Cerclage en verzwakte baarmoederhals

[Viva]

Hey Eveline,

Ik ben dinsdag om 2u09 bevallen van een prachtige dochter Pauline! Sinds gisteren thuis.
Ik kom later het verhaal doen van de supersnelle bevalling.
Nu genieten.

Hoe gaat het met Elise?

Groetjes!

[Vlientje]

Hey Viva,


Dikke proficiat! Juij ook een meisje! Geniet van je dochter!
Ha supersnelle bevalling? Ik ben benieuwd

Elise doet het goed, ze mag als ze nog 100 gr bijkomt (dan weegt ze 1kg400) verhuizen naar een verwarmd bedje.
Binnen 2 weken mag ze een flesje krijgen en als dat goed gaat mag ze borstvoeding krijgen.

Na 23 dagen intensieve zorg en 8 dagen mid care ligt onze kleine meid al 8 dagen op bijzondere zorg. En daar ligt ze tot ze naar huis komt


Veel groetjes,


Eveline

[Viva]

Hey Eveline,

even de tijd gevonden...

Oh super om te lezen dat Elise het zo goed doet. Hopelijk komen die 100gram er rap bij. Het eerste flesje en de eerste keer borstvoeding zullen een heel speciaal moment zijn! Geniet er maar van! En jullie kleine meid doet het echt super, hé. Een echt vechtertje!

