Reacties van de broer/zus op nieuwe baby

[Engel0405]

Even wat vraagjes voor de ervaren moeders hier...

Hoe hebben jullie de reactie op de nieuwe baby ervaren van jullie andere kindjes?

Mijn pluskindje ( stiefje dus) was heel enthousiast tijdens de zwschap (3,5 jr). Nu is dat plots omgeslaan naar complete onverschilligheid. Ik vermoed dat de baby niet aan de verwachtingen voldoet. Maar vond het vooral raar dat pluskindje het zelfs op school nog niet had gezegd . De uitleg was dat de baby nog niet kon stappen.

Mijn dochtertje van 2,5 daarentegen begreep er niets van tijdens de zwschap en was niet echt geïnteresseerd. Nu de baby er is, is ze echter de zachtheid en bezorgdheid zelve. Had ik nooit verwacht van mijn wildebras.
MAAR ze is tov mij wel afstandelijk. Het is altijd al een papa's kindje geweest en had eerder al zo'n kuren, maar ik kan weinig goed doen. Ik maak echt tijd vrij voor haar alleen, maar ze lijkt dat maar matig te appreciëren..
Daarnaast is ze wel wat ziekjes ook en misschien ligt het daaraan, maar plots weigert ze ostentatief nog haar melkje te drinken..
Ook vraagt ze constant uitzonderingen op de regel, zoals spelen met onze sleutels, extra haar trutje krijgen...

Wat denken jullie? Is dit een reactie op de komst vd baby? Of toeval wegens ziekte?
De zindelijkheidstraing blijft heel vlot verder gaan, hoewel ik eerder daar wat incidentjes verwacht had.

[leisje]

Goh engel, ik denk dat dat reactie is op komst van de baby hoor. Mijn dochter van 2,5 wil ook altijd een flesje als babies drinken ( flesvoeding hier), en ook haar tutje wil ze veel meer. Wij proberen haar zoveel mogelijk aandacht te geven, al is dat niet altijd evident. De babies vindt ze ook geweldig, maar het delen van de aandacht duidelijk iets minder... dingen die voordien niet mochten mogen nu uiteraard ook niet - al mag ze nu wel meer tv kijken, met twee babies te voeden...

En ik denk dat 3,5 een moeilijkere leeftijd is om babies leukte vinden. Zolang je pluskindje zich niet negatief tgo je dochtertje gedraagt, zou ik me geen zorgen maken... Het is ook een platte baby voorlopig waar hij niet veel mee aankan he

Ik hoop dat alles verder vlot verloopt!

[Engel0405]

We zijn een dag verder, de puberende peuter heeft er nog een schep bovenop gedaan. Ze blijft halstarrig melk weigeren,zelfs als haar grote plusbrusje er drinkt. Niets is goed, ze gaat voortdurend in de fout, eist privileges op... Van een goedlachs kind is ze nu een absoluut lastige Knorpot geworden. Constant op alles NEEN zeggen...

En wij die dachten dat ze die fase voorbij was van the terrible 2's

[sassie2]

Wij hebben 2 zonen van 3 en 6, en die reageren ook totaal verschillend op de zus. Grote broer doet ook eerder onverschillig. Ik denk dat hij eigenlijk niet zo goed weet 'wat aanvangen' met die kleine meid. Als we er niet bij zijn, dan zou hij al eens gaan naar haar, en een kus of knuffel geven. Soms begint ze natuurlijk ook te wenen als hij er bij is, en dan zegt hij direct 'oei, sorry, mama', ik vind het dan zo triest, daar kan hij ook niets aan doen natuurlijk. Andere 'kleinere' broer, geeft veel kusjes en knuffels, en waar andere kindjes weer niet meer zindelijk zijn, is hij zindelijk van de dag dat ze geboren is (deed ervoor nog vaak kaka in de broek). Hij is er veel meer mee bezig dus, en is nochtans normaal de 'wildste' in huis. Hun aandacht vragen ze hier ook elk op hun manier, de oudste door constant te praten en te vragen (en te zagen ), de kleinste door te wenen. Wij proberen ook een goed evenwicht te zoeken, bv. boekje lezen tijdens de bv (gezellig met zijn 3tjes in de zetel, kussen op mijn schoot met het boekje op, een heel gedoe om te wisselen van kant, maar met wat oefening lukt het wel). Ik geef wel toe, we mogen blij zijn met zo'n grote slaper van een dochter, waardoor de 2 broers veel aandacht kunnen krijgen. Hier dus geen eet- of drinkproblemen gekend (Lennert wou zelfs altijd zijn flesje aan de baby geven). Ik merkte ook soms wel dat Lennert jaloers was, hij kwam altijd super dicht naast me zitten tijdens het voeden, en als ze dan lag te slapen, dan had hij me ook niet meer nodig.

En wat betreft het op school vertellen, ook hier 2 verschillende reacties: tijdens de zwangerschap vertelde de oudste nooit iets op school, en de jongste vertelde iedere dag dat hij een zusje kreeg. Na de geboorte hebben we aan alle 2 een geboortekaartje meegeven, en mochten ze het dan van de juf in de kring vertellen. De juf van Brent zei dat hij 'lastiger' was tijdens de zwangerschap dan erna.

