Laten we hopen dat het innestelingsbloed is he! Het kan he. Toen ik 1e twee keren zwanger werd (was MK, maar dat doet er niet toe he) had ik ook bloedingen, en die duurden toch een goede vier dagen en was behoorlijk veel.
Ik duim!
Ja, waarom niet eerst die operatie?! Mijn eigen gynecoloog vond het niet nodig. Alles was namelijk 'normaal' en ik werd 'snel' zwanger, 'zelfs' 2keer... Tjah...
Toen bij 1e gesprek fertiliteitsarts zei hij: toch eerst eens proberen met optimale kansen (beste zaad, goede eisprong...) want wie weet is alles normaal en dan hoef je dat niet te doen. Zaad van man bleek niet goed, is nu in orde, dus wie weet was dat het probleem.
We gingen akkoord en eerlijk gezegd was ik opgelucht dat we even konden 'proberen' nog.
Maar op dit moment wijt ik de schuld volledig aan 1e gynecoloog die ALLES wist al jaren lang, maar als je bloed laat trekken en je laat de onderzoeken niet doen (chromosoomonderzoek), komaan!!! En zaad van man werd toen ook gecontroleerd en hij zei: alles oke. Toen ik dat papier een half jaar later aan fert.arts toonde zei hij: zeker niet oke!!
En van die bloedingen en zo, zei hij ook gewoon: alles oke. Dus ja, goede en gekende gynecoloog, dus je gelooft dat (graag) he!
Maar dus jaren verloren. Want ik ging om de 10 maanden voor uitstrijkje, jarenlang, hij wist dat we gingen proberen, ik neem al 3.5 jaar foliumzuur... en tjah... Als je dokter zegt: fertiliteit, je komt niet in aanmerking, je gelooft dat he. Gelukkig zei hier iemand ooit: GA WEL VERDER KIJKEN... En inderdaad, het kon. Zucht zeg.
Nu vraag ik me af, al die uitstrijkjes, zijn DIE wel gebeurd?!? Wie weet wat heb ik allemaal dat ik niet weet, door flaters van die arts!
Bon. Binnen enkele maanden weten we het. Ik ben nu ZEER bang dat ik gewoon niet zwanger zal kunnen geraken, dat ze endometriose gaan vinden in extreme mate en zwanger zijn voor mij gewoon onmogelijk is. Want die bloedingen heb ik al zo lang dat ik me kan herinneren... Maar goed, dan weten we het tenminste.
Blij dat je zegt 'kleine' wondjes. Maar goed, ben even bang voor de ingreep als voor het resultaat!
Softebanana succes he!!!!!
Lenneke, hoe lang na die ingreep had je last? Hoe lang moest je thuis blijven? En is er iets 'gevonden' en heb je nu een kindje al?
IUI-clubje
-
Diablo
- Berichten: 97
- Lid geworden op: 3 augustus 2013, 15:26
AnTan, met verstomming lees ik je verhaal. Da's toch echt om je de haren van uit te trekken. Ik zou zo kwaad zijn. Mijn vorige gynaecoloog zou van mij een telefoontje kunnen ontvangen en ik zou het niet laten om hier zijn naam te plaatsen zodat andere vrouwen geen slachtoffer worden.
Onbegrijpelijk, een kinderwens is zo iets sterks en ik krijg het ervan als mensen dat niet serieus nemen.
Ik ben blij dat je nu toch op een goed spoor zit! Hopelijk komt er iets uit die operatie, dat hoeft niet negatief te zijn hé, endo kunnen ze ook verwijderen!! Wellicht gebeurt dat al tijdens de operatie hé
Veel sterkte en goede moed, het is zo verdomd moeilijk en oneerlijk, ik weet het!!
Softebanana, allé fingers crossed voor vrijdag, hopelijk wel zwanger hé, en indien dat niet het geval zou zijn, hoop ik dat ze de oorzaak van je bloedingen vinden. Met die bloedverdunners blijft alles lang nabloeden hé. Neem je Marevan?
Onbegrijpelijk, een kinderwens is zo iets sterks en ik krijg het ervan als mensen dat niet serieus nemen.
Ik ben blij dat je nu toch op een goed spoor zit! Hopelijk komt er iets uit die operatie, dat hoeft niet negatief te zijn hé, endo kunnen ze ook verwijderen!! Wellicht gebeurt dat al tijdens de operatie hé
Veel sterkte en goede moed, het is zo verdomd moeilijk en oneerlijk, ik weet het!!
Softebanana, allé fingers crossed voor vrijdag, hopelijk wel zwanger hé, en indien dat niet het geval zou zijn, hoop ik dat ze de oorzaak van je bloedingen vinden. Met die bloedverdunners blijft alles lang nabloeden hé. Neem je Marevan?
-
leneke1982
- Berichten: 82
- Lid geworden op: 1 juli 2013, 10:50
an tan,
ik zit nog steeds bij 1ste gyn, wordt ook iui gedaan, ivf of icsi weet k nog niet, da weet ik maandag pas.
das wel spijtig dat het voor zo moet gaan , je hebt idd heel wat tijd verloren, maarja, de dokters houden, denk ik, niet veel rekening met u verlangen naar een beebje, alhoewel ikzelf daar niet veel van ondervind. bij mij heeft gyn zelf voorgesteld om verdere stappen te ondernemen dat alles lang genoeg geduurd heeft.
