neem wat ze papa heeft aangedaan)

't is waar dat mijn ex een beetje "ideale schoonzoon" lijkt, maar "ideale man"...verre van als je met een vruchtbaarheidsprobleem zit (op praktisch vlak, eerlijk waar, veel aan gehad: allebei fulltime werken, maar hij hielp echt veel in het huishouden, positief mag ook gezegd worden. Op emotioneel vlak heeft hij me daarentegen in een dieperik geduwd waar ik maar amper uitgeraakte...maar het lukt!)

Nee, hoor...ik had echt geen reden om weg te gaan. Ik was zo depri als een deur, voelde me niks meer waard en wist eigenlijk helemaal niet meer wat ik nog op deze aardkloot liep rond te doen, 't had net zo goed voor me kunnen stoppen...Maar ik had geen reden om weg te gaan. Blijf je maar laten vernederen, blijf dat maar verdragen tot je erbij neervalt...

Komt mijn man af dat ook een collega van hem zogezegd zou hebben "dat kan geen reden zijn waarom ze weg gaat, er moet wat anders zijn".

Ik ben door mijn eigen man, die de vader van mijn kinderen zou worden, gekwetst in het diepste waarin een vrouw kan gekwetst worden: haar moedergevoelens!!!! (terwijl ik trouwens altijd met zoveel liefde voor zijn zoontje meegezorgd heb en zelfs nog meegevochten heb voor dat bezoekrecht). als je dan nog eens te horen krijgt dat dàt géén reden is...jeezes dat doet pijn. Toen hij met die collega kwam aandraven, heb ik onmiddellijk gevraagd: "hoeveel kinderen heeft ze?" "wat heeft ze ervoor moeten doen?"

geenn antwoord natuurlijk:-)

[Lisa Simpson]

djeezes Julia *slik* dat is hard, héél hard....

we weten allemaal hier hoe kl*te die flauwe opmerkingen links en rechts zijn, maar ik denk dat de meeste van ons daar uiteindelijk dat er allemaal wel bijnemen. Maar je man... dat moet je steun en toeverlaat zijn, hier moet je met z'n beiden aan beginnen en je moet er elkaar doorhelpen he anders haal je het nooit. Ik begrijp heel goed dat je hem daarvoor verlaat.
Ja bouwen én de medische molen, pfffew, t is ook niet niks

veel sterkte, ik hoop dat je een man vindt die je wel steunt en die die papa van je kindjes kan worden!

[Loeki]

Mega knuff Julia, het lijkt me ook dat je voor de goede oplossing gekozen hebt. Sommige mannen gaan niet zo goed om met hun gevoelens maar wat jij beschrijft is nog iets helemaal anders!

Het is gewoon heel erg jammer dat je het gevoel krijgt dat je moet kiezen tussen kindjes en je man. Ik geloof erin dat je nu op de goede weg bent! Je hebt een goede beslissing gemaakt. Misschien komt er binnenkort wel iemand anders langs die wel lief en leed met je wil delen...

Probeer je niet te veel aan te trekken van wat andere mensen zeggen. Zij weten niet hoe je relatie is, ze zien alleen de buitenkant.

En dan je moeder... triestig, echt.

[Wendel]

Julia, ik kan me alleen maar bij de rest aansluiten.. Je hebt de juiste keuze gemaakt, hoewel niemand die keuze ooit zou moeten maken.

Ik wens je een mooiere rooskleurige toekomst toe! Dat je je grote droom toch nog met de juiste man kan waarmaken.

Hopelijk komt je mam ooit tot inkeer, dat ze ziet wat voor ravage ze aanricht in jouw hoofdje.

Dikke knuffel, Julia.

x Wendy

[pelkie]

Er zijn relaties die over minder stuk lopen dan over dit he. Toch wel vrij fundamenteel dat je er allebei voor gaat vind ik.

