Wat NIET te zeggen bij vruchtbaarheidsproblemen

[Hanne.lore]

Jo'tje,

Ik heb twee goede vriendschappen verloren aan te veel openhartigheid over mijn vruchtbaarheidsproblemen en vooral mijn emotionele beleving daarvan.

Met de beste bedoelingen zeiden mijn vriendinnen dingen die ik niet troostend vond. Dan zweeg ik niet, maar legde uit waarom dat mij niet troostte.
Op den duur konden ze daar niet meer tegen, begrijpelijk achteraf bekeken, want ik gaf ze elke keer het deksel op de neus.

Nu deel ik mijn gevoelens enkel nog met lotgenoten.
Ik heb nog wel andere vriendinnen met wie ik er af en toe over spreek, maar als ze iets zeggen waar ik niets mee ben, dan zwijg ik.

Een heel lieve vriendin zei me laatst, je moet niet te erg ermee in de put zitten als je eerstvolgende IVF poging niet meteen lukt. Bij gewone koppels lukt het ook niet altijd meteen.
Wablieft?
Dat vond ik dus een heel ongepaste vergelijking, ook al was het super goed bedoeld. Maar ik heb gezwegen.

Ik heb wel stoom afgeblazen bij lotgenoten. Zij begrepen perfect wat mij stoorde aan die opmerking.


Wat Marb en alle anderen in deze topic doen is stoom afblazen. Soms is dat de minst schadelijke manier om om te gaan met onhandige en kwetsende opmerkingen. Dat is mijn ervaring toch.

Zelfs mensen die perfect op de hoogte zijn van onze problemen slagen er in om per ongeluk iets kwetsend er uit te floepen, meestal per ongeluk. Meer openheid zal daar vrees ik niet veel aan verhelpen.


Op zich ben ik ook voor openheid, chapeau als je het kan volhouden, maar iedereen moet zelf de keuze maken.

Hanne.lore

[marb]

Jo'tje, ik voel me niet aangevallen; en je hebt alle recht om hier enige aanstoot aan te nemen. Maar: als zij ogen in en oren aan haar hoofd zou hebben, zou ik nooit de - toegegeven nogal laag bij de grondse - behoefte voelen haar te vergelijken met een sympathieke herkauwende viervoeter.

Maar ik ben vóór het communiceren over de vruchtbaarheidsproblemen en pogingen allerhande.

Ik ook. Wie mij hier een beetje heeft leren kennen zal dat enkel beamen.

Iedereen die een vraag in die richting stelt, of voorzichtig probeert te polsen, krijgt de stand van zaken, de gevoelens van het moment.. En voor mij werkt dat echt goed.

Couldn't agree more. In mijn omgeving weet bijna iedereen het al een hele tijd. Wie er naar vraagt krijgt een eerlijk en oprecht antwoord. Zowel familie, als collega’s, als vrienden.

Kijk, ik zit al drie jaar met de kinderen van mijn zus om de zoveel weken aan feest- en andere tafels. Dat gaat niet altijd even van harte om voor de hand liggende redenen. Dat steek ik op zo’n moment niet onder stoelen of banken, zou niet weten waarom; ik sta geregeld in de gang op mijn binnenwang te bijten. Als de schoonmoeder van mijn zus (de koe waarvan sprake) nu nog altijd geen gezonde antenne daarvoor heeft ontwikkeld, word ik wel eens vuil in de mond. En gelukkig maar hier op dit forum ipv in haar gezicht, ’t zou wat geven.

[Wendel]

Zijn deze morgen gaan aperitieven bij bevriend koppel, zij hebben drie kindjes en ze weten al dat ik gestopt was met pil van in het begin. Ze kregen dan ook regelmatige update, totdat hij het doorvertelde aan ander bevriend koppel op oudejaar. Nu spreek ik er met hen NIET meer over. Maar het verhaal van vandaag is nog veeeeeeel erger, vind ik:

HIJ: we staan in de tuin, en hun oudste liep in zijn kousen door het gras. Hij zei dus een drietal keer dat die zijn schoenen moest aandoen, maar kindje luisterde niet echt. Dan zei hij dus tegen ons 'kinderen, hé.. Niet aan beginnen'
Ging er eerst op reageren, maar heb dat maar niet gedaan, ben gewoon naar binnen gelopen en heb hem daar laten staan.

