Wat NIET te zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen

[Ann De Coninck]

Amai, ik verschiet ervan hoe grof sommige mensen kunnen zijn! Sommige uitspraken zijn ronduit kwetsend en grof.

Maar uitspraken zoals "Niet te veel mee bezig zijn, concentreer je op..., ...", probeer ik steeds te relativeren. Uiteindelijk bedoelen die mensen het goed, maar beseffen ze niet goed welke impact het heeft op je leven. Als wij er niet zo veel mee bezig zouden zijn, dan waren we misschien nog steeds aan het wacht op "moeder natuur", denk ik dan.

Groetjes, Ann

[kathleenchris]

Uit frustratie hier nog eentje (ik wil me niet te veel aan ergeren, maar nu mag ik wel) ...
En om verder te gaan op de paarden.

een mannelijke collega: AAAAHHHH is het moment van 't jaar misschien? A
ndere vrouwelijk collega: jaar, jaar??? wij zijn geen dieren of zo, bij ons gaat dat met maanden!
Mannelijke collega: bij Kathleen is het toch om het jaar ....
Manman heb op m'n tanden gebeten, gelukkig geen tandpijn aan overgehouden.

Allé 't is er weer uit, en nu moet ik zelfs mee lachen na het berichtje van de paarden

mama van een bengel en een engeltje

[inge_rainer]

mijn schoonmoeder zei onlangs: ik zou zo direct uw draagmoeder willen zijn, maar ik mag dat niet van mijn gynaecoloog! Alsof ik dat zou willen!

enfin, zij spreekt nu (58 jaar) over het feit dat ze geen 4e kind meer kreeg van haar man en dat dat even pijnlijk is als het feit dat wij 6 jaar al proberen... kwestie van een koe met een paard te vergelijken he (om dan toch in de paardenbranche te blijven! )

[antje]

Maandag een miskraam gehad op 7w/3d, was zwanger van onze 5de icsipoging.... 's namiddags nog een prachtige echo gehad, niks aan de hand. 5 uur later bleek op spoed (door hevig bloedverlies) dat alles weg was... weg baby, weg dromen....

M'n beste vriendin: "ik ging normaal komen morgen, maar zal wachten tot je wat beter bent, geef maar een seintje als het past"

Alsof ik een griepje heb... ik heb gewoon steun nodig nu!!

Een mama op school: "en was het een jongetje of een meisje?" Djeezes, alsof dat belangrijk is..

Dan anderen: "het is omdat het zo moest zijn, denk daar eens aan" of "oh, je hebt toch al kids" of "zou je er nu niet beter mee ophouden?"

Zowel m'n man zien ontzettend af en deze stomme opmerkingen helpen geen sikkepit.

[Anneleen]

Antje,

Ik wil jou en je echtgenoot sterkte wensen in de verwerking van deze enorme opdoffer .

Anneleen

[Aussie]

Antje,

Veel sterkte gewenst aan jullie beiden. Uit ervaring weet ik dat je nu alle steun kan gebruiken. Neem rustig de tijd om het een plaatsje te geven.

Groetjes,

Christel

[just me]

Antje,

Ik weet wat je doormaakt. Ik heb zelf ook een vroege miskraam gehad. Mensen beschouwen het precies als "minder erg" omdat het zo vroeg in de zwangerschap is, maar als moeder heb je dat gevoel allerminst... Ik kan hier een boek schrijven met lompe en kortzichtige opmerken die ik te verwerken heb gekregen, maar daar heb jij op dit moment geen boodschap aan.

Besef dat het volkomen normaal is dat je hier verdriet voor hebt, en probeer het zeker niet te verbergen. Dat is de enige goeie raad die ik je kan geven.

Courage meiske!

[antje]

Bedankt, lieve dames.

Het is idd niet makkelijk en ik wist niet dat een miskraam zo'n impact kon hebben.
Gisteren was een erg zware dag, we hadden normaal een echo en het gevoel dan dat ik gewoon thuis zat met een lege buik was wel slikken. Heb bijna de ganse dag gehuild...
Ben 's avonds in slaap gevallen met de knuffel die m'n man had gekocht voor ons baby'tje... dat heeft me deugd gedaan want voel me vandaag precies was beter.

Als jullie willen mogen jullie m'n dagboek van hoop best wel lezen, hij is bijna 3 jaar oud (tijd vliegt).
http://www.babbelutte.be

Nog eens bedankt voor het begrip, op zappy heb ik moeite om in m'n clubje te "typen"! 'k Weet niet waarom maar voel me er niet echt begrepen...

[karenc]

Antje,

ik heb ook steeds meer probemen om mensen te vinden die begrijpen wa ik doormaak.

Een kindje verliezen, hoe pril ook, doet pijn. Heel veel pijn. Het liefst zou ik iets tegen je willen zeggen dat je die pijn, al is het maar voor heel even, doet vergeten. maar dat kan ik niet. Ik kan alleen maar beloven dat het went, stap voor stap. En over een tijdje, niet morgen en waarschijnlijk ook niet volgende week, maar misschien volgende maand of pas over een paar maanden... zijn er plots weer meer momenten dat je alles even vergeet. Dat je weer gewoon verder kan met 'leven'. De grote pijn is dan verdwenen, de kleine stille knagende pijn.. die moet slijten.