Bij mij is het van maart geleden dat ik laparoscopie gehad heb en nog steeds niet zwanger, wij zijn al bijna 3 jaar bezig voor 1ste. Ik heb 1 x missed abortion gehad, na 4 maanden proberen, maar daarna niet meer zwanger geraakt.
Ik ben 1 week thuis geweest, bij mij hebben ze 3 gaatjes gemaakt voor laparoscopie, 1 in navel en 2 iets lager. Bij mij is er ook endometriose vastgesteld + verkleefde eileider als gevolg van curretage, dit kunnen ze in 1 keer behandelen tijdens de lap, da voordeel heb je dan. ook is er bij mij een ontsteking + misvorming van bm vastgesteld. Voor ontsteking antibiotica in moeten nemen, misvorming is operatief te verwijderen, maar nu nog niet. Van dit alles voel ikzelf helemaal niets, dus als er geen lap geweest was, was ik nog steeds aan het sukkelen.
Hopelijk heb jij meer succes en is er niets aan de hand! Dan de iui niet voor niets geweest. Toch gek dat alles in ieder zh anders verloopt
Ik wens je alvast nogveel succes!
ik zit nog steeds bij 1ste gyn, wordt ook iui gedaan, ivf of icsi weet k nog niet, da weet ik maandag pas.
das wel spijtig dat het voor zo moet gaan , je hebt idd heel wat tijd verloren, maarja, de dokters houden, denk ik, niet veel rekening met u verlangen naar een beebje, alhoewel ikzelf daar niet veel van ondervind. bij mij heeft gyn zelf voorgesteld om verdere stappen te ondernemen dat alles lang genoeg geduurd heeft.
Bij mij is het van maart geleden dat ik laparoscopie gehad heb en nog steeds niet zwanger, wij zijn al bijna 3 jaar bezig voor 1ste. Ik heb 1 x missed abortion gehad, na 4 maanden proberen, maar daarna niet meer zwanger geraakt.
Ik ben 1 week thuis geweest, bij mij hebben ze 3 gaatjes gemaakt voor laparoscopie, 1 in navel en 2 iets lager. Bij mij is er ook endometriose vastgesteld + verkleefde eileider als gevolg van curretage, dit kunnen ze in 1 keer behandelen tijdens de lap, da voordeel heb je dan. ook is er bij mij een ontsteking + misvorming van bm vastgesteld. Voor ontsteking antibiotica in moeten nemen, misvorming is operatief te verwijderen, maar nu nog niet. Van dit alles voel ikzelf helemaal niets, dus als er geen lap geweest was, was ik nog steeds aan het sukkelen.
Hopelijk heb jij meer succes en is er niets aan de hand! Dan de iui niet voor niets geweest. Toch gek dat alles in ieder zh anders verloopt
Ik wens je alvast nogveel succes!
-
AnTan
- Berichten: 1062
- Lid geworden op: 5 september 2012, 12:32
Dan geloof ik dat wij even lang bezig zijn... zonder resultaat, en ik dan (grote) vertraging voor de juiste testen. Zucht... ik hoop dat wà t ze ook vinden, dat ze het idd direct kunnen 'oplossen'.
Hoe hou jij de moed erin na al die jaren? Ik weet het je kan niet anders, maar toch... en je bent van '82 neem ik aan? Ben je positief, strijdvaardig? Of niet?
Ik hang tussen de twee, ofwel heel erg negatief, ofwel verstand op nul en gewoon de IUI's doen, echo's, bloedafname's...
Diablo, ja, ik zou die naam hier kunnen schrijven, maar zal dat toch niet doen. Maar ik ben wel ZEER ZEER kwaad!! STEL het lukt nooit, dan had ik het al een jaar eerder geweten en STEL het lukt wel, maar er is gewoon iets fysieks fout, had hier misschien een kleintje kunnen lopen.
Financieel veel gespaard, mentaal zou ik me beter gevoeld hebben, ik sluit me al meer dan een jaar af van vrienden, collega's en familie, omdat ik het gewoon te moeilijk heb, niemand weet van de IUI's ea... en ook niet van MK van vorige week. Het blijft maar duren en krijg toch niet de reacties die ik wil.
En dan de vroege ochtenden, om 5.30 opstaan om uren te rijden om de echo's te laten doen... Met plezier hoor voor het goede doel, maar wetende dat er gewoon NIET juist is gehandeld voordien doet pijn. En hij wist al van vòor ik m'n man kende hoe graag ik kinderen wou. Hij wist dat indien ik niet de juiste man snel zou vinden dat ik het alleen zou doen... tot grote ergernis van mijn familie.
Bon. Diablo, hoe gaat het met jou intussen?
Hoe hou jij de moed erin na al die jaren? Ik weet het je kan niet anders, maar toch... en je bent van '82 neem ik aan? Ben je positief, strijdvaardig? Of niet?
Ik hang tussen de twee, ofwel heel erg negatief, ofwel verstand op nul en gewoon de IUI's doen, echo's, bloedafname's...