ZIJ: we staan klaar om te vertrekken, en hij begint nog eens over ouderjaar (niet het Incident, maar het vieren zelf). Zijn voorstel is dus om niet meer oudejaarsavond te vieren, want iedereen ( ) heeft nu kindjes en dan moeten ze toch vroeg op en zo, dus zou hij een soort van brunch willen organiseren op nieuwjaarsdag zelf. Ik zei zo ''smorgens? 'smorgens bestaat toch niet op nieuwjaarsdag? '
Waarop zij natuurlijk moest zeggen 'wacht maar tot ge kinders hebt, ge zult wel weten dat 'smorgens bestaat'
weet zij dan niet dat ik alles zou geven voor ne kleine die mij elke nacht uit bed krijst?
Dus ik antwoord: 'ja, dan ga ik dat weten é, maar nu nog niet...'
Waarop zij: 'Dan moet ge der ne keer werk van maken, é'
Hallo!!! Wat denk zij dat wij al een jaar aan het doen zijn?? Ze zei het als grapje, maar toch. Ik durfde er niet op reageren, allee, ik kon gewoon niet, zou niet meer weten wat gezegd..

En dat dus van mensen die ons geheim WETEN!!! Als ze het niet wisten, zou ik hen ook niets kwalijks nemen, maar dat vond ik dus BENEDEN alle peil!!

Was heel erg pissed op weg naar huis..

[Sterretje]

Hey Wendel,

Frustrerend hé zo een mensen. En echt, ik denk dat ze het niet slecht bedoelen, maar dikwijls gewoon niet weten wat zeggen om goed te doen en om niet te veel medelijden te moeten tonen.

Mijn schoonvader zei gisteren ook nog dat we mijn neefje (kindje van schoonzus) eens te logeren moesten laten komen, omdat we toch slaapkamers genoeg reserve hebben. Terwijl hij ook maar al te goed weet wat voor problemen we hebben.... Hij zei er wel meteen bij dat het een grapje was, maar toch is die gevoelige plek weer geraakt hé.

Een oude schoolvriendin zat naast mij tijdens het etentje en ik vertelde haar dat we al jaren met IVF bezig waren, begon ze daar toch te klagen overhaar twee rakkers.... ik ben gewoon mijn interesse in haar verhaal verloren en me gaan verzetten...
Ik steek mijn energie er niet in om er iets op te zeggen, het maakt het alleen maar nog moeilijker voor jezelf om alles weer op te rakelen.

Soms moet je gewoon je ogen en oren even sluiten....

[fluffie]

Van't weekend zijn we gaan eten met een schoolvriend. Gezien ik van de accu geen koude groenten mag eten, meteen maar "opgebiecht" waarom ik deze liet liggen. Zegt die vriend: "accupunctuur? ge denkt toch zeker niet dat dat gaat helpen!! Hoelang ben je al bezig voor een kindje?" Waarop ik "bijna 2 jaar". Zijn antwoord: "Tja dan kan ik wel geloven dat je wanhopig bent".

Maar bon, 't is hem vergeven, hij is zelf nog vrijgezel, én 't is ne goeie gast, maar hij had toch wel geluk dat ik goed gezind was in 't weekend

[Sterretje]

Hihi vero, sommige mensen zijn gewoon recht voor de raap en zeggen het eerste wat in hen opkomt. het is idd niet slecht bedoeld maar ja, wat doe je er aan?
In discussie gaan en jezelf onnodig kwellen...?

Niet op ingaan en oogluikend toestaan zeker?

[wat is er mis?]

Wendel, dikke knuf. Wat dit is echt weer een voorbeeld van wat niet te zeggen.

Vero, idem voor jou.

Jammer genoeg zijn zij die het niet hebben meegemaakt, echt soms gewoon dom. Super dom. Jammer genoeg gaan we hen niet kunnen veranderen. En ik moet Sterretje gelijk geven, probeer gewoon uw energie er niet meer in te steken. Het is het niet waard. Alleen jij bent diegene die je opjaagt. Ik weet het dit is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Maar probeer hen te "vergeven" onder het mom van "ze weten niet beter". Ze zullen de lessen die wij leren, nooit kennen en dat is een verlies voor hen.

Liefs,

Bokje

[Seattle]

xxx

[Lisa Simpson]

ik vind dat seatle gelijk heeft. Ik kan daar ook nogal de kriebels van krijgen dat mensen mét kinderen bijna vanzelfsprekend voorrang krijgen, het "moeilijker" hebben, dat hun leven lastiger is,... ja, inderdaad zo'n houding van "zonder kinderen heb je toch geen leven" ofzo.
Ik reageer daar heel vaak even bruut op "je hebt er zelf voor gekozen" Je ziet mensen dan vaak kijken zo van die weet niet wat het is om kinderen te hebben. Nee dat weet ik niet, maar ik weet wel hoe het voelt om er géén te hebben.

@ wendel,
dat zijn echt gemene opmerkingen, zeker als ze ervan weten

t is net om zulke pijnlijke domme opmerkingen te vermijden dat ik er bijna niemand iets over zeg.