Karen
mama van een prachtig bengeltje en vier engeltjes

[kathleenchris]

Lief Antje,

Ik ben m'n engeltje verloren op 30 weken zwangerschap.
Door dit verlies besef ik dat een miskraam vaak gebanaliseerd wordt. Ik heb min of meer begeleiding gehad bij de bevalling (daarna niets meer met alle gevolgen van dien natuurlijk), maar een miskraam is heel eenzaam. Nietmand ziet het, niemand weet het.
Zelfs voor collega's die me met dikke buik hebben gezien, is er al heel veel vergeten. Wij hebben een grafje waar we naar toe kunnen gaan, en we krijgen ook wel wat hulp (nu in een ander ziekenhuis). Maar buij een miskraam wordt er niet veel 'gedaan'
Het hele gevecht om terug zwanger te worden is hierna loodzwaar. Het liefst van alles zou je de volgende cyclus terug zwanger willen zijn, wij proberen het nu al twee jaar. Niet de behandeling, maar het wachten is het zwaarste.

Lieve knuffel

mama van een bengel en een engeltje

[Ann De Coninck]

Hey iedereen!

Ook ik kreeg een miskraam te verwerken na 9 weken zwangerschap. Ik was spontaan zwanger, na 1,5 jaar allerlei medische behandelingen. Je kan wel begrijpen dat dat voor ons zeer goed nieuws was en eigenlijk (eerlijk gezegd) eerst was ik gewoon blij dat ik van die behandelingen af was!
Bij mijn eerste controle bleek het vruchtje 8 weken en 6 dagen oud en was ik zelf 9 weken zwanger, dus ons kindje was de dag ervoor gestorven. Alles is genetisch onderzocht en er bleek niets aan de hand. Het was een meisje. Dit laatste maakt het eigenlijk allemaal nog concreter vind ik. Wij hebben ons kindje een naam gegeven en elke avond laat ik een theelichtje branden, zo hebben we toch het gevoel dat ons dochtertje nog bij ons is....
Het is nu 3 maanden geleden en ik ben door het zwaarste verdriet heen, denk ik, maar die pijn zal voor altijd blijven vrees ik...

Veel sterkte he, meid! (weet dat je niet alleen bent en staat...)

[antje]

Goh, iedereen heeft z'n kruisje, merk ik.
Er zit zoveel achter de muren verborgen en mensen "zien" ook steeds minder en minder het leed en pijn bij anderen.
Als ik verhalen lees van mensen die hun kindje verder in de zwangerschap moesten afstaan of na de geboorte dan probeer ik me sterk te houden dat mijn pijn net iets minder moet zijn dan voor die mensen.
En toch kan ik mijn eigen pijn niet negeren, het is er nu éénmaal... voor ons kindje had ik een naam, plannen, een toekomst uitgestippeld...
Ik prijs me gelukkig met m'n kids die ik al heb en probeer me niet teveel te ergeren aan mensen die niet begrijpen dat onze kinderwens nog steeds zo groot is.
Het huilen is geminderd, de pijn is er nog... maar door de knuffel (waar ik nu ook mee slaap) kan ik het precies plaatsen. Begrijpen doe ik nog niet... de gyn begrijpt het niet, laat staan dat ik het doe...
We hebben zopas gepraat met de uroloog of er een waterkansje is om op een natuurlijk manier zwanger te worden: Neen... onmogelijk, de zaadjes kunnen niet door. Ondertussen bewegen ze ook niet meer verder en trillen ze gewoon nog!
ICSI is de enige mogelijkheid. Ik heb er al 5 achter de rug en 1 cryo... ik hoop nu dat de laatste poging, de 6de dus, de goeie mag zijn. M'n man wil zelf 1 betalen, dus misschien komt er dan een 7de poging. Maar waar trek je de grens, hé?

Ik vind het ontzettend moedig en lief van jullie om mij te steunen en ik voel wel degelijk begrip van jullie kant.
BEDANKT...

[JD]

Wat niet te zeggen...

Aangezien er niet veel mensen van ons probleem op de hoogte zijn, vallen de opmerkingen wel mee, meestal gaat het om meer of minder subtiele pogingen om te weten wat wij denken over kindjes. Voor ons pijnlijk, maar voor de omgeving logisch aangezien we recent getrouwd zijn. Maar soms wordt je geconfronteerd met de harde waarheid...

Zaterdag met vrienden op stap geweest, een vriendin is in mei bevallen, een andere hoogzwanger. De hoogzwangere vriendin komt binnen en iedereen bestoeft haar met haar mooie bolle buikje (pijnlijk, maar zij kan er ook niets aan doen).
Begint ze daar nu te zagen over dat zwanger zijn niet plezant is, dat het alleen maar nadelen heeft, dat ze haar voeten niet kan wassen, ... Haar man probeerde haar nog te kalmeren door te verwijzen naar het eindresultaat, dat hij veel geld zou geven om te weten hoe het voelt om zwanger te zijn, en dat er vrouwen zijn die geen kinderen kunnen krijgen (slik!)...
Later op de avond begon de kleine blijkbaar fel te schoppen, heeft ze daar show zitten verkopen, zitten kreunen en zuchten, zitten duwen op haar buik, met een gezicht tot op de grond, want d'r werd vanuit de groep niet echt op gereageerd...

Ik ben van pure miserie efkes moeten gaan uitwenen op het toilet, ze is zalig zwanger (heeft helemaal geen kwaaltjes) en zit daar zo negatief te doen. Ok zwanger zijn zal wel lastig zijn op het einde, maar het moet toch mogelijk zijn om een iets genuanceerder verhaal te brengen?

[Seattle]

.

[SN]

mijn vriendinnen zijn ofwel zwanger ofwel pas bevallen. Zegt die één dat ze dat goed gezien heeft om haar zwanger te laten maken als ze aan het bouwen waren want dan moest ze niet helpen...

zelfde: ben niet geknipt geweest en ben dus gemaakt om kindjes te maken...

Daarop zegt ze: heb een groot huis dus zullen er snel nog volgen...


Je moet weten dat wij midden in onze bouw zitten en een huis hebben met 4 kamers...