Diablo, ja, ik zou die naam hier kunnen schrijven, maar zal dat toch niet doen
. Maar ik ben wel ZEER ZEER kwaad!! STEL het lukt nooit, dan had ik het al een jaar eerder geweten en STEL het lukt wel, maar er is gewoon iets fysieks fout, had hier misschien een kleintje kunnen lopen. Financieel veel gespaard, mentaal zou ik me beter gevoeld hebben, ik sluit me al meer dan een jaar af van vrienden, collega's en familie, omdat ik het gewoon te moeilijk heb, niemand weet van de IUI's ea... en ook niet van MK van vorige week. Het blijft maar duren en krijg toch niet de reacties die ik wil.
En dan de vroege ochtenden, om 5.30 opstaan om uren te rijden om de echo's te laten doen... Met plezier hoor voor het goede doel, maar wetende dat er gewoon NIET juist is gehandeld voordien doet pijn. En hij wist al van vòor ik m'n man kende hoe graag ik kinderen wou. Hij wist dat indien ik niet de juiste man snel zou vinden dat ik het alleen zou doen... tot grote ergernis van mijn familie
. Bon. Diablo, hoe gaat het met jou intussen?
-
Diablo
- Berichten: 97
- Lid geworden op: 3 augustus 2013, 15:26
Ja, frustrerend 
ik kan je helemaal begrijpen AnTan.
Ik ben ook snel kwaad, zeker nu in deze situatie. Het krijgen van een kindje bepaalt mijn gemoed, dus dat is toch heel belangrijk aangezien ik merk dat ik zeker moet opletten om niet depressief te worden... daar is natuurlijk niemand bij gebaat, maar hou het maar eens tegen...
Momenteel gaat het goed met mij. Mijn tepels zijn echt heel gevoelig, wat dus niet echt de gewoonte is hier. Maar ik weet niet of dat een teken kan zijn. Ik ben nog nooit zwanger geweest dus geen referentiepunten. Verder heb ik eigenlijk al elke cyclus wel een ander/nieuw symptoom dat ik ontdek dus, eigenlijk zal mijn lichaam mij gewoon weer voor de zot aan het houden zijn. T is ook nog tot zondag voor het NOD is...
Nu ja, wait and see, gelijk altijd hé!!
Succes!
ik kan je helemaal begrijpen AnTan. Ik ben ook snel kwaad, zeker nu in deze situatie. Het krijgen van een kindje bepaalt mijn gemoed, dus dat is toch heel belangrijk aangezien ik merk dat ik zeker moet opletten om niet depressief te worden... daar is natuurlijk niemand bij gebaat, maar hou het maar eens tegen...
Momenteel gaat het goed met mij. Mijn tepels zijn echt heel gevoelig, wat dus niet echt de gewoonte is hier. Maar ik weet niet of dat een teken kan zijn. Ik ben nog nooit zwanger geweest dus geen referentiepunten. Verder heb ik eigenlijk al elke cyclus wel een ander/nieuw symptoom dat ik ontdek dus, eigenlijk zal mijn lichaam mij gewoon weer voor de zot aan het houden zijn. T is ook nog tot zondag voor het NOD is...
Nu ja, wait and see, gelijk altijd hé!!
Succes!
-
AnTan
- Berichten: 1062
- Lid geworden op: 5 september 2012, 12:32
-
leneke1982
- Berichten: 82
- Lid geworden op: 1 juli 2013, 10:50
@ An tan
ik ben idd van 82. Ik ben altijd redelijk positief geweest met tussendoor de nodige dipjes als die
er weer doorkwamen. Maar sinds gisteren de moed een beetje kwijt, gisterenavond ook heel de avond aant huilen geweest en de gedachten dat zo een klein wondertje niet voor ons zou weggelegd zijn, pfff en da in combinatie met hormonen, dat is blijven huilen.
Ik denk niet dat de buitenwereld iets merkt aan mij, maar vanbinnen ga ik er stilletjes aan onder door. Ik heb buiten mn man eigenlijk niemand om erover te praten, de meesten reageren na die jaren,het is toch al eens gelukt, da zal wel lukken, je moet het uit je hoofd zetten,...niet bepaald de dingen die je wil horen, hoe kan je alles in godsnaam uit je hoofd zetten als je medicatie moet nemen op die en die dag, en die dag naar zh,...je zal hetzelf ook wel weten denk ik. Ikzelf begin er dus niet over, want die opmerkingen duwen je nog meer naar onder
ik ben idd van 82. Ik ben altijd redelijk positief geweest met tussendoor de nodige dipjes als die
er weer doorkwamen. Maar sinds gisteren de moed een beetje kwijt, gisterenavond ook heel de avond aant huilen geweest en de gedachten dat zo een klein wondertje niet voor ons zou weggelegd zijn, pfff en da in combinatie met hormonen, dat is blijven huilen. Ik denk niet dat de buitenwereld iets merkt aan mij, maar vanbinnen ga ik er stilletjes aan onder door. Ik heb buiten mn man eigenlijk niemand om erover te praten, de meesten reageren na die jaren,het is toch al eens gelukt, da zal wel lukken, je moet het uit je hoofd zetten,...niet bepaald de dingen die je wil horen, hoe kan je alles in godsnaam uit je hoofd zetten als je medicatie moet nemen op die en die dag, en die dag naar zh,...je zal hetzelf ook wel weten denk ik. Ikzelf begin er dus niet over, want die opmerkingen duwen je nog meer naar onder
-
Diablo
- Berichten: 97
- Lid geworden op: 3 augustus 2013, 15:26
leneke, ook bij mij is de grootste angst geen kindje te kunnen krijgen... dat idee, da's verschrikkelijk, zo angstaanjagend... Ik hoef geen leven zonder een kindje, dat meen ik meer dan wat ook. Sterkte, het is verdomd moeilijk...