Van de commentaar van je moeder moet je je losmaken. Jij kiest voor jou leven en daar moet zij zich niet mee moeien. Maar ik begrijp dat dat ongelooflijk veel pijn doet. Ik heb't ook afgeleerd van met problemen bij mijn ma aan te komen. Ze mag nu tot op zeker hoogte deel uitmaken van mijn leven, maar ik hou het bewust heel oppervlakkig. Ze krijgt al mijn beslissingen te horen eens ze een voldongen feit zijn. Ze mag later af en toe babysitten, maar ik wil niet dat ze structureel deel uitmaakt van onze kinderopvang.
Ik kan heel jaloers zijn op mensen die een goede band met hun moeder hebben. Maar eindelijk besef ik dat dat voor ons nooit weggelegd gaat zijn. We zijn allebei heel temperamentvol en koppig, maar op cruciale levensopvattingen zijn we te verschillend.

Ik hoop dat je toch een goeie papa vind voor je toekomstige kindjes. Zou je er anders alleen voor durven gaan?

[Loeki]

Zo'n verhalen doen me toch altijd weer beseffen dat een moeder hebben niet perse geweldig hoeft te zijn. Ik heb er geen meer, en soms mis ik dat, maar vaak vraag ik me wel af of ik aan haar veel gehad zou hebben. Eerlijk gezegd betwijfel ik het en ook dat is niet makkelijk. Als je een ouder verliest idealiseer je dat graag denk ik.

Kheb wel iets soortgelijks met mijn vader. Die zie ik hooguit twee keer per jaar en eigenlijk is dat prima. Heel oppervlakkig. Er is toch niks mee aan te vangen, kheb dat ook ergens gaandeweg moeten leren en moeten loslaten. Tmoet van twee kanten komen uiteindelijk hé, je kan niet blijven "sleuren".

Gelukkig kiezen we onze ventjes wel zelf.

[Lisa Simpson]

"vader moeder zult gij eren"
en ja, in alle culturen staat respect voor ouders hoog aangeschreven maar respect moet je altijd een beetje verdienen, ook als ouder. En sommige ouders... tja... soms ben je beter af. Maar het blijft altijd pijnlijk als je als kind het gevoel hebt dat je ouders tekort schieten. Die bloedband is toch sterk he.

Hopelijk doen wij het als ouders allemaal een stuk beter
mijn man heeft daar wel schrik voor: hij komt niet overeen met zijn vader, zijn vader niet met zijn grootvader,.... hij wil dus liever een dochter, bij een zoon vreest hij dat die hem ook niet zal kunnen uitstaan. Maar zover zijn we nog niet he.

[Jo'tje]

ikke: "Wij gaan eens doorrijden, wij moeten het verste."
de koe van de dag: "Jullie moeten niet klagen, jullie hebben geen kinderen."
ikke: met mijn mond vol tanden.

Ik begrijp dat zulke opmerkingen kwetsend kunnen overkomen, maar zo zijn ze zeer zelden bedoeld!
Als de betreffende "koe" niet weet dat jullie problemen onder vinden om zwanger te worden, dan is dit toch een logische opmerking? Zij zal moeten opstaan de volgende ochtend, jij niet.
Als je erop reageert, door te zeggen dat jullie er alles voor zouden geven om die kinderen te hebben die jullie 's morgens het bed uit jagen, dan zou "de koe" zich waarschijnlijk voor het hoofd kunnen slaan omdat ze die opmerking gaf, en misschien wel een luisterend oor kunnen zijn.

Ik wil helemaal niet het verdriet van zo velen hier minimaliseren, begrijp me alsjeblief niet verkeerd. Maar ik ben vóór het communiceren over de vruchtbaarheidsproblemen en pogingen allerhande. Iedereen die een vraag in die richting stelt, of voorzichtig probeert te polsen, krijgt de stand van zaken, de gevoelens van het moment.. En voor mij werkt dat echt goed.
Maar het is voor iedereen anders uiteraard.

Marb, dit is geen aanval naar jullie!