Moeilijkheden met het te aanvaarden

[MickSha]

Ik heb nog steeds hoop dat het ooit wel zal lukken zonder hormonen of IUI.
Ik zou nu starten met clomid samen met IUI.
Maar ben zo erg beginnen twijfelen.. om toch niet te blijven proberen op natuurlijke wijze, klinkt dit dom? aangezien ik binnen een 7 maand al 30 word is het misschien beter van toch direkt te starten met de behandeling.
Heb echt wel moeilijkheden om het te kunnen aanvaarden dat het niet op normale manier zal lukken.
Zijn er van jullie die ook met dit probleem zitten?

Mvg

[Vlientje]

Hey,


Toen wij ontdekten dat ik PCOS heb en dat het moeilijker was om zwanger te geraken was het voor ons geen moeilijke beslissing om clomid te nemen. Dat sloeg evenwel niet aan, daarom heb ik een ovariële drilling gekregen.
Omdat het dan weer een tijdje duurde, zei mijn gynaecologe om eens na te denken over IUI en om ook na te denken hoe ver we willen gaan in vruchtbaarheidsbehandelingen.
Mijn man en ik hebben er lang over gepraat, wat we wel en niet wilden. 't Is een belangrijke beslissing hé.
Ik had het er ook moeilijk mee hoor, ik had zo het gevoel dat mijn lichaam faalde.
IUI wilden we wel doen, IVF niet (omwille van de zware hormoonstimulaties die ik nodig zou hebben), maar IVM dan weer wel.

Hoe lang is het geleden dat je de beslissing nam om op IUI over te stappen? Misschien heb je gewoon wat tijd nodig om aan het idee te wennen.
Je moet het misschien ook zien als de natuur een handje toesteken. Clomid helpt je om een mooie eisprong te hebben en de IUI zorgt ervoor dat het sperma een hindernis minder moet nemen.

Heel veel succes alvast en ik hoop dat je snel zwanger bent!


Groetjes,


Eveline

[evi81]

Hier ook hetzelfde, tijdens 6 maand gewoon proberen 1 MK op 6w gedaan, toen we 1 jaar gewoon probeerde werd vastgeld: PCOS, daarna 5 maand metformine, 6 maand Clomid met gewoon betrekkingen (waarvan 4x eisprong en 2x geen reactie), nadien ook laprascopie met LEO (ovariele drilling) en in de 2e maand erop zwanger geraakt voor 12w en 3 dagen. 3 maand daarna gestart met IUI en bij de 3e poging was ik zwanger (zoontje van 8 maand nu)

Bij mij IUI: Puregon spuiten & Pregnyl, nadien Utrogestan opsteken.

Vooral niet mee inzitten dat het niet op de natuurlijke manier lukt. Ik heb het mezelf ook verweten dat het aan mij lag (man is getest en alles was OK) dus lag de fout bij mij.
Van jezelf te verwijten, te schamen en de behandelingen te verbergen geraak je ook niet zwanger hé.

Het enige wat je doet is je nog meer extra frusteren en deprimeren.

Veel succes!

[MickSha]

Hey,


Toen wij ontdekten dat ik PCOS heb en dat het moeilijker was om zwanger te geraken was het voor ons geen moeilijke beslissing om clomid te nemen. Dat sloeg evenwel niet aan, daarom heb ik een ovariële drilling gekregen.
Omdat het dan weer een tijdje duurde, zei mijn gynaecologe om eens na te denken over IUI en om ook na te denken hoe ver we willen gaan in vruchtbaarheidsbehandelingen.
Mijn man en ik hebben er lang over gepraat, wat we wel en niet wilden. 't Is een belangrijke beslissing hé.
Ik had het er ook moeilijk mee hoor, ik had zo het gevoel dat mijn lichaam faalde.
IUI wilden we wel doen, IVF niet (omwille van de zware hormoonstimulaties die ik nodig zou hebben), maar IVM dan weer wel.

Hoe lang is het geleden dat je de beslissing nam om op IUI over te stappen? Misschien heb je gewoon wat tijd nodig om aan het idee te wennen.
Je moet het misschien ook zien als de natuur een handje toesteken. Clomid helpt je om een mooie eisprong te hebben en de IUI zorgt ervoor dat het sperma een hindernis minder moet nemen.

Heel veel succes alvast en ik hoop dat je snel zwanger bent!