AnTan, ik neem geen utrogestan, maar wel pregnyl, nu zijn we dag 12 na de pregnyl, dus die zou er ondertussen toch mogen uit zijn denk ik... Maar zoals ik zei, ik voel altijd van alles en nog nooit prijs gehad dus ja..
Ik ben deze maand wel magnesium beginne bijnemen. Ik heb/ had vaak krampjes in mijn baarmoeder, en ik las ergens dat een onrustige baarmoeder niet goed is voor de innesteling. Dus ja, baat het niet, dan schaadt het niet zeker?
AnTan, ik neem geen utrogestan, maar wel pregnyl, nu zijn we dag 12 na de pregnyl, dus die zou er ondertussen toch mogen uit zijn denk ik... Maar zoals ik zei, ik voel altijd van alles en nog nooit prijs gehad dus ja..
Ik ben deze maand wel magnesium beginne bijnemen. Ik heb/ had vaak krampjes in mijn baarmoeder, en ik las ergens dat een onrustige baarmoeder niet goed is voor de innesteling. Dus ja, baat het niet, dan schaadt het niet zeker?
-
leneke1982
- Berichten: 82
- Lid geworden op: 1 juli 2013, 10:50
-
AnTan
- Berichten: 1062
- Lid geworden op: 5 september 2012, 12:32
Ja is ook mijn (enige) vrees. Mocht ik weten dat het binnen 3 jaar zéker lukt, al ben ik dan 35, eigenlijk is dat niet ZO erg. Maar de tijd tikt genadeloos voorbij en we moeten toch eerlijk zijn (dokters zijn daar zo optimistisch is), ik ben nu 32, en als het nu echt nog lang duurt... zoooooooooveel tijd is er naar mijn gevoel toch niet meer.
En denken aan het feit: nooit een kindje, ik weet niet of ik mijn leven voldoende zin kan geven, oké, je moet dan wel, je kan niet anders, maar kan ik leven tussen collega's, vrienden, familie met kindjes, lesgeven aan kinderen... en dan zelf moeten liegen en zeggen: ik wil er geen, ofwel de waarheid: het gaat niet...
Ah zeg... hoe vaak ik dit jaar met mijn man heb gepraat: wat doen wij als het nu écht niet lukt.
Ik zie mijn man natuurlijk graag, maar ik zei toen ik 18 was al: liever een baby dan een man als ik moest kiezen.
En dan studeer je, en zoek je werk en wacht je op de juiste man... en dan ben je 28 en dan verwacht je niet dat alles zo moeilijk zal gaan. Ik toch niet. Grote klap. Dus als het binnenkort niet goed zal komen... weet ik ook niet hoe of wat. Hier weet ook niemand het. Alleen mijn man. En dat weegt. Uiteindelijk doe je schijnheilig tov iedereen en niemand weet waarmee je bezig bent he. Idd al die afspraken, medicatie die dag, echo die dag, iui die dag, operatie die dag... en maar baby's bezoeken op materniteit en maar lachen tov iedereen... Een van de moeilijkste dingen die ik ooit deed.
Heel heel bang ben ik dat het gewoon NIET zal lukken, maar je hebt geen keuze en moet blijven gaan en proberen... maar goed, opeens ben je 3 jaar later he. Kostbare tijd en mooie jaren... En je kan er niks aan doen. En dan zoveel mensen die ik ken: wij gaan voor kinderen proberen! En na een maand zijn ze zwanger. En dan eens het kindje er is: klagen en klagen en niet weten hoeveel geluk ze hebben.
Goed ga stoppen met zagen. Maar ik wil maar zeggen, ik weet hoe eng het is en hoe lastig.
Je kan niet geloven hoe ik jullie allemaal een baby gun, hoe blij ik ben te lezen dat het iemand wél gelukt is! En al vind ik het voor iedereen erg, toch put ik veel kracht uit het feit dat ik niet alleen ben, dat, al kennen we elkaar niet echt, dat we weten dat we niet alleen zijn. Hier lezen dat op 16 weken iemand een baby verloor... dan denk ik: ik mag niet klagen met mijn MK na enkele dagen... Ik weet niet hoe je hier op de duur overeind blijft... Maar ik heb veel aan het forum en te weten dat we niet alleen zijn en soms eens het besef: het kan nog veel erger.
En denken aan het feit: nooit een kindje, ik weet niet of ik mijn leven voldoende zin kan geven, oké, je moet dan wel, je kan niet anders, maar kan ik leven tussen collega's, vrienden, familie met kindjes, lesgeven aan kinderen... en dan zelf moeten liegen en zeggen: ik wil er geen, ofwel de waarheid: het gaat niet...
Ah zeg... hoe vaak ik dit jaar met mijn man heb gepraat: wat doen wij als het nu écht niet lukt.
