Even een woord van dank voor al jullie mooie berichten, ontroerende teksten en begrip. Wat ben ik blij dat dit forum er voor ons is.
Wij zijn al een dikke 2 jaar bezig, 5 pogingen IUI mislukt en nu starten met IVF. Ben eens benieuwd, en ook heel bang. Wat als... spookt elke dag door mijn hoofd.
Gisteren weer een echte rotdag. We hadden besloten na de IUI even pauze in te lassen om onze zinnen te verzetten en met volle moed weer verder te gaan. Alles ok, mooi weer, so far so good totdat ik op een barbecue een hoogzwangere vriendin tegen het lijf liep (Oh ja, hadden we niet gezegd dat we haar ook hadden uitgenodigd?) en de jaloezie en het verdriet weer de kop opstaken. Wat voel ik me dan toch weer schuldig. De volgende ochtend op het werk, mijn lieve collega waar ik elke dag nauw mee samenwerk: "Psst, ik moet je iets vertellen, niet doorvertellen hoor maar ik ben 10 weken zwanger!" Daar stond ik dan weer. Felicitaties en blij gezicht opzetten maar daarna snel naar de WC om de traantjes te verbergen...
En als je liefje je dan vertelt dat je je niet zo moet aanstellen en niet zo jaloers mag zijn is het hek helemaal van de dam.
Ach, ja, het komt wel goed, je bent nog zo jong, je hebt nog tijd. Zucht
Veel liefs en ik hoop dat jullie droom, en in het bijzonder die van mij, snel mag uitkomen.