Groetjes,


Eveline

Wel dus we hadden ons ook voorgenomen dat we zouden starten met een hormoonbehandeling met clomid en duphaston om Ms optewekken Zoals ons verteld was x aantal keer.
Onlangs is eindelijk de counceling geweest waar we tal van info hebben gekregen.
En daar zeiden ze ineens van met IUI te beginnen..
Was serieus ff slikken natuurlijk! Er gaat zoveel door je kopje dat je al uw vragen niet/vergeet te stellen. Ze zei dus wel IUI is beter meer slaagkansen.
Dus het zal hoogstwaarschijnlijk Maandstonden opwekken worden met Duphaston want ben er nu op aan het wachtten maar ze komen gelijk verwacht niet door heb ze dan ook maar 1x spontaan gekregen in februarie'13 en gestopt met de pil in September'12
en daarna Clomid 500 samen met Pregnyl 5000 en dan inseminatie.
Het voelt aan dat ik stappen overslaag.
Mag ik vragen naar je leeftijd?
Misschien is het aangezien mijn leeftijd (29) dat ze misschien direkt over willen gaan naar IUI
Toen ik 21 was ben ik spontaan zwanger geworden 1maand na het stoppen van de pil. Maar is dan op een miskraam op 8weken uitgedraaid. Ik had een bloeding Gyn zei miskraam dan moest ik Metergine ipv een courretage. bloed laten testen. een aantal dagen erna belde ze me op dat HCg in mn bloed aan het stijgen was dat ik toch geen misval aan het doen was dat ik zo rap mogenlijk moest langskomen.Maar de dag ervoor was het vruchtje afgekomen. En daarna zei de Gyn dat het een leeg vruchtzakje was. Hmm ja ookal zo een situatie waarvan je dan compleet in de war bent. Daarna niet meer geprobeert om zwanger te worden door problemen. Kmoet wel zeggen na de zwangerschap dat ik enorm verdikt ben op die jaren. ongveer een 30kg bij, dus zit nu met overgewicht. En al de Gynecologisch onderzoekjes niemand heeft me toen verteld dat ik Pcos had. Toevallig te weten gekomen Dec'11 met een CT scan. en Ben dan ook direkt naar een ander ziekenhuis gegaan voor meer onderzoeken. Nu zit ik in Jette (Centrum voor Reproductieve Geneeskunde)


Groetjes.

[MickSha]

Hier ook hetzelfde, tijdens 6 maand gewoon proberen 1 MK op 6w gedaan, toen we 1 jaar gewoon probeerde werd vastgeld: PCOS, daarna 5 maand metformine, 6 maand Clomid met gewoon betrekkingen (waarvan 4x eisprong en 2x geen reactie), nadien ook laprascopie met LEO (ovariele drilling) en in de 2e maand erop zwanger geraakt voor 12w en 3 dagen. 3 maand daarna gestart met IUI en bij de 3e poging was ik zwanger (zoontje van 8 maand nu)

Bij mij IUI: Puregon spuiten & Pregnyl, nadien Utrogestan opsteken.

Vooral niet mee inzitten dat het niet op de natuurlijke manier lukt. Ik heb het mezelf ook verweten dat het aan mij lag (man is getest en alles was OK) dus lag de fout bij mij.
Van jezelf te verwijten, te schamen en de behandelingen te verbergen geraak je ook niet zwanger hé.

Het enige wat je doet is je nog meer extra frusteren en deprimeren.

Veel succes!

Bij ons direkt starten met Clomid en Pregnyl
En waarschijnlijk Duphaston om Ms optewekken want ze komen maar niet door.
Mn vriend is ook getest alles inorde bij hem dusja het probleem ligt duidelijk aan mij.
Ik vind het moeilijkste zo direkt overgaan naar IUI (niet onze keus) Maar we zullen maar vertrouwen op de Gyn zeker dat IUI betere resultaten zal boeken. Zowieso zou het 3 behandelingen zijn. en dan verder zien.
Er worden precies stappen overgeslagen als ik zo bij andere mensen lees , ok iedereen is anders en elke situatie is ook anders. Maar zoals eerst hormoonbehandeling of LEO . en dan pas IUI zou mij logischer klinken.

Groetjes.

[MickSha]

Nog een vraagje
Hebben jullie ook veel last van krampen steken onderbuik? soms zo erg dat je met moeite kunt stappen?

[OhMyGucci]

MickSha,

Wat betreft jouw gevoel dat er stappen over geslaan worden; ik zou daar niet te zwaar aan tillen.

Ik lees hier ook veel verhalen van dames waar het allemaal anders bij loopt dan bij mezelf. Elke dokter heeft volgens mij zijn/haar eigen strategie en vooral: elke vrouw en elke situatie is anders.

Ik ben tijdens verlof van mijn gynae ook bij een andere geweest voor de follikelmetingen en die sprak van een LEO, mijn gynae zelf echter heb ik vandaag gezien en zij spreekt niet eens van een LEO.

Ik denk dus dat je moet vertrouwen op wat men voor jullie uitstippelt. Natuurlijk is het veel fijner als het allemaal op een natuurlijke manier zou gaan, maar jammer genoeg hebben wij dat geluk niet ...

Veel succes!!

[evi81]

Ik heb meestal zo'n hevige krampen 2 dagen voor mijn MS, dat ik op men hurkje moet zitten en 'puffen' alsof ik ga bevallen Dan kan ik idd ook niet stappen, gelukkig enerzijds dat ik die maar heb om de 39-46 dagen hehe.

Ik heb ook duphaston moeten nemen na men 1e MK, na 60 dagen waren ze er nog steeds ni door.
Elk fert.centrum heeft andere regels en visies op behandelingen. Daarmee inderdaad lijkt het alsof ze bij de ene meer of minder aan het doen zijn. Of zich meer berusten op 'het zal wel zo lukken'.

Mijn ouders (vooral mijn pa) was meer van het type: waarom laat ze da toch doen? met die kijkoperatie. Achja we willen kinderen en we zullen kinderen krijgen. We gaan ervoor tot zover de vrouw het opgeeft was ons uitgangspunt. Punt basta amen en uit

Maar wat ik ook wel even laat weten, na mijn 2e MK op 12w 3 dagen was ik wel ferm de kluts kwijt. Dit was op 2/11/2011 en op 17/1/2012 zaten we aan de 1e IUI.
Nu op zich, om niet nog meer tijd te verliezen ben ik er mee begonnen. Maar regelmatig was ik totaal nog niet over mijn MK heen, ik ben véél in tranen geschoten, vooral met de eindejaarsperiode.

Wat ik ook lastig vond is om mensen alles uit te leggen van neen het is geen IVF en neen het zal niet lukken op de natuurlijke manier (of toch geen goede kansen in de nabije toekomst)
Pas dàn besefte ik wat ik allemaal moest doorstaan.

Het is geen fabeltje maar eens je uw kleintje vasthebt of enkele maanden zwanger bent dan kan je alles beter plaatsen en alleen maar genieten van die dikke buik en dat kleine mensje achteraf.

[Vlientje]

MickSha,


Bij mij heeft het ook een aantal maanden en kilo's geduurd eer ze PCOS vaststelden.
Op mijn 28,5 zijn we gestopt met de pil en 2 maand erna was ik voor een eerste keer zwanger. Dit is helaas fout afgelopen op 18 weken (heeft niks met PCOS te maken).
Daarna bleef ik maar zwaarder en zwaarder worden, ik was 5 kg van de zwangerschap bijgekomen, en erna kwam ik nog eens 5 kg bij, ook al lette ik op mijn voeding en sportte ik. Mijn cyclus was ook enorm onregelmatig en lang en uiteindelijk stelden ze op mijn 29,5 PCOS vast.
Toen stelde de gyn clomid voor. Maar bij mij sloeg dat niet aan, dat had geen enkel effect.
Daarom stelde de gyn een ovariële drilling voor. Ik was 30 toen ik die ovariële drilling kreeg. Omdat het een tijdje duurde eer het opnieuw lukte om zwanger te geraken stelde de gyn voor om na te denken over IUI en hoever we wilden gaan in vruchtbaarheidsbehandelingen. We waren van plan om nog 3-4 maand te wachten om naar een fertiliteitskliniek te gaan, maar ik was dan onverwacht toch zwanger.
Ik moet er ook wel bij vertellen dat ik in de tussentijd ook naar een endocrinoloog ben gegaan, op eigen initiatief. Ik had ontdekt dat PCOS vaak samen gaat met insulineresistentie. Dit geeft dus enorme invloed op het gewicht. Ik moest hiervoor metformine nemen, en deze medicatie heeft ook een positieve invloed op de vruchtbaarheid. Met die metformine moet je wel stoppen van het moment dat je weet dat je zwanger bent ('t kan volgens veel studies geen kwaad, dus geen erg als je in het begin dat je zwanger bent dit nog neemt).
Ongeveer 7-8 maand na de ovariële drilling was ik voor een tweede maal zwanger. Helaas is die zwangerschap opnieuw fout gelopen rond 18 weken (had opnieuw niks met PCOS te maken).

Een 3,5 maand na deze tweede zwangerschap ben ik voor een derde maal zwanger geraakt. Opnieuw zonder bijkomende medicatie, we hadden net groen licht gekregen, maar we hadden het niet verwacht dat het zo snel zou lukken. Ondertussen ben ik 23,5 weken, heb ik een cerclage zodat onze kleine pruts zo lang mogelijk blijft zitten.
Ons kindje wordt iets voor Kerst verwacht, rond mijn 32ste verjaardag.

Iedere gynaecologe werkt op een andere manier. Als je problemen hebt met de hormonen, hormonen die niet aanslaan enzo, zou ik met de gyn ook over ovariële drilling praten. Wat je gewicht betreft: ga ook eens langs bij een endocrinoloog. Die kan kijken of je schildklier in orde is (en geloof me die kijken daar anders naar dan een gyn) en of je niet insulineresistent bent.



Veel groetjes en heel veel succes!


Eveline

[MickSha]

MickSha,

Wat betreft jouw gevoel dat er stappen over geslaan worden; ik zou daar niet te zwaar aan tillen.

Ik lees hier ook veel verhalen van dames waar het allemaal anders bij loopt dan bij mezelf. Elke dokter heeft volgens mij zijn/haar eigen strategie en vooral: elke vrouw en elke situatie is anders.

Ik ben tijdens verlof van mijn gynae ook bij een andere geweest voor de follikelmetingen en die sprak van een LEO, mijn gynae zelf echter heb ik vandaag gezien en zij spreekt niet eens van een LEO.

Ik denk dus dat je moet vertrouwen op wat men voor jullie uitstippelt. Natuurlijk is het veel fijner als het allemaal op een natuurlijke manier zou gaan, maar jammer genoeg hebben wij dat geluk niet ...

Veel succes!!

Oke bedankt! jij ook succes

[MickSha]

Ik heb meestal zo'n hevige krampen 2 dagen voor mijn MS, dat ik op men hurkje moet zitten en 'puffen' alsof ik ga bevallen Dan kan ik idd ook niet stappen, gelukkig enerzijds dat ik die maar heb om de 39-46 dagen hehe.

Ik heb ook duphaston moeten nemen na men 1e MK, na 60 dagen waren ze er nog steeds ni door.
Elk fert.centrum heeft andere regels en visies op behandelingen. Daarmee inderdaad lijkt het alsof ze bij de ene meer of minder aan het doen zijn. Of zich meer berusten op 'het zal wel zo lukken'.

Mijn ouders (vooral mijn pa) was meer van het type: waarom laat ze da toch doen? met die kijkoperatie. Achja we willen kinderen en we zullen kinderen krijgen. We gaan ervoor tot zover de vrouw het opgeeft was ons uitgangspunt. Punt basta amen en uit

Maar wat ik ook wel even laat weten, na mijn 2e MK op 12w 3 dagen was ik wel ferm de kluts kwijt. Dit was op 2/11/2011 en op 17/1/2012 zaten we aan de 1e IUI.
Nu op zich, om niet nog meer tijd te verliezen ben ik er mee begonnen. Maar regelmatig was ik totaal nog niet over mijn MK heen, ik ben véél in tranen geschoten, vooral met de eindejaarsperiode.

Wat ik ook lastig vond is om mensen alles uit te leggen van neen het is geen IVF en neen het zal niet lukken op de natuurlijke manier (of toch geen goede kansen in de nabije toekomst)
Pas dàn besefte ik wat ik allemaal moest doorstaan.

Het is geen fabeltje maar eens je uw kleintje vasthebt of enkele maanden zwanger bent dan kan je alles beter plaatsen en alleen maar genieten van die dikke buik en dat kleine mensje achteraf.

Oei amai!

Komen veel herkenbare dingen voor in wat je zegt.
Oa mn pa is ook azo , dan zegt die dingen zoals kinderen kosten veel geld blabla
dan heb ik zoiets van amai ik en broer zijn nogal gewenst precies
Het ergste vanal eh dat is dat toen ik men pa vertelde over mijn problemen om zwanger te raken.. dat hij toen zei van ja uw ma had in het begin ook problemen en ze hebben haar aangeraden van beter toch zwanger te worden. Ik vroeg meer erover maar hij wist het niet goed meer.
Dan aan mn moeder gevraagt , die wist het ook allemaal niet meer. Ik heb dan zoiets ale
Hadden ze me dit vroeger verteld had ik wel nooit zolang gewacht en had ik meer onderzoeken laten doen enz. Maar ja da lost nu niets meer op eh. Ookal is het lastig dat ik er niet alles van weet.

En idd mensen denken direkt aan Ivf eh zucht!
echt niet makkelijk om het allemaal uiteleggen
Heb zelf zoiemand dat zei van ja als ik niet zwanger kan worden geef ik er geen geld aan uit
Hoe kan je nu zoiets zeggen ?? achja..

Allesinds bedankt en veel succes verder !!

[MickSha]

MickSha,


Bij mij heeft het ook een aantal maanden en kilo's geduurd eer ze PCOS vaststelden.
Op mijn 28,5 zijn we gestopt met de pil en 2 maand erna was ik voor een eerste keer zwanger. Dit is helaas fout afgelopen op 18 weken (heeft niks met PCOS te maken).
Daarna bleef ik maar zwaarder en zwaarder worden, ik was 5 kg van de zwangerschap bijgekomen, en erna kwam ik nog eens 5 kg bij, ook al lette ik op mijn voeding en sportte ik. Mijn cyclus was ook enorm onregelmatig en lang en uiteindelijk stelden ze op mijn 29,5 PCOS vast.
Toen stelde de gyn clomid voor. Maar bij mij sloeg dat niet aan, dat had geen enkel effect.
Daarom stelde de gyn een ovariële drilling voor. Ik was 30 toen ik die ovariële drilling kreeg. Omdat het een tijdje duurde eer het opnieuw lukte om zwanger te geraken stelde de gyn voor om na te denken over IUI en hoever we wilden gaan in vruchtbaarheidsbehandelingen. We waren van plan om nog 3-4 maand te wachten om naar een fertiliteitskliniek te gaan, maar ik was dan onverwacht toch zwanger.
Ik moet er ook wel bij vertellen dat ik in de tussentijd ook naar een endocrinoloog ben gegaan, op eigen initiatief. Ik had ontdekt dat PCOS vaak samen gaat met insulineresistentie. Dit geeft dus enorme invloed op het gewicht. Ik moest hiervoor metformine nemen, en deze medicatie heeft ook een positieve invloed op de vruchtbaarheid. Met die metformine moet je wel stoppen van het moment dat je weet dat je zwanger bent ('t kan volgens veel studies geen kwaad, dus geen erg als je in het begin dat je zwanger bent dit nog neemt).
Ongeveer 7-8 maand na de ovariële drilling was ik voor een tweede maal zwanger. Helaas is die zwangerschap opnieuw fout gelopen rond 18 weken (had opnieuw niks met PCOS te maken).

Een 3,5 maand na deze tweede zwangerschap ben ik voor een derde maal zwanger geraakt. Opnieuw zonder bijkomende medicatie, we hadden net groen licht gekregen, maar we hadden het niet verwacht dat het zo snel zou lukken. Ondertussen ben ik 23,5 weken, heb ik een cerclage zodat onze kleine pruts zo lang mogelijk blijft zitten.
Ons kindje wordt iets voor Kerst verwacht, rond mijn 32ste verjaardag.

Iedere gynaecologe werkt op een andere manier. Als je problemen hebt met de hormonen, hormonen die niet aanslaan enzo, zou ik met de gyn ook over ovariële drilling praten. Wat je gewicht betreft: ga ook eens langs bij een endocrinoloog. Die kan kijken of je schildklier in orde is (en geloof me die kijken daar anders naar dan een gyn) en of je niet insulineresistent bent.



Veel groetjes en heel veel succes!


Eveline

Amai ook al veel meegemaakt
Ze hebben mijn schildklier al getest en alles bleek ok uit de bloedresultaten.
Maar mijn stresshormoon bleek ook goed te zijn. nogtans ben heel vaak gestresst en zenuwachtig.
Enkel verhoogde mannelijke hormonen kwamen uit de bloedresulaten.
Maar misschien doet een endocrinoloog nog meer specifieke testen?

Allesinds bedankt voor de info kga zeker eens een afsp maken bij een endocrinoloog
Veel succes bij je bevalling !!

[evi81]

haha geweldig, geen geld aan uitgeven om zwanger te geraken ... zucht dat sprookje gaat hier niet op ze hehe, om en bij de 3000 euro in 3 jaar tijd (waarvan 2.5jaar behandelingen) Zelfs een MK kost je 200-260 euro

Onze zoon koste ons al geld nog voor ie er was. En mijn moeder had ook wel probs om zwanger te blijven (direct plat liggen van beide), maar niet om zwanger te worden. Mijn zus is ook 2x zwanger geweest voor haar 30ste en heeft ook geen probs gehad dusja als de andere dochter dan plots wél problemen heeft dan snappen ze het niet goed é Achja weet ge, ge moet doen wat ge ZELF denkt dat goed is en wat je zélf aankan, anderen moeten die behandelingen en emoties niet doorstaan.

Mijn man heeft t goed verwoord toen: we gaan door zolang gij het nog aanwilt en aankunt. Zodra ge het niet meer ziet zitten of pauze wilt, stoppen we.
Zoals altijd heeft de vrouw des huizes dan ook het laatste woord

JULLIE willen een kind, niet de anderen, dus die anderen moeten jullie wensen niet beïnvloeden of tegenwerken. Heel simpel.

En zo is het inderdaad soms jullie tegen de rest van de wereld. Zeer herkenbare gevoelens voor praktisch 95% van dit forum waarschijnlijk.

En ik vond inderdaad 30 ook een mijlpaal van een getal van wow dan MOET ik al zeker kinderen hebben!
Wij zijn begonnen toen ik 27 was en ik was mama geworden, net 1 week na mijn 30ste verjaardag. Nu staat daar al 32 op de teller eind dit jaar en wil ik zeker een 2e kindje voor mijn 34 (ten laatste). Moest het allemaal zo te plannen zijn en er zo maar floeps komen é, het woord stress en frustraties zou ik niet meer in mijne dictionnary hebben staan dan:)

[MickSha]

haha geweldig, geen geld aan uitgeven om zwanger te geraken ... zucht dat sprookje gaat hier niet op ze hehe, om en bij de 3000 euro in 3 jaar tijd (waarvan 2.5jaar behandelingen) Zelfs een MK kost je 200-260 euro

Onze zoon koste ons al geld nog voor ie er was. En mijn moeder had ook wel probs om zwanger te blijven (direct plat liggen van beide), maar niet om zwanger te worden. Mijn zus is ook 2x zwanger geweest voor haar 30ste en heeft ook geen probs gehad dusja als de andere dochter dan plots wél problemen heeft dan snappen ze het niet goed é Achja weet ge, ge moet doen wat ge ZELF denkt dat goed is en wat je zélf aankan, anderen moeten die behandelingen en emoties niet doorstaan.

Mijn man heeft t goed verwoord toen: we gaan door zolang gij het nog aanwilt en aankunt. Zodra ge het niet meer ziet zitten of pauze wilt, stoppen we.
Zoals altijd heeft de vrouw des huizes dan ook het laatste woord

JULLIE willen een kind, niet de anderen, dus die anderen moeten jullie wensen niet beïnvloeden of tegenwerken. Heel simpel.

En zo is het inderdaad soms jullie tegen de rest van de wereld. Zeer herkenbare gevoelens voor praktisch 95% van dit forum waarschijnlijk.

En ik vond inderdaad 30 ook een mijlpaal van een getal van wow dan MOET ik al zeker kinderen hebben!
Wij zijn begonnen toen ik 27 was en ik was mama geworden, net 1 week na mijn 30ste verjaardag. Nu staat daar al 32 op de teller eind dit jaar en wil ik zeker een 2e kindje voor mijn 34 (ten laatste). Moest het allemaal zo te plannen zijn en er zo maar floeps komen é, het woord stress en frustraties zou ik niet meer in mijne dictionnary hebben staan dan:)

Inderdaad moesten we het zo kunnen plannen allemaal zou wel evidenter zijn, maarja ne mens weet het nooit op voorhand wat hem te wachtten staat he..
het is vantijd niet altijd even makkelijk maar we slagen ons er wel door en als je echt iets wilt en erin geloofd zal het ooit lukken, postief denken is altijd het besten wat ook niet altijd evident is natuurlijk , maar met opgeven bereikt ne mens niets eh.
k hoop voor jou dat je voor je 34ste mag zwanger zijn !

[MickSha]

Heb een afspraak gemaakt bij de endocrinoloog
Mag pas 17 December gaan.
Danku Vlientje voor het me aan te raden.
Heb zo geruime tijd last van tinteligen vingers / handen nu begint het bij mn voeten ookal.
Maar denk dat dit zeker geen symptoom van Pcos is.
Magnesium tekort zei de dokter ik pak nu promagnor. maar verbetering is er niet integendeel het is aan mn voeten ook begonnen. Begin stillekesaan toch aan Suikerziekte te denken..