Ik zie mijn man natuurlijk graag, maar ik zei toen ik 18 was al: liever een baby dan een man als ik moest kiezen.
En dan studeer je, en zoek je werk en wacht je op de juiste man... en dan ben je 28 en dan verwacht je niet dat alles zo moeilijk zal gaan. Ik toch niet. Grote klap. Dus als het binnenkort niet goed zal komen... weet ik ook niet hoe of wat. Hier weet ook niemand het. Alleen mijn man. En dat weegt. Uiteindelijk doe je schijnheilig tov iedereen en niemand weet waarmee je bezig bent he. Idd al die afspraken, medicatie die dag, echo die dag, iui die dag, operatie die dag... en maar baby's bezoeken op materniteit en maar lachen tov iedereen... Een van de moeilijkste dingen die ik ooit deed.
Heel heel bang ben ik dat het gewoon NIET zal lukken, maar je hebt geen keuze en moet blijven gaan en proberen... maar goed, opeens ben je 3 jaar later he. Kostbare tijd en mooie jaren... En je kan er niks aan doen. En dan zoveel mensen die ik ken: wij gaan voor kinderen proberen! En na een maand zijn ze zwanger. En dan eens het kindje er is: klagen en klagen en niet weten hoeveel geluk ze hebben.
Goed ga stoppen met zagen
. Maar ik wil maar zeggen, ik weet hoe eng het is en hoe lastig. Je kan niet geloven hoe ik jullie allemaal een baby gun, hoe blij ik ben te lezen dat het iemand wél gelukt is! En al vind ik het voor iedereen erg, toch put ik veel kracht uit het feit dat ik niet alleen ben, dat, al kennen we elkaar niet echt, dat we weten dat we niet alleen zijn. Hier lezen dat op 16 weken iemand een baby verloor... dan denk ik: ik mag niet klagen met mijn MK na enkele dagen... Ik weet niet hoe je hier op de duur overeind blijft... Maar ik heb veel aan het forum en te weten dat we niet alleen zijn en soms eens het besef: het kan nog veel erger.
-
Vraagtekens
- Berichten: 2445
- Lid geworden op: 17 augustus 2012, 10:43
Antan.. wat erg allemaal! Ik ben onmiddellijk naar fertiliteit gegaan toen we ontdekte dat man onvruchtbaar was. Ik had met huisarts besproken hoe en wat.. bij mijn man jebben ze veel onderzocht en mijn bloed is gecontroleerd en bij hem ook. Alsool chromosonen en hormonen waarden zoals schildklier enzo. Verder enkel echo op dag drie van cyclus.
Het is pas vandaag na vierde iui dat men hsg onderzoek gedaan heeft.. gelukkig alles ok. Buiten baarmoeder die naar achteren gekanteld is.
Ik heb ook veel lage rugpijn. Eigenlijk bijna elke dag.. mss ligt jouw baarmoeder ook wat naar achteren..
Ik vind wel niet kunnen van je gyn dat hij nooit dat bloed probleem enzo ernstig heedt genomen.. moest hij toch onderzoeken he!
Kop op mie! Komt allemaal wel goed.. en je zal binnen dit en max een jaar zeker zwanger zijn...
Alle andere ook veel succes en moed.. x x
Het is pas vandaag na vierde iui dat men hsg onderzoek gedaan heeft.. gelukkig alles ok. Buiten baarmoeder die naar achteren gekanteld is.
Ik heb ook veel lage rugpijn. Eigenlijk bijna elke dag.. mss ligt jouw baarmoeder ook wat naar achteren..
Ik vind wel niet kunnen van je gyn dat hij nooit dat bloed probleem enzo ernstig heedt genomen.. moest hij toch onderzoeken he!
Kop op mie! Komt allemaal wel goed.. en je zal binnen dit en max een jaar zeker zwanger zijn...
Alle andere ook veel succes en moed.. x x
-
evi81
- Berichten: 61
- Lid geworden op: 24 september 2010, 21:23
@AnTan, als ik t zo lees denk ik maar 1 ding: What The F***?!
Net dà à rom om al die onnodige testen/behandelingen niet te moeten doen hebben ze bij ons, net zoals leneke82, ook 1st de laprascopie gedaan.
Ge hebt ook 2x zwanger 'geraakt' en normaal zijn ze -zoals eerder al eens gezegd te hebben- wettelijk verplicht u na 2MK's grondiger te onderzoeken zoals een kijkoperatie.
Die doet op de moment zelf geen pijn, wel wat stijfheid en "ouw moekes toestanden" hehe maar ge bent er wel een week van thuis. ALS er iets is dat ze ter plekke kunnen oplossen zoals endometriose dan halen ze dat ook weg, net zoals ze last minute bij mij een LEO hebben gedaan.
En ja dat is hier de meest gestelde vraag denk ik.. Hoe komt het dat wij het hier zo vol houden. En da's puur omdat we hier elkaar hebben
Net dà à rom om al die onnodige testen/behandelingen niet te moeten doen hebben ze bij ons, net zoals leneke82, ook 1st de laprascopie gedaan.
Ge hebt ook 2x zwanger 'geraakt' en normaal zijn ze -zoals eerder al eens gezegd te hebben- wettelijk verplicht u na 2MK's grondiger te onderzoeken zoals een kijkoperatie.