Gewoon laten doen, zou ik zeggen, ze komen het echt wel snel genoeg gewoon dat er nog een kleintje bij is, en iedereen vindt zijn plaatsje wel weer in het gezin. Wat echt niet kan, kan natuurlijk niet, maar hier wordt ook al eens meer naar de TV gekeken of met de IPad gespeeld dan dat ik 'pedagogisch verantwoord' vind .

[Engel0405]

T is zo moeilijk hé, mijn dochtertje van 2,5 is nochtans superlief voor haar kleinere zusje...

Maar mijn hart breekt dat ze zich zo afzet tegen mij. Ze heeft dat in het verleden ook gedaan en op den duur was het gewoon komisch, maar op dit moment kan ik er niet mee om. Ik wil haar net extra knuffelen en aandacht te geven, maar ze wijst me gewoon af.
Haar melkje geven was het enige ding dat ze heel knuffelig en dicht bij mij in de zetel zat, ik kon het haar echt nog zoals een baby geven en ondertussen mocht ik zoveel kusjes geven en in haar haartje strelen als ik wou. Echt ONS momentje. Nu is dat echt weg.

Ze is ook redelijk erg verkouden, dus ik denk dan altijd, ze zal toch weer niet nog zieker zijn of veel pijn hebben?

Sorry maar ik word er echt zo verdrietig van. Ik heb meer dan liefde genoeg voor hen allemaal, maar ik mag het precies niet geven...

Ik denk wel dat het zal beteren, hoor... Ze moet wennen en ze probeert wellicht op haar manier de dingen te verwerken. Maar ja mijn mamahartje heeft het er wel ff moeilijk mee.

Mijn pluskindje van 3,5 is ondertussen blijkbaar toch niet zo onverschillig als het liet uitschijnen. Dat was heel fier dat het mocht trakteren met cupcakes op school. De juf heeft er ook een heel spel van gemaakt: kadootje voor de baby, kadootje voor pluskindje en mijn andere dochtertje, een kaartje, een grote geplastificeerde prent met alle kindjes van de klas hun namen op... Echt leuk.
En naar het schijnt heeft de lievelingsknuffel de naam plots gekregen van de baby, wist de mama van pluskindje te vertellen... Dus dat komt goed!

[leisje]

Het gaat hier intussen niet zo goed met de babies - ze wenen beide veel, erg onrustig -. Ik vind dat vervelend voor hen en voor mij, maar vooral voor mijn oudste dochter als ze s avonds thuis is. Gisterenavond hadden mijn man en ik elk een ontroostbare baby op de arm, en tegelijk probeerden we ons oudste aandacht te geven. Die had duidelijk ook last van de decibels die de babies produceerden... En dan breekt mijn hart, en denk ik: wat heb ik mijn oudste aangedaan...

Ah ja, alles zal wel weer voorbijgaan, maar voor haar is dit geen leuke fase...

[liezeke]

dikke knuffel, leisje...

moet zo ontzettend verscheurend zijn. ik kijk in ieder geval niet uit nr de avonden. die zijn sowieso cluster/huilmomenten en net op die momenten wil dochtertje al je aandacht... zie me daar al helemaal alleen met drie huilende kindjes. tiktak zal hier (veel te veel) opstaan denk ik. voel me nu al schuldig, snif.
Misschien een troostje dat het een fase is, tgaat ook beter worden, khoop het echt voor jullie!

liesje

[Engel0405]

Hey Leisje,

Die onrustige momenten die dan zo een paar uurtjes duren, kunnen echt hels zijn hé.

Als er al enige regelmaat te bespeuren is bij ons, dan is het wel dat de momenten dat ik dan tijd kan besteden aan de grote zus, ik dat ook effectief kan. Misschien voelt de baby dat wel, dat ik dan minder focus op haar en dat ze dan even op zichzelf moet zijn...

Grote zus is wel opnieuw wat ontdooid tov mij. Ik stop haar ook mee in bed, iets dat ik al 3 maand niet meer deed wegens verplichte platte rust tijdens zwschap. Dat lijkt ze wel fijn te vinden.
Dat de baby veel aandacht krijgt van mij, vindt ze redelijk ok. Ze komt dan wel eens kijken en kusje geven. En ondertussen probeer ik met haar ook zoveel mogelijk interactie te hebben natuurlijk, door haar vraagjes te stellen en te reageren op wat ze allemaal zl flink doet.
Maar waar ze het wel moeilijk mee heeft, is als de papa er op zijn arm mee loopt. Dat gebeurt al niet veel, maar als hij het doet dan is het

Papa moet mij ook pakken

.. Logisch dat ze als vaderskindje dus vooral daar jaloers op is.

Voor jullie moet het echt wel zwaar zijn, zo 2 kleine babies die dan alle aandacht opeisen en dan je oudste dochter die ook haar deel wil. Maar dat went heus wel hoor. Iedereen zegt dat toch.. En de babies blijven niet eeuwig zo afhankelijk...