[Wendel]

Ja Lisa, ik heb ook mijn lesje al geleerd.. Ik houd nog enkel 1 heel close vriendin/collega van alles op de hoogte, de rest kan ze kussen..

Ik begrijp dat het voor hen niet altijd gemakkelijk om op mij(n probleem) te reageren, maar iedereen die maar een beetje logisch kan nadenken zal toch kunnen vermoeden dat opmerkingen zoals 'maak er dan eens werk van' niet in goede aarde zullen vallen. Als je niet in onze situatie zit, kan je moeilijk inschatten wat het met je doet, maar je kan je dat toch tot op zekere hoogte inbeelden? Allee, dacht ik toch..

En Seattle, jouw bedenking is zeker weten heel correct. Ik deel jouw mening.
Ik ga ook eens beginnen antwoorden van 'je hebt er zelf voor gekozen', of een nog betere die ik hier eens gelezen heb 'als je ze niet meer moet hebben, geef ze gerust aan mij'.
That'll shut them up

Nuja, niet druk in maken en ventileren op het forum helpt ook

[Julia]

@Seattle


Jij drukt het nog mooi uit: uit je bed voor de sportclub? In sommige gevallen (wat zeker bij mij was), was het heel vroeg eruit omdat ik op dag 3 van nmijn cyclus zat en moest zien dat ik tussen 7 en 9 's ochtends in Jette zat voor een bloedprik en/of echo.

Had ik graag geruild met de mensen die om hetzelfde uur eruit moeten voor een kleine!!!

Ik las ergens nog iemand die aan haar moeder niets meer privé verteld omwille van de geweldige band.
Wel...ik vertel haar al lang niets meer over mijn gevoelens. gevolg: mijn ex gaat het slachtoffer blijkbaar bij haar uithangen waardoor ik de volle lading krijg.

Ik hoef haar niets te vertellen...hij zal wel uren met haar aan de lijn hangen.

[Seattle]

xxx

[Fille]

@ seattle en @julia ik begrijp dat mensen het soms moeilijk hebben met de "lasten" van een kind opvoeden, en dat ze dat niet op ons moeten uitwerken daar geef ik jullie helemaal gelijk in!

Wat mij ook enorm kan kwetsen is dat sommigen ook per definitie aannemen dat omdat je zelf geen kinderen hebt, je er ook niets vanaf weet. Bv we zitten bij een bevriend koppel met baby, baby begint te huilen en wil niet ophouden met huilen, want baby heeft honger. Kregen we de opmerking van de papa "tja, jullie begrijpen dat niet want jullie hebben geen kinderen, maar als zo'n kind honger heeft dan moet het eten krijgen". Wij waren op het moment nog niet echt bezig met onze kinderwens, maar toch, ik was zoooo kwaad. Ik vond dat een totaal ongepaste opmerking. Ik ben niet zo stom dat ik niet zou begrijpen dat als een kind honger heeft, het dan eten moet krijgen. Ik heb dat trouwens ook zo tegen de papa gezegd.

[Julia]

Ik heb op dat vlak het omgekeerde meegemaakt waardoor ik de tranen in mijn ogen kreeg.

Meestal is het ook zo dat ik te horen kreeg dat ik niet wist wat het was met kinderen en zo, maar ik heb wel om de veertien dagen het zoontje van mijn ex-man gedurende drie jaar toch mee verzorgd, mee gespeeld,...ergens heb ik toch ook wel mijn rol in zijn leventje gehad.

Komt een collega langs die pas bevallen is van haar dochtertje en ze geeft dat kleintje in mijn armen. Die kleine lag zo goed op haar gemak en viel dadelijk in slaap. Direct lieve opmerkingen in de stijl van "maar kijk eens hoe goed ze daar ligt, die zou daar wel willen blijven". Maar de meest rakende opmerking kwam van de mama zelf:

"Natuurlijk ligt ze daar goed. Julia heeft meer ervaring met baby's dan ikzelf...op een dag zal zij ook een supermama zijn!"

Maar ik ben er zeker van, dat zelfs mensen die geen stiefkindjes hebben of geen ervaringen hebben met kleine kinderen, net hetzelde effect op zo'n kleintje kunnen hebben. Dat heeft volgens mij te maken met de uitstraling. Een kind voelt onmiddellijk dat het geliefd is en je hoeft geen ouder te zijn om aan te voelen wat een kind nodig heeft. Het enige wat je daarvoor nodig hebt, is liefde.

[Lisa Simpson]

Julia,
dat is héél mooi om lezen, echt ontroerend!
en ook bijzonder waar