Lennert heeft vorige vorige week donderdag (2 mei dus)in zijn slaap op Jentes (9 weken) oor geslagen, dit zat super dik. We zijn toen naar de spoed geweest, maar mochten terug naar huis (na foto zodat we wisten dat niets gebroken was), ze mocht geen koorts maken. Woensdag en vrijdag controle bij de huisarts, die was er niet gerust op, want het minderde niet, en dus moesten we maandag een afspraak maken met de neus-keel-oorarts (want die waren de vrijdagmiddag niet meer te bereiken), nog steeds met de melding dat ze zeker geen koorts mocht maken. Nu zaterdag had ze koorts (nog niet echt veel: 38.
, en zijn we opnieuw naar spoed geweest. Daar toegekomen bloed getrokken door kinderarts, neus-keel-oorarts terbijgehaald. Ze heeft langs beide kanten een oorontsteking, en gezien die buil ook naar binnen duwt op haar trommelvlies en zo, moest ze antibiotica via een infuus, en moesten we dus ook in het ziekenhuis blijven. Zaterdag in de loop van de dag had ze geen koorts meer, en lachtte ze al eens. Iedereen die dus dacht dat we binnen een paar dagen weer met een vrolijke baby thuis zouden zitten, en alle zorgen van de baan zouden zijn.Maar toen liep alles anders dan verwacht. Zaterdagavond rond 22 uur staat de kinderarts in de kamer om te zeggen dat de situatie veel ernstiger is dan gedacht. Er zaten veel te veel witte bloedcellen in haar bloed, en dat betekent dat haar lichaampje zwaar aan het vechten was tegen een ontsteking. Daarom hebben ze zaterdag nog een echo gedaan, daar bleek de ‘buil’ 4 cm op 2 cm te zijn, vol vocht. Maar aangezien ze moesten weten welk vocht het was (bloed of etter) moesten ze een stukje daarvan wegzuigen. Dat werd ook nog gedaan die avond. Bleek dat vol etter te zitten, volledig ontstoken met een bacterie. Dit alles bleek dus niets te maken te hebben met de slag die Lennert gegeven had. Het grootste probleem was dat de bacterie zich zeker geen weg mocht zoeken naar de hersenen, als ze dat al niet gedaan had. Alles werd in gereedheid gebracht om zondagmorgen 8 uur te opereren. Die operatie ging 1 à 2 uur duren. Ik mocht mee tot ze in slaap was, en tegen 8:15 was ik terug op de kamer. Om 10:15 kwam de verpleegster zeggen dat alles goed verliep maar langer duurde dan verwacht. Nog een uurtje later was de chirurg daar. Hij heeft een snee gemaakt achter haar oor, en er is een half kopje etter uitgelopen. Dan heeft hij alles mooi weggenomen, en heeft ook een stukje spier en een stukje bot dat al rot was moeten wegnemen (dit alles zou geen schade geven, eventueel een klein beetje zichtbaar juist achter het oor). Enkel wat betreft het gehoorverlies kon hij niet 100 % zeker zeggen dat er niets van schade gaat zijn, maar dit zou dan als ze ouder is met nog een operatie ook verholpen kunnen worden. De hersenen was hij niet tegengekomen, wat betekent dat de bacterie zich zo ver nog geen weg gebaand had. Ze hebben dan ook nog een ruggeprik gegeven om hersenvocht te hebben, om er zeker van te zijn dat de bacterie zich niet in de hersenen bevindt.
De kinderarts wist ons gisteren dan nog te melden dat het om de pneumokokkenbacterie ging (inenting bij kind en gezin op 2,3 en 4 maanden, ze had dus nog maar 1 inenting gehad), dit kan hersenvliesontsteking en dus de dood tot gevolg hebben. Ze wist ons ook te zeggen dat we veel geluk gehad hebben dat de bacterie zich een weg naar buiten, naar de huid, gezocht had, en niet naar binnen, naar de hersenen, want dit ging tot ernstige hersenschade geleden hebben.
En dit alles is dus het gevolg van een simpele oorontsteking, waarbij Jente geen koorts maakte, en waarbij ze zich ook niet anders gedroeg.
Nu moet ze nog antibiotica, maar eerst moet die bacterie gekweekt worden om te weten welke variant het is. Momenteel krijgt ze iets overkoepelends. Niemand weet hoe lang we hier zullen moeten blijven, want dan moet bloed getrokken worden om te zien of de witte bloedcellen stagneren. Ook de wonde moet goed genezen natuurlijk. En thuis mag je ook nog bijna geen medicatie geven, omdat ze nog zo klein is, dus dat moet allemaal via het infuus. We moeten niet verwachten dat we voor het einde van de week thuis zijn.
Maar nu stelt ze het dus goed, al mag ze zeker geen koorts meer maken, en moet de bacterie bestreden zijn.
Na van de schok bekomen te zijn komen er toch een heleboel vragen:
- Wat als ik zaterdag niet direct naar spoed was geweest?
- Wat als Lennert niet had geslagen (had de bacterie zich dan een weg naar binnen gezocht)?
- Wat als Jente zaterdag ipv 38.8 bv. 38.1 gehad had.
- Wat als ...
Maar ook:
- Wat als de kinderarts vorige week al bloed getrokken had?
- Wat als Lennert niet geslagen had en de bacterie zich ook een weg naar buiten gezocht had, dan waren er direct andere onderzoeken geweest natuurlijk?
- Wat als we vorige week geen perdolan gegeven hadden voor de klap, dan ging ze misschien wel al sneller koorts gemaakt hebben?
- Wat als …
Maar we zijn waar we zijn, en we mogen o zo blij zijn dat ze nog bij ons is. En 1 ding weet ik zeker, eens thuis, als ze om 2 uur ’s nachts roept, zal ze geen mama en papa hebben die denken: ‘oh nee, zo vroeg, hopelijk staat de andere op’, maar zal ze nu een mama en papa hebben die uit hun bed springen om haar te helpen
.En zo zie je maar: op de ene dag is er niets aan de hand, en de volgende dag kan je leven er helemaal anders uitzien. We beseffen dat we veel geluk gehad hebben.
. De bovenkant van haar oor kwam ter hoogte van waar haar onderkant normaal komt. Het komt dus toch nog vaker voor dan ik dacht. De nachtcerpleegster had het nog nooit gezien, de kinderarts nog niet veel, maar nog nooit bij zo'n kleintje.
).
. Maar ze zullen ons wel goed opvolgen nu zeker, en ons laten weten wat we moeten doen.