Die doet op de moment zelf geen pijn, wel wat stijfheid en "ouw moekes toestanden" hehe maar ge bent er wel een week van thuis. ALS er iets is dat ze ter plekke kunnen oplossen zoals endometriose dan halen ze dat ook weg, net zoals ze last minute bij mij een LEO hebben gedaan.
En ja dat is hier de meest gestelde vraag denk ik.. Hoe komt het dat wij het hier zo vol houden. En da's puur omdat we hier elkaar hebben
-
AnTan
- Berichten: 1062
- Lid geworden op: 5 september 2012, 12:32
tjah wat kan ik zeggen... je luistert naar je arts he... ik toch... in eerste instantie... je denkt dat ze toch weten waarover ze het hebben
dat als ze bloed trekken en zeggen, we doen chromosoomonderzoek DAT ZE DAT OOK GAAN DOEN...
maar ja, een schande is he.
niks meer aan te doen... en indien 4e IUI niet geslaagd, dan eindelijk nu wél...
zucht!
dat als ze bloed trekken en zeggen, we doen chromosoomonderzoek DAT ZE DAT OOK GAAN DOEN...
maar ja, een schande is he.
niks meer aan te doen... en indien 4e IUI niet geslaagd, dan eindelijk nu wél...
zucht!
-
evi81
- Berichten: 61
- Lid geworden op: 24 september 2010, 21:23
En dat op de kosten (letterlijk) van jullie, op de wensen en gevoelens van jullie... Kheb t voordien al gezegd, de meeste dokters daar ben je maar gewoon een patiënt, niet een vrouw-die-mama-wil-worden. Alezja toch velen.
Op ons chromosomen onderzoek hebben wij ook lang moeten wachten ze en was ook kostelijk.
Ik vind t echt k*t als blijkt na een evt. kijkoperatie dat er iets zou schelen daar binnenin bij jou. De reactie van boosheid is licht uitgedrukt uw grootste recht.
De volgende keer moet ge t maar es zeggen dat t schandalig is en dat ze bezig zijn met mensen met gevoelens. Kheb dat ook paar keer gezegd tegen iedereen die het daar wou horen na mijn MK en hun MK-beleid. Dan moest je tssn de zwangeren en bevallenden gaan zitten. Met als reden: op straat passeren ze elkander ook.
Bij dat voorbeeld zijn ze ook geen rekening houdende met gevoelens.
Ik hoop ECHT dat ofwel de 4e IUI raak is, ofwel dat er niets mis is met de uitslag van de kijkoperatie. Anders mag je van mijn part (en dat van al de anderen hier) die gynae van jou eens goed uitschijten voor rotte vis. ff lekker hysterisch doen is verantwoord in "onze" gevallen!
Op ons chromosomen onderzoek hebben wij ook lang moeten wachten ze en was ook kostelijk.
Ik vind t echt k*t als blijkt na een evt. kijkoperatie dat er iets zou schelen daar binnenin bij jou. De reactie van boosheid is licht uitgedrukt uw grootste recht.
De volgende keer moet ge t maar es zeggen dat t schandalig is en dat ze bezig zijn met mensen met gevoelens. Kheb dat ook paar keer gezegd tegen iedereen die het daar wou horen na mijn MK en hun MK-beleid. Dan moest je tssn de zwangeren en bevallenden gaan zitten. Met als reden: op straat passeren ze elkander ook.
Bij dat voorbeeld zijn ze ook geen rekening houdende met gevoelens.
Ik hoop ECHT dat ofwel de 4e IUI raak is, ofwel dat er niets mis is met de uitslag van de kijkoperatie. Anders mag je van mijn part (en dat van al de anderen hier) die gynae van jou eens goed uitschijten voor rotte vis. ff lekker hysterisch doen is verantwoord in "onze" gevallen!
-
AnTan
- Berichten: 1062
- Lid geworden op: 5 september 2012, 12:32
Ja, ik zit me vandaag toch ook op te jagen hoor. Maar wat kan ik doen. Het is te laat.
Maar ik versta er niks van, als ik alles herbekijk, ontplof ik bijna, kort overzicht:
* eerste afspraak gynecoloog OOIT, 26 jaar, zei ik, hoeveel tijd heb ik om mama te worden, mijn vriendjes van toen waren geen 'papa-material', en overwoog het alleen te doen, omdat mama worden prioritair was boven alles, hij noteerde dat zelfs in zijn papieren
* 27jaar-28jaar: om de 10 maanden uitstrijkje laten doen
* 28 jaar: mijn vriend leren kennen, zijn snel getrouwd en heel snel stond ik weer bij dokter: help me zwanger te worden
* 29 jaar: niet zwanger na een jaar, maar alles was oke, ik zeg dat van die bloedingen en rugpijnen 'oh zoveel mensen hebben dat', ik informeer naar fertiliteitsbehandelingen, hij zei: 'ze gaan je terugsturen sowieso'
* 30 jaar: zwanger, na een week MK, op spoed in alle paniek, verdriet, maanden me vreselijk gevoeld, reactie: 'goed nieuws, je kà n zwanger worden'
* 5 maanden later: niet opnieuw zwanger, ga ik WEER naar hem en zeg: help me aub zwanger te worden! hij zegt, alles is in orde, we kunnen niks doen
* 31 jaar: zwanger, opnieuw MK, reactie: "maar je kan zwanger worden, en zelfs heel snel zwanger, 2x op een korte tijd... Tjah... Omdat ik bleef aandringen over uitleg waarom het misliep, zou hij alle testen doen, dus stollingstesten, chromosomentesten... zou halfjaar duren de uitslag... Nooit iets gehoord. Ook man werd getest op zaadkwaliteit.
