@yago: hier is mijn mama meter van mijn nichtje (en dus ook oma) en zij maakt daar wel een onderscheid in. (wat wij als kinderen en kleinkinderen prima vinden). Dus met kerst een extra cadeautje, in de zomer een privé uitstapje met meter naar een plaats naar keuze, in de solden eens samen uit shoppen en met de start van het schooljaar een kleine attentie (zijn zo de eerste dingen waar ik aan denk).
Maar ook hier het meter, peter dillema. Gezien de gigantische kans dat dit ons laatste kindje word (ja mirakels sluiten we nooit uit natuurlijk
) willen we dat heel bewust kiezen. Bij mijn dochtertje was het niet zo moeilijk, ik had toen 1 kinderloze/relatieloze broer die doodgraag kinderen ziet (en ondertussen een overgelukkige papa is van een prachtdochter van 4 maand) dus de keuze voor peter was zo gemaakt. Mijn man zijn contact met zijn familie is nogal complex. Het beste contact heeft hij met zijn zus dus die werd meter.
Maar nu wil ik echt mijn mama als meter. Die heeft ons zo enorm gesteund zowel in de behandelingen, het verlies en nu met de hyperemesis. (mijn man vind dit niet zo een goed idee omwille van leeftijd, maar je kunt ook jonge meter/peter vroeg verliezen, dat weet je toch niet). Nu denk ik dat ik mijn veto ga stellen (zoiets van tis ik die moet zwanger zijn/bevallen dus ik mag de meter kiezen
)
Maar nog een groter dillema is de peter. Mijn oudste broer (zelf papa van 5) zou dat fantastisch doen en heeft ook een goede band met mijn man. Maar dan nemen we niemand van aan mijn mans kant en ik vermoed dat dat weeral een flinke discussie zal geven (pff wil der zelfs niet aan denken) Maar ons gevoel zegt dat dit de juiste keuze is. moet je dan je hart volgen of moet je dan ruzie vermijden? iemand tips?
@Mimi: wat niet weet niet deert zeggen ze altijd. Dat chocomousje zal wel ergens goed gedaan hebben zeker. tja en die overige potjes: misschien loopt er daar wel ergens een chocomousemonstertje rond, ik weet er anders wel eentje wonen hoor
(en nee tis niet ik )
) . Ik kon mij niet meer houden en uitgegleden op de mat die daar lag, recht op mijn knieëen gevallen en op mijn linkerhand. Per geluk niet op mijn buik gevallen. Buiten zeer pijnlijke knieën voel ik niks vreemds. Ik hoop dus ook dat het geen kwaad heeft gedaan aan mijn prutskes. Ben nu toch wel een beetje ongerust. Overmorgen terug echo. Hopelijk is alles in orde.
