IUI-clubje

[Vraagtekens]

Eva en softbanana succes!!! Wij duimen..

Ik spuit nu sinds zondag tot gisteren 150 eenheden puregon.
Vanavond moest ik 100 spuiten en morgen 75. Zondag opnieuw echo en bloed.
Verder vandaag gestart met orglutran voor eisprong tegen te houden..
Moet ik tot zondag voorlopig elke ochtend spuiten..
Prikpuit ze pff...

[Blauw00]

Deze morgen telefoon gekregen van Jette: Helaas negatief!!!

Je bereid u toch altijd onbewust wat voor op slecht nieuws maar het blijft toch altijd slikken en zo moeilijk!!'

En bij mij vooral altijd de vraag :waarom nu toch?! Wat is er deze keer niet goed gegaan... Maar ja ik besef ook wel dat je daarin niet mag blijven steken maar toch

Het is voor iedereen die hier steun zoekt een moeilijke weg en iedereen gaat er op zijn manier mee om maar we voelen wel allemaal heel hard met iedereen mee denk ik....

En ik hoop voor iedereen hier dat we binnen een jaar allemaal hier anders over denken dn we een stap dichter zijn bij onze droom om een klein eigen wondertje te hebben!

Groetjes!!

[Softebanana]

Blauw: niet leuk, slecht nieuws... kan ik heel goed inkomen. Proberen je moed op te krikken voor de volgende poging!

Vraagtekens: al die prikken... tijdens mijn maanden zwangerschap moest ik ook elke dag bloedverdunner spuiten. Na een tijdje noemde mijn ventje mij liefdevol: zijn speldenkussentje

Derde IUI zit erop, wachten geblazen nu... Gelukkig moet ik zeer veel werken, dat laat de tijd vlugger passeren!
Deze IUI heeft geen pijn gedaan, was in 3 sec gedaan. Dan 20min blijven liggen. Wel redelijk wat terugvloei gehad van gekleurd slijm toen ik uit het ziekenhuis liep maar ik zal me proberen er niet teveel op te focussen. Wat komt, die komt. En anders volgende poging...

[Vraagtekens]

succes mie!!

gisteren waren er 8 follikels groot genoeg voor een pick up (+ 18mm), maar mijn bloedwaarden waren nog niet ok zeker. Dus ik heb gisteren nog eens 75 eenheden moeten spuiten en vandaag voor bloedname moeten gaan..
Hopelijk starks goed nieuws dat het woensdag pick up is! pfff ik kan bijna nemeer slapen.. buikpijn en mijn borsten.. pff ik moet met bh slapen..
die ander 20 follikels waren nog steeds tussen de 10 en de 15 mm...

[Pessi]

Dag iedereen,

Ik ben nieuw op dit forum en wil graag even mijn verhaal doen.

Ik ben 27 jaar en mijn man en ik zijn sinds 19 maanden gestart met pogingen om zwanger te geraken. Ik was nog vrij jong, maar ik wou er niet te lang mee wachten uit voorzorg. Mocht er iets mis zijn, dan hebben we tijd.

De eerste 6 maanden probeerden we op ons eigen houtje, maar zonder resultaat. Een vriendin van me was zwanger na 7 maanden en zij en ik vonden dat zeer lang. Ik werd ongeduldig en wou mij en mijn man laten controleren. Dit deden we en er bleek niks aan de hand te zijn. Af en toe liet de gyn vallen dat ik PCO kon hebben, maar ik had een eisprong en dus was dat toch niet het geval. Ik had zeer onregelmatige cyclussen, van 26 tot 42 dagen en had steeds hevige pijnen aan mijn rechtse eierstok rond de eisprong.
Aangezien we een fertiliteitsarts kenden in een ander ziekenhuis zijn we na een jaar naar een ander ziekenhuis gegaan. Daar wouden ze opnieuw alles testen. Tijdsverlies als je het mij vraagt, maar we deden alles opnieuw. Ik vroeg ook mijn schildklier opnieuw te testen aangezien ik hartkloppingen had gekregen sinds een half jaar en 5kg was vermagert, terwijl ik al heel mager ben van mezelf.
Omdat ze niks vonden hebben ze een kijkoperatie gedaan. Daar hebben ze gezien dat mijn linkste eierstok helemaal zat ingewikkeld in mijn darmen en dus niet beweeglijk was. Op de echo hebben ze dit nooit gezien. Ik was blij dat ze toch iets hadden gevonden.