* Ik bel zelf voor uitleg te vragen en hoorde: met je man en jezelf alles in orde, je hoeft je geen zorgen te maken.
* Antwoord op de vraag: en die bloedingen? en extreme rugpijnen? en altijd MK, en toch al 31 jaar, en kunnen we echt niet via IVF of zo: NEE, ZE GAAN JE TERUGFLUITEN... iemand die 2x zwanger was op een jaar geraakt daar niet binnen
DUS JA!!! Als je zo'n dingen hoort, als leek, dan geloof je dat he.
Toen vroeg ik over vroegtijdige menopauze, kon ik dat hebben? Hij zei: 'nee hoor, dat heb ik gecheckt'. Toen vroeg ik: endometriose, kan dat niet? Nee zegt hij, dat verklaart de MK's niet, en je zou niet zwanger geraken.
Toen vroeg ik naar die kijkoperaties en HSG en hij zei: als je dat nu ECHT wil doen, dan doe ik dat, maar het doet heel veel pijn en zal waarschijnlijk toch geen uitsluitsel geven, want alles is in orde met je.
Ik zei toen ook ns toen hij vroeg: 'hoe gaat het?': antwoordde ik: ZO SLECHT van hier in die wachtzaal te zitten tussen al die zwangeren en baby's. En hij werd beetje kribbig en zei: "jamaar, je weet niet hoe lang zij hebben geprobeerd he", dat was een week na MK... gewoon een marteling.
Bon. Dan bij fertiliteitsarts terecht gekomen. Hij zei METEEN: zaad bij man NIET GOED. Ondertussen alles in orde.
En hij zei, tjah, beter toch ns proberen met optimale kansen, je weet maar nooit.
En nu zitten we op de laatste kans he. Dus ja, zijn fout is het niet, het komt niet op die 4 maanden, maar stel dat er WEL iets gevonden wordt nu door operatie, en het lukt niet meer, nooit meer, door bvb te lang een of andere aandoening gehad te hebben, sta ik daar wel he, en dan is dat DOOR mijn gynecoloog. En dat is dan de meest gevraagde arts hier in de streek.
Om inderdaad van de kosten te spreken van die IUI's nu, en de emoties, en de bijna gebroken relaties met mensen omdat wij ons niet kunnen vermannen bij vrienden die zwanger zijn en ganse tijd over kwaaltjes spreken of vrienden met baby's... Het is gewoon TE MOEILIJK. We gaan langs naar materniteit en daarna gaan we nauwelijks nog.
Goed. Ik ga sowieso niet meer naar mijn gynecoloog hoor... Ik zoek een andere. Hij was toen de beste en de meest vriendelijke en ik was oh zo bang. Maar nu met al die echo's, IUI's, ingrepen, het laatste van mijn zorgen is om een uitstrijkje te gaan... Eender wie mag dat nu doen.
ZUCHT!! Zijn nu twee bange maanden toch voor mij. Heb schrik voor ingreep volgende week als hij poliep wegneemt: gegarandeerd GEEN PIJN zei hij... maar ja, een spuit doet ook geen pijn, een IUI ook niet, maar ik CREPEER van de pijn dan. Goed en dus niet verdoofd.
Kijkoperatie zie ik beter zitten, maar ben er niet uit wat ik moet zeggen aan collega's, baas, leerlingen... Dat zie ik dan nog wel.
Maar goed, ik ben kwaad, maar niks meer aan te doen.
Bedankt voor de steun. En laat het voor mensen die hier terecht komen, die ook zo'n dokter hebben (al vraag ik me af, zijn er nog zo'n dokters ), een duwtje in de rug geven om sneller iets te ondernemen.
Al kan ik mezelf niks verwijten, ik geloof snel een dokter en vond dat toen terecht. Als hij WEET dat ik niet MAG naar het fertiliteitscentrum gaan... TJAH, dan geloof je dat.
Gelukkig van deze site, en van sommige mensen die beter weten waardoor ik nu toch (beter laat dan nooit) bij een goede arts zit.
Bange lange maanden, ben ongerust over wat ze zullen aantreffen... en of er nog iets aan te doen zal zijn. Verstand op nul tot dan.
