Het niet stilbaar verlangen naar kinderen

[Lie_29]

Ik lees hier toch ook nog heel regelmatig hoor terwijl we ook nog niet helemaal zeker weten of er al dan niet nog een kindje komt.
Ik wil hier ook nog niet weg omdat ik me ook niet thuis voel op een zappybaby e.d. omdat ze daar nogal drama kunnen verkopen voor onnozelheden (in mijn ogen dan)

Zelfs als je geen kindjes meer wil, kan je hier veel betekenen voor zij die nog vechten voor hun kinderwens, dat heb ik wel al geleerd...

[Noa]

Allez, is het nu omdat ik net van de gynae kom (mijn horrorspiraal is verwijderd), maar ik zit hier precies meeeega emotioneel achter mijn computer... Ik doe mijn best om mijn op een pijnlijk vroeg uur met zorg aangebrachte mascara intact te laten. Tja, de hele mmm verandert een mens, en het hoofdstuk kindjes waar je zo lang hebt moeten aan schrijven is moeilijk af te sluiten. Sterretje, ik begrijp je volkomen. Maar kom hier maar nog een beetje schrijven (als er voetbal op de tv is en de kindjes vredig liggen te slapen, het huishouden volledig klaar is en je echt niet meer weet wat doen ). Al is het maar om af en toe te vertellen hoe het met jullie 2 knappe meiden gaat!

[Sterretje]

haha noa, ik moet er toch eens bij glimlachen

't is een zwaar hoofdstuk en helemaal loslaten zal ik nooit kunnen hoor.
ben vandaag aan't werk thuis en hier zo helemaal alleen is het toch maar stil.
en dan begon ik weer te mijmeren dat het toch leuk zo zijn moest er nog een babietje in huis zijn. Zonder dat de twee kadetten hier rondlopen zou dat perfect te doen zijn maar 'k denk dan aan wat ik al gehad heb en wat voorbij is is voorbij. we zien wel wat de toekomst brengt.

jullie zijn toch schatten

#en nu word ik toch ook een beetje emo zenne #

[Elke2]

Ik hoop toch ook dat je hier nog wat blijft 'rondhangen' en meeschrijven hoor sterretje!! Vind het altijd geweldig hoe jij je best doet om overal op te reageren en mee te denken enzo!!

[cimoca]

'k heb deze middag ( om in de kerstsfeer te blijven, citeer Dickens) 'the ghost from the past' teruggezien. Mijn eerste lief (als je braaf handjes vasthouden en een gestolen zoentje om de hoek als 'je lief' mag beschrijven). 't was 25 jaar geleden maar 't klikte net als toen. En 't deed me nog maar eens beseffen hoeveel geluk ik heb. Hij probeert met zijn vriendin al 5 jaar zwanger te geraken, hun pogingen zijn op ... Onverklaard onvruchtbaar maar ja, wat ben je ermee?
En uit wat hij vertelt, zit 't heel diep bij hem.
Hij gaf heel open toe dat hij van 2 dingen spijt heeft in zijn leven: dat hij niet vroeger aan kinderen begonnen is, is 't ene. 't andere streelde mijn ego maar hecht ik niet veel geloof aan
En ik mag mijn pollekes kussen met mijn drie schatten, besef ik steeds meer &meer...

Cinne

[NatSar]

Ik haal dit effe van onder het stof...
Ik ben zwanger van een tweede kindje. 32 weken nu en ik weet nu al dat ik de zwangerschap enorm ga missen. Alles loopt gesmeerd, heb nergens last van. Ik geniet met volle teugen. Het is zelfs zo erg dat ik met momenten al fantaseer over een derde Partner ziet een derde absoluut niet zitten en enfin 't is natuurlijk ook nog helemaal niet aan de orde om daarover bezig te zijn. Maar ik vraag me soms af of ik alleen ben met zo'n gevoelens. Andere mensen tellen af tot de geboortedag. Ik kijk daar naartoe met angst. Angst om "mijn" zwangerschap te verliezen. Angst om verdrietig te zijn dat het nu echt wel de laatste keer was. Of zouden dat momenteel de hormonen zijn? Wie weet denk ik er helemaal anders over als het beebje geboren is...

[Mandy]

Ik lees hier nog vaak mee, maar schrijf nauwelijks nog. Meer een kwestie van niet echt meer ergens bij horen... Zoon is momenteel 2,5jr en een gezonde peuter met bijbehorende streken.

Ik denk dat je gevoelens volkomen normaal zijn hoor natsar. Als iets goed aanvoelt is het moeilijk om dat los te laten. Vooral als de twijfel er is of je het ooit nog eens mee ga maken he. Incl bijbehorende hormonen brengt alles weer aan de twijfel... Vrees dat er niks anders op zit dan zo veel mogelijk genieten genieten genieten.

Hier manlief nog niet kunnen overtuigen voor een tweede . Ik verlang er al na sinds enkele maanden na de geboorte van ons zoontje. Ons relatie heeft een behoorlijke deuk opgelopen door MMM en het onstilbare verlangen naar nog een kindje. Zachtjes aan krabbelen we weer op, maar mijn verlangens blijven zo sterk...

Geniet nog van de komende weken en ik wens jullie een wolk van een baby! Hopelijk valt dan alles weer wat op zijn plooi en geniet je wellicht van jullie gezinnetje!

[Bjorn en Kim]

Hoi Natsar,

Tof te horen dat je al bent, ik sta nog altijd ter plaatse te trappelen helaas 2 mk later...

Ik heb nog maar 1 goede zwangerschap gehad en wou na de 2e geen derde meer maar kijk na enige tijd kwam het toch en ondertussen is dat verlangen er al een jaar...

Tijd wijst alles uit en geniet ondertussen zoveel mogelijk!

Groetjes

[Ster_]

NatSar, jouw berichtje zou wel door mij geschreven kunnen zijn, zo herkenbaar is het! Wij zouden over enkele maanden willen starten voor nummertje 3 en ik ben nu ook al triestig dat ik voor de laatste keer zal bevallen en een klein babietje zal hebben.

Probeer toch nog hard te genieten, want het is nu dat je dat moet doen. Dat je achteraf niet moet zeggen dat alles verprutst is door je melancholische gevoelens. Ik heb dat een beetje gehad met mijn kraamtijd na tweede kindje. Ik was vooral aan t wenen dat de zwangerschap en geboorte en kraamtijd voorbij waren ipv alleen maar te genieten (ook wel gedaan hoor).

Maak je over je ventje nog geen zorgen! De mijne zei ook altijd geen derde. En toen pruts enkele maanden oud was, kwam hij opeens af met: ik zie een derde eigenlijk volledig zitten , zonder dat ik er ook nog maar een woord over gezegd had!
Nu spreekt hij zelfs al over een vierde

[Engel0405]

Hey,

Wij hebben 2 keer een wondertje mogen verwelkomen... Ik had nooit durven dromen dat ik zelfs mama zou zijn van een kindje met mijn eigen genen.

Samen met mijn ventje hebben we 3 kindjes.

De jongste is nu 3 maand en heel eerlijk, wij hadden eigenlijk beslist dat we genoeg hadden met 2 kindjes, dus mijn jongste spruit is onverwacht- maar superwelkom- gekomen.
Ik had een slechte zwangerschap ( mijn lijf is echt niet geschikt om een baby te dragen) en de eerste maanden met een gezinnetje met baby, peuter en kleuter waren echt zwaar.

Het ergste lijkt nu echter achter de rug en geloof het of niet emotioneel steekt dat verlangen toch weer de kop op. Ik weet dat het voorgoed voorbij is, ik zal nooit meer zwanger zijn en ik zou het ook fysiek totaal niet meer willen meemaken. Maar wel de emoties, het uitkijken naar en dan dat boeleke op de wereld zetten. Ik besef nu elk moment met mijn jongste dochter bij elk stapje dat ze vooruit gaat dat dit de laatste keer is.
Dus ik geniet er superhard van.

Ik vraag me af of het voor een vrouw in haar hart wel ooit volledig kan afgesloten worden. Ik hoor vrouwen die dik in de vijftig zijn zeggen dat ze het toch nog wel zouden willen een baby, als ze mijn pluisje zien... Mijn gezin in echt compleet en af. Maar ik voel het kriebelen en als ik een zwangere vrouw zie dan denk ik eventjes met spijt in het hart dat dat voor mij niet meer is weggelegd...