Omdat ik hartklachten bleef hebben, ben ik naar de cardioloog gegaan en daar vonden ze geen resultaten van mijn schildklier in mijn dossier.. verbazingwekkend aangezien ik dit nog had gevraagd aan mijn nieuwe fertiliteitsarts. Uit de nieuwe resultaten van bij de cardioloog bleek dat ik de ziekte van graves had gekregen, een te snel werkende schildklier. Dit net toen we met IUI wouden beginnen. Dit heeft dus wellicht een half jaar voor minder fertiliteit gezorgd. Ik was heel boos op mijn fertiliteitsarts. Ik neem nu pillen strumazol.

We zijn uiteindelijk toch mogen beginnen met IUI en hebben reeds de eerste poging achter de rug. Ik moet wel mijn pillen nog nemen voor de ziekte van Graves, maar het kan geen kwaad als dit goed wordt opgevolgd.
Ik reageerde heel goed op de clomid tabletten, iets te goed zelfs.. Ik had drie grote follikels, klaar om te springen. Gezien het onze eerste IUI was, namen we geen risico en liet ik er twee wegprikken. Dit was geen pretje, ik heb nog nooit zoveel pijn gevoeld. Het prikken was uiteindelijk niks, maar ze hebben langs twee kanten mijn eierstok moeten klemmen door er heel hard op te duwen. Drie dagen na de inseminatie begon ik steken te voelen in mijn eierstok en dit heeft een week geduurd. Nu krijg ik weer de typische symptomen die ik sinds een jaar ervaar als mijn regels er aan zitten te komen.

We hebben nog nooit een miskraam gehad en ik ben dus na 2 jaar nog nooit zwanger geweest.

Mijn vriendin die fertiliteitsarts is, heeft hier helemaal geen begrip voor. Gelukkig is zij niet degene die me begeleid.

Met mijn mentale gezondheid gaat het goed de eerste drie weken van mijn cyclussen, maar de laatste is er vaak teveel aan. Dan komt het besef dat mijn regels er weer aan zitten te komen en dan kan het me allemaal niks meer schelen en voel ik me ellendig.

Ik heb het gevoel dat er microscopisch toch nog iets mis is, maar ons ziekenhuis test de staal van mijn man pas op DNA als je aan IVF gaat beginnen.

Ik ben ergens blij dat we zo vroeg zijn gaan proberen, want zo hebben we nog tijd, maar het verontrust me dat het zelfs nog nooit eens prijs is geweest.

Vriendinnen en collega's rondom mij worden zwanger alsof het niks is en telkens is het weer een klap in mijn gezicht en wil ik het liefst van al uitschreeuwen 'neeeeeeeeen, het is nu aan mij!!'.

Voila, dit is mijn verhaal. Misschien moet ik maar eens een boek beginnen, want dit begint er al aardig op te lijken

Sterkte aan iedereen die problemen heeft om kindjes te krijgen.

[Vraagtekens]

hey pessi

ook al heftig parcours afgelegd!!
hopelijk is de iui poging een succes!!
ik duim voor je!!

[Vansje]

Goh Pessi wat een weg heb je al afgelegd seg...vooral de moed niet opgeven meid.
Wij hebben zelf 2,5 jaar geprobeerd om zwanger te geraken en nooit is er een reden gevonden waarom het niet lukte. En nu na 2,5 jaar en 1 miskraam later ben ik opnieuw zwanger dankzij IUI (bijna 9 weken ondertussen) en tot nu toe verloopt alles heel goed. Er is hoop hoor!

Veel succes en ik duim voor iedereen hier!!

[Blauw00]

Pessi, is inderdaad ook al een heel traject!! Ik begrijp je wel echt, wij zijn ook echt nog zeer jong, ben zelf nog maar 25! Maar heb altijd al geweten dat het niet van zelf ging gaan.

Soms is het wel zwaar zo jong te zijn en dit al te moeten doen omdat je eindelijk weinig mensen hebt die er al zo intensief mee bezig zijn en we dus ook niet altijd een begripvolle reacties krijgen en ook altijd: oo maar jullie hebben nog tijd, maar dat is natuurlijk niet echt wat je wil horen want het is niet dat we het minder graag willen.

Ik hoop voor je dat je iui de goeie is!! Wij gaan nu weer van start voor de vierde keer. Maar hebben vrijdag wel afspraak met dokter om te overleggen wat we verder gaan doen.

Vraagtekens: 8 follikels is toch al goed he? Beter niet te veel zeggen ze soms he!! Als er maar een paar echt goeie bij zitten!
Hoe voel je u mentaal overal wat bij? Want ik denk dat het ook niet gemakkelijk is met die hormonen en de lichamelijke pijn Erbij!

Ik hoop dat je snel voor de Pick up mag gaan en je dan weer een stapje dichter bent bij goed nieuws!!!

Aan de rest ook veel succes!

Groetjes

[Vraagtekens]

Pessi en Blauw

Ik ben ook 27 jaar en ja twee jaar bezig.. dus gestart als ik 25 was.. ik kreeg toen ook nog te horen van mijn familie.. je hebt nog tijd.. maar je ziet met al de onderzoeken en wachten op een donor en mislukte iui pogingen zitten we toch al aan 2 jaar...
Stel dat ik nu pas begonnen was.. dan was ik nu 29 geweest.. ok ook nog niet oud, maar ik wil jong moeder worden..

Ik voel me er mentaal wel lastiger bij dan bij de iui pogingen.. het doet je emotioneel veel meer dan de iui pogingen.. ik denk omdat je meer hormonen krijgt.. het is ook confronterender.. weet je bij iui moet je 1 eitje hebben.. en als het groot genoeg is pregnyl en hopla da ist..
Nu ist echt hopen op genoeg eitjes..hopelijk niet TE veel.. oppassen met wat je doet.. elke dag op het zelfde uur je spuitjes.. de schrik dat de kwaliteit vna de gegroeide follikels niet goed zullen zijn..
veel meer bloednames en echo's.. de opname voor de pick up.. daar heb ik toch ook wel bang van.. eigenlijk is het allemaal niet zo simpel ze..
Het is echt confronterender.. ik dacht bij het begin van bwa zal allemaal wel meevallen.. we kunnen toch al menopur spuiten dus beetje meer spuiten..
maar het brengt emotioneel meer met zich mee.. ik kan echt happy zijn nu en binnen vijf min mijnen man zijnen neus afbijten.. en ja da kan ook ni de bedoeling zijn he.. maar ik kan da ni tegenhouden.. zo ook spontaan beginnen te wenen om god alleen weet welke reden..
enfin.. na eerste echo viel er wel wat druk weg.. ook de schrik.. maar dan ineens begin je weer te piekeren wat als er overstimulatie is.. gana ze dan niets terugplaatsen.. doe ik dit alles dan om niets terug te krijgen deze maand.. ga ik dan weer cyclus moeten overslaan en dan opnieuw beginnen.. echt er gaat zoveel door je hoofd.. ik denk dat dit nog een zeer spannende week gaat worden..
hopelijk woensdag de pick up..

[Pessi]

Dag 'Vraagtekens', 'Vansje' en 'Blauw00',

Bedankt voor jullie reacties.

Leuk dat jullie een groepje hebben gevormd om jullie aan op te trekken.

Ik hoor ook heel vaak dat ik er gewoon 'teveel mee bezig ben'. Mijn vriendin die fertiliteitsarts is, zei me dat ik het maar eens moet leren relativeren dat ik na een jaar nog niet zwanger was. Gemakkelijk als je zelf binnen de twee maand zwanger bent (2x zelfs!).Ik had toch meer begrip van haar verwacht aangezien het haar job is. Ze heeft dan ook nog haar mond voorbij gesproken aan onze vrienden. Haar man heeft tegen mijn man gesproken en vond me psychisch, en mijn man is daar heel kwaad om geworden omdat hij dat helemaal niet kan weten.
Die commentaren hebben me zwaar geraakt en die vriendschap is kapot.
Ik ben er ook helemaal niet 'freaky' bezig, maar als je fysiek ergens pijn hebt, kan je dat ook niet uit je hoofd zetten.