Maar ik versta er niks van, als ik alles herbekijk, ontplof ik bijna, kort overzicht:
* eerste afspraak gynecoloog OOIT, 26 jaar, zei ik, hoeveel tijd heb ik om mama te worden, mijn vriendjes van toen waren geen 'papa-material'
, en overwoog het alleen te doen, omdat mama worden prioritair was boven alles, hij noteerde dat zelfs in zijn papieren * 27jaar-28jaar: om de 10 maanden uitstrijkje laten doen
* 28 jaar: mijn vriend leren kennen, zijn snel getrouwd en heel snel stond ik weer bij dokter: help me zwanger te worden
* 29 jaar: niet zwanger na een jaar, maar alles was oke, ik zeg dat van die bloedingen en rugpijnen 'oh zoveel mensen hebben dat', ik informeer naar fertiliteitsbehandelingen, hij zei: 'ze gaan je terugsturen sowieso'
* 30 jaar: zwanger, na een week MK, op spoed in alle paniek, verdriet, maanden me vreselijk gevoeld, reactie: 'goed nieuws, je kà n zwanger worden'
* 5 maanden later: niet opnieuw zwanger, ga ik WEER naar hem en zeg: help me aub zwanger te worden! hij zegt, alles is in orde, we kunnen niks doen
* 31 jaar: zwanger, opnieuw MK, reactie: "maar je kan zwanger worden, en zelfs heel snel zwanger, 2x op een korte tijd... Tjah... Omdat ik bleef aandringen over uitleg waarom het misliep, zou hij alle testen doen, dus stollingstesten, chromosomentesten... zou halfjaar duren de uitslag... Nooit iets gehoord. Ook man werd getest op zaadkwaliteit.
* Ik bel zelf voor uitleg te vragen en hoorde: met je man en jezelf alles in orde, je hoeft je geen zorgen te maken.
* Antwoord op de vraag: en die bloedingen? en extreme rugpijnen? en altijd MK, en toch al 31 jaar, en kunnen we echt niet via IVF of zo: NEE, ZE GAAN JE TERUGFLUITEN... iemand die 2x zwanger was op een jaar geraakt daar niet binnen
DUS JA!!! Als je zo'n dingen hoort, als leek, dan geloof je dat he.
Toen vroeg ik over vroegtijdige menopauze, kon ik dat hebben? Hij zei: 'nee hoor, dat heb ik gecheckt'. Toen vroeg ik: endometriose, kan dat niet? Nee zegt hij, dat verklaart de MK's niet, en je zou niet zwanger geraken.
Toen vroeg ik naar die kijkoperaties en HSG en hij zei: als je dat nu ECHT wil doen, dan doe ik dat, maar het doet heel veel pijn en zal waarschijnlijk toch geen uitsluitsel geven, want alles is in orde met je.
Ik zei toen ook ns toen hij vroeg: 'hoe gaat het?': antwoordde ik: ZO SLECHT van hier in die wachtzaal te zitten tussen al die zwangeren en baby's. En hij werd beetje kribbig en zei: "jamaar, je weet niet hoe lang zij hebben geprobeerd he", dat was een week na MK... gewoon een marteling.
Bon. Dan bij fertiliteitsarts terecht gekomen. Hij zei METEEN: zaad bij man NIET GOED. Ondertussen alles in orde.
En hij zei, tjah, beter toch ns proberen met optimale kansen, je weet maar nooit.
En nu zitten we op de laatste kans he. Dus ja, zijn fout is het niet, het komt niet op die 4 maanden, maar stel dat er WEL iets gevonden wordt nu door operatie, en het lukt niet meer, nooit meer, door bvb te lang een of andere aandoening gehad te hebben, sta ik daar wel he, en dan is dat DOOR mijn gynecoloog. En dat is dan de meest gevraagde arts hier in de streek.
Om inderdaad van de kosten te spreken van die IUI's nu, en de emoties, en de bijna gebroken relaties met mensen omdat wij ons niet kunnen vermannen bij vrienden die zwanger zijn en ganse tijd over kwaaltjes spreken of vrienden met baby's... Het is gewoon TE MOEILIJK. We gaan langs naar materniteit en daarna gaan we nauwelijks nog.
Goed. Ik ga sowieso niet meer naar mijn gynecoloog hoor... Ik zoek een andere. Hij was toen de beste en de meest vriendelijke en ik was oh zo bang. Maar nu met al die echo's, IUI's, ingrepen, het laatste van mijn zorgen is om een uitstrijkje te gaan... Eender wie mag dat nu doen.
ZUCHT!! Zijn nu twee bange maanden toch voor mij. Heb schrik voor ingreep volgende week als hij poliep wegneemt: gegarandeerd GEEN PIJN zei hij... maar ja, een spuit doet ook geen pijn, een IUI ook niet, maar ik CREPEER van de pijn dan. Goed en dus niet verdoofd.
Kijkoperatie zie ik beter zitten, maar ben er niet uit wat ik moet zeggen aan collega's, baas, leerlingen... Dat zie ik dan nog wel.
Maar goed, ik ben kwaad, maar niks meer aan te doen.
Bedankt voor de steun. En laat het voor mensen die hier terecht komen, die ook zo'n dokter hebben (al vraag ik me af, zijn er nog zo'n dokters
), een duwtje in de rug geven om sneller iets te ondernemen. Al kan ik mezelf niks verwijten, ik geloof snel een dokter en vond dat toen terecht. Als hij WEET dat ik niet MAG naar het fertiliteitscentrum gaan... TJAH, dan geloof je dat.
Gelukkig van deze site, en van sommige mensen die beter weten waardoor ik nu toch (beter laat dan nooit) bij een goede arts zit.
Bange lange maanden, ben ongerust over wat ze zullen aantreffen... en of er nog iets aan te doen zal zijn. Verstand op nul tot dan.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast