bevallen met of zonder epuderale???

[mindyke]

Valentijn dat zijn wel uitzonderlijke omstandigheden natuurlijk . Jammer genoeg!!

Ahiha bij jouw was het misschien het moment dat je dacht o nee nu gaathetniet meer het persmoment. Maar hier ging ik van niks naar super snelle weeën in 30minuten.
Ik zag het toen echt niet meer zitten. zoals ik al zei ht is een discussie die geen antwoord bevat!!!!

Het is je gevoel volgen en het moment....

[Ahiha]

Nog eens mijn bevallingsverhaal gelezen (wat vergeet je de details toch vlug) en gezien dat de echte pijn een uurtje heeft geduurd. En dan 30 min persen maar dat vond ik niet meer pijnlijk.

[indirah]

Hallo allemaal, bedankt voor jullie verhalen, ik lees hier zoveel moois en moedigs.
Met of zonder epi? Ik weet t niet en als ik dit forum zo lees dan kun je dat van tevoren niet beslissen. Ben wel blij dat er zoveel positiefs en 'normaals' te lezen is over verdoving want eerlijk gezegd wordt ik wel eens moe van al die verhalen dat natuurlijk de enige juiste weg is om echt moeder te worden.
Zo verschillend als n bevruchting kan zijn zo verschillend verloopt ook n zwangerschap, net als bevallingen die je hebt in alle soorten en maten.
Ik hoop jullie over n week of tien een glorieus verslag van het mijne te doen....

Maar wat ik mij afvroeg, na al deze verhalen te hebben gelezen: wat hebben jullie gedaan om je voor te bereiden op de bevalling? Zowel fysiek als mentaal, Zwangerschapsgymnastiek, yoga, pufxursus, bevallingsfilms kijken, ademhalingstechnieken, boeken lezen, haptonomie, bijeenkomt vroedvrouw?
En bleek het achteraf zinvol? Had je meer vertrouwen of een sterker lichaam of een beter helpende man? Of valt alles op het moment zelf in t niet en moet je maar hopen dat je de overkant haalt?

[indirah]

Hallo allemaal, bedankt voor jullie verhalen, ik lees hier zoveel moois en moedigs.
Met of zonder epi? Ik weet t niet en als ik dit forum zo lees dan kun je dat van tevoren niet beslissen. Ben wel blij dat er zoveel positiefs en 'normaals' te lezen is over verdoving want eerlijk gezegd wordt ik wel eens moe van al die verhalen dat natuurlijk de enige juiste weg is om echt moeder te worden.
Zo verschillend als n bevruchting kan zijn zo verschillend verloopt ook n zwangerschap, net als bevallingen die je hebt in alle soorten en maten.
Ik hoop jullie over n week of tien een glorieus verslag van het mijne te doen....

Maar wat ik mij afvroeg, na al deze verhalen te hebben gelezen: wat hebben jullie gedaan om je voor te bereiden op de bevalling? Zowel fysiek als mentaal, Zwangerschapsgymnastiek, yoga, pufxursus, bevallingsfilms kijken, ademhalingstechnieken, boeken lezen, haptonomie, bijeenkomt vroedvrouw?
En bleek het achteraf zinvol? Had je meer vertrouwen of een sterker lichaam of een beter helpende man? Of valt alles op het moment zelf in t niet en moet je maar hopen dat je de overkant haalt?

[yérini]

ahiha: ik luister niet echt naar de verhalen hier IRL, maar ze worden je toch wel opgedrongen zonder dat je het zelf wil he... daarom dat ik ook jullie mening hierover wilde weten.

valentijn: wat erg dat ze niet eens gecontroleerd hebben hoeveel opening je al had voor ze de epi staken. gelukkig is die vv ontslegen, want dat vindt ik toch wel een grove fout

indirah: zie er al naar uit om jou bevallingsverhaal te lezen over een week of 10, en dan eens mooi naast die van mij te leggen :p (akkoord iedere bevalling en zwangerschap is anders, maar... ik vindt het wel leuk om de ervaringen van iemand anders te lezen, en zeker als je voor dezelfde week uitgerekend bent...)

hier gisteren naar een infoavond geweest over bevalling en verblijf op de materniteit. kreeg daar echt het gevoel alsof ze er daar van uitgaan dat iedereen daar met epi bevalt... toen ik ze hoorde praten had ik echt meteen iets van 'nee,nee,nee!!' (oke, we zien wel op het moment zelf, maar op het moment dat ze aan het vertellen waren, pfff...)
ook een rondleiding gekregen in de kliniek en de arbeidskamer, de verblijfskamer en de neonato.
de gewone kamers vondt ik eigenlijk echt wel aan de kleine kant, denk als er 5 man in de kamer zitten het echt al druk begint te komen. hoop dus dat er niet te veel mensen komen als ik nog in de kliniek ben, en dat ze allemaal wachten tot ik op mijn gemak thuis ben... die kamers voelen echt ziekenhuisachtig aan... denk dat ik zo vlug mogelijk naar huis ga proberen te gaan...
de arbeidskamer had ik ook groter verwacht. in 2 van de 3 kamers staat een bad (eigenlijk een bevallingsbad, maar ze gebruiken het niet om in te bevallen, alle bevallingen gebeuren op het bed).
zou moeten een andere kliniek kunnen zien, denk niet dat de kliniek waar ik naartoe ga mijn voorkeur zou krijgen, maarja het is de dichtste kliniek en mijn gyn zit daar (en in hem heb ik wel heel veel vertrouwen).
wel nog in mijn besluit gesterkt dat ik zo lang mogelijk wil wachten om naar de kliniek te vertrekken. ik kan thuis in mijn zetel ook de eerste cm's opening wegpuffen.