Ik heb tot nutoe ook nooit op een forum deelgenomen omdat ik mezelf verplicht er niet teveel aan te denken. Ik wou nu toch eens mijn verhaal kwijt, want het doet toch wel iets met je.

Mijn man is heel begripvol en daar ben ik blij om, maar hij weet niet wat die pijnen zijn die ik voel en zoekt dan voor alles een verklaring waarom het niet kan wijzen op zwangerschap. We willen elkaar daar voor behoeden omdat de teleurstelling anders te groot is. Hij begrijpt soms ook niet dat hij mij een dag met rust moet laten en gelooft niet dat het mijn hormonen zijn, maar eerder mijn karakter. Niet zo lief.

Ik vind het verschrikkelijk kwetsend als mensen zeggen dat je er niet aan mag denken en het dan vanzelf komt. Alsof het aan mij ligt dat het nu niet lukt. Een andere vriendin van me was er echt heel hard mee bezig en zelfs zij is twee keer zwanger binnen het jaar. Stress vertraagt, maar zeker geen 2 jaar. En er zijn wel ergere gevallen denk ik dan

[Emeltje]

@softbanana: we duimen!!!

@Blauw00: Oh, jammer dit te horen, nu... volgende keer goede keer!!! We kunnen nie anders dan positief blijven en er ons doorheen slaan. (ookal is het nie altijd makkelijk... )

@Pessi: Amai, je hebt er ook al een hele weg opzitten.
Ik was bijna 23 toen we met behandelingen begonnen, na al meer dan een jaar proberen. Ondertussen heb ik een dochtertje van 10maand half (na 1 jaar natuurlijk proberen zijn we overgestapt op ovulatie inductie, de maand voordat we gingen starten met iui moest ik een maand overslaan om mijn lichaam tot rust te laten komen, wonder boven wonder was ik net die maand zwanger) Ondertussen zijn we aan de 3e iui ronde bezig. Ook hier vaak de reactie, je bent er te veel mee bezig, denk er nie aan dan komt het wel, zelfs 't zit tussen je oren... Op het werk krijg ik alleen maar tegenkantingen dus dat maakt het ook nie makkelijker.
Nu, we geraken er ook wel en hopelijk kan iedereen hier binnenkort positief nieuws melden!!!!

Succes iedereen!!!!

[Vraagtekens]

ik had mega lange tekst getypt crashed da spel hier.. ik zal morgen opnieuw proberen.. nu geen tijd meer!!
succes iedereen

btw woensdag eindelijk pick up!!!!
ben bloednerveus

[Blauw00]

Even voor iedereen een echte goede stelling van mijn gyneacoloog: hij zei de eerste keer als ik naar hem ging voor eerste follikel meeting met IUI dat de mensen die zeggen dat je er niet te veel aan mag denken, helemaal niet weten wat ze zeggen, wat het is om met die proces bezig te zijn en ze dus ook niet kunnen zeggen wat je moet doen! Vond ik echt wel tof gezegd van hem!

Maar inderdaad de reacties blijven natuurlijk wel lastig! En ook al die zwangeren he! Zo zijn er wel 3 van mijn dichte vrienden zwanger!! Eentje vanaf de eerste maand, de andere door een rekenfoutje zegt ze en de andere na drie maanden. Het is wel zo wat lastig om het te horen ookal gun ik hun het geluk wel.

Ik heb hierdoor ook wel een vriendin verloren die vond dat ik me aanstelde en gewoon moest genieten van de momenten zonder kind nog!!! (Echt geen leuke reactie!) ze had het btw ook nog eens tegen een andere vriendin gezegd. Ach je zo leer je weer wat bij zeker!

1 van mijn collega's heeft ook problemen gehad met zwanger worden, een super zwaar proces voor haar met echt alle slechte dingen die je kan meemaken, buitenbaarmoederlijk zwanger enz... Uiteindelijk heeft ze 2 kindjes geadopteerd nu en is super gelukkig!. Hoe zij op zo een liefdevolle manier over haar kinderen verteld en er mee bezig is, kan ik echt zoo bewonderen! En eindelijk ook een echte opluchting, ik weet dat ik ook mijn Moederhart ga kunnen luchten op welke manier dan ook!

Vraagtekens: ja klinkt inderdaad wel zwaarder dan IUI, ik hoop voor je dat na de eerst pick up en terugplaatsing je een beetje rust vind... Zo de eerste keer lijkt altijd het engst omdat je niet weet wat er zal komen! En ik hoop zooo hard dat het bij deze ene kans blijft!! Het moet onraad wel ook intens zijn omdat je niet anders kan dan er elke keer weer aan te moeten denken door die spuit ( als je dan toch eens een momentje hebt dat u gedachten afdwalen) en je ook lichamelijke alles alleen voelt. Want een man kan er wel zijn voor je en je steunen maar lichamelijk alles voelen en dit mentaal te plaatsen is een hele opdracht wrs. Maar ik denk wel dat je hier sterker door wordt. En het alleen maar u karakter positief beïnvloed omdat je echt moet vechten voor wat je wil, en dat is iets dat je ook graag aan je kinderen gaat meegeven later!

Ooo wat een lange tekst ondertussen! Ik ben wel blij dt ik hier even mijn gedacht kan neer pennen en jullie mij ook echt begrijpen!

DANK u voor jullie allemaal alvast!!

[Pessi]

Ik maak hier nogal wat dt-foutjes heb ik gemerkt excuses daarvoor.

Wat ik vaak denk om mezelf op te peppen, is zo blij zijn dat we nog verre reizen kunnen maken met ons tweetjes. Ik denk dat een vakantie met een kindje niet meer zo hard genieten is, want wij krijgen wellicht een ambetant kleintje met kuren . En ja, die kunnen geen hele dag mee zonder teveel kopzorgen of een hele auto vol materiaal.

Ook ben ik blij dat we nog flexibel kunnen zijn en bij vrienden kunnen langsgaan zonder een hele kindercrèche mee te nemen of zelfs dat een van de twee moet thuis blijven.
We hebben gelukkig een diverse vriendengroep met en zonder kinderen. Die met kinderen horen we amper en er blijft er altijd eentje van thuis als we allen afspreken. Het is dan allemaal zo anders.

Het zal sowieso een grote verandering zijn dat niet te onderschatten valt.

Mocht ik weten dat alles werkt en dat ze me konden zeggen dat we binnen een jaar sowieso een kindje krijgen, dan zou ik graag wachten tot dan, maar het is die onzekerheid die het moeilijk maakt en dat heen en weer geslinger van hoop en wanhoop. Dat kunnen buitenstaanders niet begrijpen, maar ze doen er maar al te graag uitspraken over.

We hebben al een hondje en dat maakt ons gezinnetje wel veel aangenamer. Hij heeft veel aandacht nodig en je kan hem ook geen hele dag alleen thuis laten, dus planning zit ons al wat mee.

Mocht het met een beurtrol zijn, dan sta ik graag in de wachtrij, maar het lijkt erop dat degene die pas een kinderwens hebben toch altijd "voorrang" krijgen. That's life. Ik hoop dan dat mijn lichaam het beste van het beste selecteert en geen voldoening neemt met het eerste het beste

m.a.w. we krijgen allemaal superkindjes die gezond, verstandig, lief en mooi zijn!!! Als dat niet het wachten waard is, dan weet ik het ook niet meer

Ignorance is bliss, dat heb ik al vaak gemerkt bij koppels die kinderwens hebben. Ze hebben geen flauw benul waar ze aan beginnen en plot is het daar. Wij zijn al voorbereid op het ergste

Good luck aan iedereen!

Ps. Veel sterkte met de IVF poging, vraagtekens. Dat klinkt niet bepaald aangenaam. Ik hoop dat het snel prijs is!

[leneke1982]

ik had mega lange tekst getypt crashed da spel hier.. ik zal morgen opnieuw proberen.. nu geen tijd meer!!
succes iedereen

btw woensdag eindelijk pick up!!!!
ben bloednerveus

veel succes!