[Hopeful82]

Even een kort verhaal van mijn kant Ik heb altijd geroepen dat ik zonder epidurale wilde bevallen, gewoon omdat ik vond dat ik dat moest kunnen... Maar heb me ook altijd ingesteld op "we zullen wel zien als het effectief zover is, dat piep ik misschien wel anders".
Uiteindelijk zijn mijn vliezen vroegtijdig gebroken op 31w4d, en heb ik nog een aantal dagen in het ziekenhuis moeten vertoeven met platte rust. Op dat moment bleek op de echo dat mijn baarmoederhals nog mooi dicht en lang was. De nacht van vrijdag op zaterdag (zaterdag was ik 32w2d) ben ik om 2u wakker geworden (achteraf vermoed ik van een wee), en had ik vrij regelmatig weeën. Verpleegster laten komen, Dafalgan gekregen en warmte, maar die deed zijn werk niet, dus na een kwartier is de assistent komen kijken. CTG was inmiddels aangelegd, en die toonde om de 5 minuten weeën. Uiteindelijk om half 4 naar verloskwartier gebracht, en toen de gynaecologe me onderzocht, bleek ik al 4 cm (!!) ontsluiting te hebben. Ik vond de weeën echt heel draaglijk op dat moment. Oké, het deed pijn, maar ik heb me altijd ingesteld op onmenselijk, ondraaglijk veel pijn, en met dat in gedachte viel dit heel goed mee En omdat het zo rap ging bij mij, heb ik ook geen epidurale gevraagd. Een dik uur later had ik al 8 cm ontsluiting (had zo nu en dan wel de ene wee na de andere, vooral in mijn rug, maar met hulp van manlief en de verloskundige die me goed masseerden, was het echt wel goed te doen), en rond half 6 (denk ik) mocht ik al beginnen persen. Het enige moment waarop ik het me vervloekt heb dat ik geen epidurale had, was op het moment dat het hoofdje eruit kwam, mensenkinderen wat heeft dat een pijn gedaan, ik heb het kot bij elkaar gekrijst (en ik had me nog zo voorgenomen dat niet te doen ). Maar dat was maar een paar minuten, en toen was hij er al! Achteraf heb ik geen spijt dat ik geen epidurale heb genomen, maar ik vind zelf dat ik dan ook een vrij makkelijke bevalling heb gehad, van maar 4 uur in totaal. Ik zou zeggen, ga erheen met een open mind, en kijk op dat moment zelf wat je wel of niet wil, volg je gevoel en het komt vast allemaal goed!

[Lie_29]

@Yerini: ik heb mij eigenlijk totaal niet voorbereid op de bevalling. Leek me nogal onnozel om geld uit te geven aan bv, ademhalingstechnieken want dat leren ze je gewoon op het moment zelf. 'Adem in, puf, puf' daarvoor heeft een mens geen cursus nodig vind ik.

Toen ik 5 maand zwanger was moest ik bij de kine (tevens buurvrouw en vriendin) voor mijn rug. 'k Had gelezen dat je ook bij de kine terecht kan voor prebevallingsoefeningen dus ik vroeg haar er naar. Ze zei zelf dat ze dat eigenlijk een 'mode van het moment vond' en dat ze het wel deed als mensen dat per se wilden, maar dat het eigenlijk geen nut had, dat je het op het moment zelf wel zal weten wat je moet. De oefeningen achteraf om je spieren weer wat te trainen (en zeker na een ks) kon ze me dan weer wel aanraden.

Enige wat ik deed, was hier al eens een vraag stellen. Ik had 2 of 3 keer vals alarm (=weeën die weer stil vielen) en heb hier bv. wel gevraagd hoe bij anderen de bevalling echt op gang kwam.
Ook eens nagelezen tot wanneer ik epidurale kon vragen want in tegenstelling tot jouw ziekenhuis had ik bij de infomomenten eerder de indruk dat ze niet snel epi zouden steken.

[yérini]

lie: ik geef ook geen geld uit aan ademhalingstechnieken leren etc..., vertrouw erop dat mijn lichaam me wel zal vertellen wat er moet gebeuren. een bevalling is toch iets natuurlijks he...

ik denk eigenlijk altijd aan mijn hondjes als ik naar een bevalling toe denk. die moeten daar 4 à 5 kleintjes ter wereld brengen, ze weten ook wat ze moeten doen! en ze hebben ook geen epi, dus als die kleine beestjes dat kunnen, waarom zou ik het dan niet kunnen???

blijf met een open mind naar de kliniek gaan, maar liefst van alles toch nog altijd zonder epi

[Engel0405]

Ik heb met mijn kiné en zelfstandige vroedvrouw vooral geoefend op onrspanningstechnieken. Ook veel tips wat kon helpen en wat ik kon uitproberen. bv grote bal, op handen en voeten gaan zitten, ventje geleerd de onderrug te masseren..
Ik was er toch wel heel goed mee om de weeenstorm goed aan te kunnen. Het komt er gewoon op neer dat je het moet laten over je heen gaan en dingen kan uitproberen om zo comfortabel mogelijk te zijn. ZItten was bv voor mij totaal geen optie, ik moest kunnen rondstappen en op leuning van een stoel vooroverbuigen. Het zat voornamelijk allemaal in mijn rug...

Het persen en puffen dat leer je wel op de moment zelf. De vv van dienst kan daar heel erg goed bij coachen. Ik had er ook veel aan dat mijn man mee supporterde en dat ik in hun handen mocht nijpen