Mijn bevallingsverhaal...
Op maandag 21.10 moest ik 's morgens terug aan de monitor gaan liggen, mijn man speciaal verlof genomen, want je kon nooit weten dat er iets aan de gang was. De dag ervoor nog een wandeling gedaan, in de hoop dat er wat schot in de zaak zou komen. Maar ik voelde bitter weinig verandering. En dat bleek ook aan de monitor, nog steeds om het kwartier een harde buik, maar niets meer. De vroedvrouw een inwendig onderzoek gedaan en ik had nog steeds 1cm opening, dus niets bijgekomen op een week tijd. Na een tijdje kwam de gyn langs, en die zei ook, ik ga een inwendig onderzoek doen, wat ik al raar vond, want de vroedvrouw had dit al gedaan, maar ja, niets gezegd en hem laten doen. Volgens hem had ik al 2 cm opening, het kan precies rap gaan. Hij zegt, ik ga een beetje ambetant doen, maar het deed niet echt pijn (bleek dat hij mijn vliezen losgemaakt had, maar hij heeft dat niet gezegd tot na de bevalling). Thuisgekomen, mijn man terug gaan werken en ik in mijn bed, want ik begon toch meer last te krijgen van frequentere harde buiken en ik voelde mij ongemakkelijk. Tegen 's avonds kwamen de weeën toch al om de 5 à 10 min. Gebeld naar materniteit, ze raadden aan om een warme douche te nemen, dus zo gezegd, zo gedaan, en het beterde, dus dan uiteindelijk toch mijn spuit bloedverdunner gezet om 21u30. Wat dus de verkeerde beslissing bleek te zijn. Plots kreeg ik, wat ik dacht te zijn, een migraine aanval, maar blijkt dus achteraf, dat gezichtsverlies ook een teken van het begin van een bevalling kan zijn. In mijn bed gekropen, maar dat was van korte duur. Om 22u40 is mijn water gebroken. Op het toilet duidelijk mijn slijmprop verloren. En 5 min. later waren we al op weg naar materniteit, ondertussen gebeld dat we in aantocht waren. 20min. (of zelfs minder volgens mijn man) later waren we er, waar we er anders toch wel 30min. over rijden, maar ik was zo bang, dat ik zou bevallen in de auto. Daar aangekomen, nog een tijdje moeten wachten vooraleer ze kwamen opendoen. Het vruchtwater stroomde eruit, was echt geen zicht. Tegen 23u10 lag ik al in de bevallingskamer. Toen al om de 3min. weeën, maar nog steeds 2cm opening. Dus ik begon al te rekenen, 1cm per uur, dat wordt lang afzien, vooral zonder epidurale, want ik had nog maar net mijn spuit gekregen. De weeën kwamen rapper en rapper en ik maar jammeren dat ik het niet zou kunnen zonder epidurale. Ondertussen gevraagd of ze mijn eigen gyn wilden bellen, maar het was nog een redelijk nieuwe vroedvrouw en die wist niet of ze dit mocht, dus bevallen met een andere gyn, maar soit, op dat moment, kon het mij niet schelen, zolang er mij maar iemand hielp. Tegen 1u15 had ik al 6cm opening, dus ging wel rap vooruit. En een kwartier later, in alle paniek mijn man op de bel doen drukken, ik had persweeën en inderdaad ik had 10cm opening. Direct moegen beginnen persen met 2 vroedvrouwen erbij. Gelukkig waren er net 3 bevallingen aan de gang en was gyn van wacht er, want ik vrees dat hij anders te laat zou zijn gekomen. De grootste pijn was weg, eens ik mocht beginnen persen en op een half uurtje tijd, was ons wondertje er. Wat een mooi moment, als ze ons dochtertje op mijn buik legden om 02u09. Een flinke meid van 3kg225 en 51.5cm groot. Tegen rond 03u waren we al op de kamer. En hebben we heel de nacht kunnen genieten van onze kleine meid. Onze eigen gyn vond het zeer spijtig dat hij er niet bij was, maar hij was zeer blij dat het zo goed en rap verlopen was. En ik ben ook wel trots dat ik het zonder epidurale gekunnen heb. Na 3d moest ik al naar huis, want ze telden de nacht van de bevalling al mee. De eerste nacht thuis was wat zoeken. P. krijgt flesvoeding, maar blijkt dat ze veel te gulzig was met haar eerste speentjes. Nu overgeschakeld op avent-flessen en het gaat veel beter. Ze krijgt 7 voedingen, waarvan 1 's nachts, dus echt een flinke meid. Donderdag is kind en gezin geweest en ze weegt ondertussen al 3kg280 en is 52cm groot. Het is ook een hele stevige baby. Ze beweegt al enorm veel. Ongelooflijk voor 11d oud te zijn. Het is echt een wondertje en je zou er kunnen blijven naar kijken. We zijn zo gelukkig met ons zusje voor H* en E*. Ze hebben goed voor hun kleine zus gezorgd! Zoals zovele sterrenmama's heb ik wel last van 'dubbele' gevoelens en soms 'zware' emoties... De bevalling heeft veel terug naar boven gebracht... Maar stap per stap komen we er wel. Nu vooral genieten van ons wondertje. Mijn collega's noemen ons P. 'het wonder van het jaar'...
Ik moet nu nog verder opgevolgd worden voor mijn bloedstolling. En ik ga ook fysiek mij wat moeten aansterken, want de weegschaal zei na de bevalling -8kg, en wetende dat er maar 2kg bijgekomen waren...
Normaal moet ik begin januari terug aan de slag en zou P. naar de crèche gaan, maar er hebben al veel dokters gezegd, dat we haar beter niet zouden doen, ze is dan nog maar 2m oud en net in de winter periode, ze is te klein. Dus gaat ze hoogstwaarschijnlijk nog een maandje bij oma en opa gaan. Die maar al te graag staan te springen om haar op te vangen. Ik moet ook nog kijken op mijn werk, wat ze gaan doen met mijn verlof van dit jaar... Zorgen voor binnen een paar weken...

Groetjes, van een supertrotse mama.

[Vlientje]

Hey Viva!


Ik kan goed geloven dat je een supertrotse mama bent! 't Is vlot gegaan, dat mag ook eens hé

Ja, 9 weken + 1 week extra: dat gaat snel voorbij hé. Je hebt toch die extra week aangevraagd bij de mutualiteit hé?

Elise weegt 1kg439 (met neusbrilletje) en ze heeft al de ganse week gewone lucht gekregen en geen extra zuurstof nodig gehad. Ze hebben ook geprobeerd om haar neusbrilletje af te laten, maar blijkbaar heeft ze de flow nodig om haar te helpen ademen. Ik denk wel dat ze volgende week nog eens gaan proberen en dat het dan beter zal lukken.
Vanaf morgen mag ze borstgewenning krijgen, 'k ben benieuwd hoe ze gaat reageren . Ons kleine meid wordt elke dag sterker precies, je ziet elke dag verschil
De week erop zou ze van het flesje mogen drinken en als dat goed gaat aan de borst.

[Viva]

Hey Eveline,

super van Elise, hé. Ik word er telkens blij gezind van als ik lees hoe goed ze vooruit gaat! En hoe is de borstgewenning meegevallen? Ongelooflijk hoe rap je ze ziet veranderen, hé. Geniet er maar van!

Ik mag morgen op afspraak naar de CM (waren vorige week in verlof), dus ik ga zeker die extra week aanvragen, dat is dan net tot het einde van dit jaar.

Gisteren moesten we op controle bij de kinderarts. Na ontslag op materniteit was gebleken dat P. een klik in de heup had, omdat ze nogal lang in stuit gelegen heeft. Maar aangezien wij verkozen om naar een kinderarts dichter bij huis te gaan, moesten we hier nog eens op kennismakingsgesprek. De dokter viel heel goed mee, oef, want om met zo'n kleintjes bezig te zijn. Binnen 4w moeten we voor een echo en terug controle bij dokter. Maar het zou kunnen dat het tegen binnen 4w al uitgegroeid is. Voor de rest doet ze het goed. Ze groeit dat ze wikkelt en ze is ook al veel meer wakker overdag. Dit weekend ook al eens een wandelingetje gedaan ermee en de uitstap gisteren was ook een heel avontuur. Maar ik geniet er ook wel van om buiten te komen, na 7m binnen gezeten te hebben, heb ik er ook wel nood aan om buitenlucht te hebben en sociaal contact te hebben. Had jij dat ook na die weken platte rust?

Tot gauw,
groetjes!

[Vlientje]

Hey Viva,


Hoe gaat het nu met jou? Ben je al wat aangesterkt? Hoe is 't met je spieren?
Oeie, een klik in haar heup? Is dat makkelijk op te lossen (moest ze er niet uitgroeien)?
Goed dat het klikt met de kinderarts. Wij moeten ook nog een kinderarts zoeken, want in UZ Gent kunnen we daar niet voor terecht.

Ja, dat buitenkomen is wel leuk hé als je al zo lang binnen zat! Heb je geen last gehad van je voeten en/of je spieren? Dat moet echt wel leuk zijn als je zo kan buiten komen met je kleine meid .


Veel lieve groetjes,

Eveline

[egkw]

Dag Eveline en Viva,

Ik heb hier vanmorgen voor het eerst jullie verhaal gelezen, en wilde graag reageren. Jullie verhaal voelt tegelijkertijd zo 'dichtbij' en zo veraf.

Ik was deze zomer namelijk ook zwanger van een tweeling. Een risicozwangerschap, zei de gyn, maar alles ging super en ik voelde me ook heel goed. Bij de structurele echo (22 weken) zaten we in het allerbeste scenario ooit voor tweelingen. Een paar dagen later zaten we in het allerslechtste scenario: door een infectie aan de vliezen is de bevalling op gang gekomen. Onze zoon en dochter zijn levend geboren, maar ze zijn meteen gestorven in mijn armen.

Vorige week hadden we een nagesprek met de gyn. Ik moet blijkbaar al wat ontsluiting gehad hebben, anders had de infectie niet kunnen binnendringen. Ze zei dat ik bij een volgende zwangerschap heel veel zou moeten rusten, dat ik Utrogestan zou moeten nemen en dat ik waarschijnlijk ook een cerclage zou krijgen. Ik zou er echt alles aan doen om de volgende keer problemen te vermijden, en als het helpt om 9 maanden lang te rusten, dan doe ik dat met veel plezier.

Eveline, onze kindjes zijn ook op 20 september geboren, ook in het UZ Gent. Na de bevalling (tussen 2 en 3 uur 's morgens) heb ik nog anderhalf uur curettage gekregen omdat één van de placenta's was blijven zitten. En toen de gyn die vrijdag rond de middag eens langskwam, vertelde ze dat ze na mijn operatie (rond 5u dus) nog twee spoedkeizersnedes had gedaan. Eén daarvan was jij dus. Het moeten echt bange dagen geweest zijn, maar ik ben blij dat je meisje het zo goed doet.

Een zwangerschap met een happy end lijkt nog zo veraf voor mij. Het is mijn grootste wens, maar ik ga doodsbang zijn dat het nog eens verkeerd zou aflopen. Maar het doet goed om jullie verhaal te lezen, dat jullie met de juiste zorgen en genoeg rust nu toch jullie geluk gevonden hebben. Er is nog hoop, blijkbaar!

[Viva]

@Egkw: proficiat met de geboorte van jullie tweeling. En tegelijk zoveel sterkte gewenst voor jou en je familie! Ik hoop dat je heel veel steun vindt in je omgeving. Want dit vond ik wel moeilijk. Na een tijdje gaat het gewone leven verder voor iedereen, maar voor ons is het nooit of te nooit meer hetzelfde en net dan heb je die steun zo nodig. Ik heb enorm veel gehad aan lotgenoten, die begrijpen je echt. Ook al is het zo spijtig dat je eerst zo'n hartverscheurende dingen meemaakt voor je die mensen leert kennen. Gelukkig konden mijn man en ik er ook zeer goed over praten, ook al verwerkt iedereen dit verdriet op een andere manier. Praten is zo belangrijk, voor mij was dit toch zo.
Ik krijg er koude rillingen van, om te lezen dat jullie kindjes op dezelfde dag geboren zijn als Eveline haar meisje...
Bij mij hebben ze nooit gezegd dat het te vroeg geboren worden van onze tweeling, een gevolg was van een infectie, maar ik ben er meer en meer van overtuigd dat dit wel het geval moet geweest zijn... Dit heb ik mij nu tijdens deze zwangerschap vaak afgevraagd. Maar we gaan het nooit weten.
Ook mijn gyn, zei dat een volgende zwangerschap terug een risico-zwangerschap zou zijn, maar met voldoende rust zou dit wel lukken. Ik heb die rust heel strikt genomen en geleefd van week tot week. En dat rusten hebben wij hier met veel plezier gedaan. Het was wel aangenaam dat we hier konden praten over onze angsten, verdriet, blijdschap... Dus kom dit ook maar zeker doen, ik blijf dit hier volgen! Ik weet hoe belangrijk steun is, dus...
Het is zo normaal dat je nu nog niet durft/kan denken aan een zwangerschap met een happy end. Ik weet nog, dat ik zo rap mogelijk terug zwanger wilde zijn, maar ik was terzelfdertijd zo bang... Bij ons heeft de natuur wat 'tegengewerkt' en was 'zo rap mogelijk' pas na een jaar, wat dan nog rap was, als je weet dat er veel mensen zoveel langer bezig zijn. De euforie maakte direct plaats voor angst. Ook de schrik om terug een tweeling te verwachten, ook al wou ik dit heel graag terug, mijn verstand wist dat mijn lichaam dit niet zou aankunnen. Ik wens jullie zo van harte een brusje toe voor jullie zoon en dochter! En ik ben ervan overtuigd dat ze vanop hun wolkje zullen meewaken over jullie!

@Eveline: hoe gaat het met Elise? Hoe gaat het met de borstgewenning? Dit zullen wel momenten zijn om te koesteren...
Die spieren bij mij, ik begin nu terug mijn spieren te voelen, ik begin overal pijn te krijgen, raar hé. Mijn lichaam was dus echt volledig het noorden kwijt. En ik ben er nog niet, voel ik wel. Het is echt stap per stap terug opbouwen. 7m non-actief zijn is echt wel niet niks, had dit eigenlijk een beetje onderschat...
Die klik in haar heupje kan indien het niet uitgroeit verholpen worden met een speciaal broekje, dat is een soort harnasje, maar is niet zo erg. Maar ze doen dit de kindjes vroeg genoeg aan, zodat tegen dat ze beginnen lopen de klik eruit is.
Kunnen jullie niet bij KA terecht in UZ of is dit nu een speciale KA? Of willen jullie iemand dichter bij huis?
Ik vind het moeilijk naar jou toe om te praten wat we allemaal kunnen doen met P, terwijl jij dit nu momenteel nog niet kan met Elise. Maar ik duim zo hard mee dat ze het verder zo goed blijft doen en dat ze rap mee mag naar huis en dat jullie dan echt kunnen beginnen genieten. Ik denk heel vaak aan jullie en jullie kleine meid!

Dikke knuffel!

[Vlientje]

Lieve Egkw,

De tranen lopen over mijn wangen als ik je verhaal lees. Je was zo dichtbij toen ik beviel, ik krijg er echt koud van. Het is verschrikkelijk.
Nu begrijp ik beter wat die nacht gebeurd is.
Zowel Viva als ik zijn sterrenmama's. Viva van een tweeling en ik twee keer van een éénling. We weten dus dat dit heel zwaar is. Je kan dus ook zeker bij mij terecht.

Ik hoop dat je vanuit je omgeving veel steun krijgt. Kun je een beetje weg met je verdriet, kun je je gevoelens delen met iemand? Je niet sterker voordoen dan je bent hé, want dat keert zich toch tegen je.
Hier kun je ook altijd terecht hé, en als je het liever hebt via privé-bericht kan dat ook natuurlijk.

Hele warme knuffel en veel liefs,

Eveline

[Vlientje]

Hey Viva,


Voor mij moet je je niet inhouden met stoefen op je dochter hoor.

Die spieren, ja, dat had ik wel verwacht. Morgen mag ik voor de eerste keer naar de kinesist. 'k Ben wel blij, want 'k heb wel wat last van mijn bekken en rug.

Onze dochter doet het goed. Ze heeft van gisteren haar eerste flesje gehad, ze krijgt een heel klein beetje via haar flesje en de rest nog via haar sonde. Ze drinkt wel al heel goed. De borstgewenning is nog maar van eergisteren gestart, en da's wel leuk. 'k Moet haar wel wat tijd geven. Eergisteren en vandaag speelde ze er gewoon wat mee, ze likte eens aan de tepel en nam hem in haar mond, maar begon niet te zuigen. Gisteren begon ze plots wel te zuigen, dat was wel grappig, ik had haar er gewoon aan gelegd en had niet verwacht dat ze ging zuigen, en plots zei ze hap en begon ze te zuigen. 't Was wel grappig .

Ze weegt vandaag al 1kg615. En ze is ondertussen al een goeie 40 cm groot.



Veel lieve groetjes,


Eveline

[Viva]

@ Eveline, super! Amai, haar gewichtje gaat goed vooruit zo te lezen! Goed dat ze het na een paar keer borstgewenning door heeft dat ze moet zuigen. Is eigenlijk ongelooflijk dat baby'tjes bij de meeste dingen weten wat ze moeten doen. Als ze een flesje krijgt, dan mogen jullie dit waarschijnlijk wel zelf geven? Geniet er maar van! Ik denk dat je ze nu nog rapper gaat zien veranderen. Ongelooflijk dat ze al bijna 2m is, hé.
Die kiné is dat dan een soort postnatale kiné of meer specifiek om op de spieren te werken? Mijn gyn ging mij dit voorschrijven als ik terug op nacontrole ging, dit is nu binnen 3w. Maar ik denk dat ik het inderdaad ga kunnen gebruiken. Hij wou me eerst fysiek wat laten aansterken. Gisteren een mini-wandelingetje gedaan en ik was bekaf... Er is dus nog heel wat werk aan de winkel... Maar dat moet ik jou niet vertellen, wat die platte rust met een lichaam doet...
Ben jij al een beetje hersteld van de keizersnede?

@Egkw: weet als we iets kunnen doen voor jou, we er zijn voor jou! Ben je nog thuis of ben je al terug aan het werk? Ik ben na het verlies van onze tweeling, na 2w terug gaan werken, weliswaar parttime, dit heb ik gedaan gedurende een half jaar. Dit was achteraf gezien de goede beslissing, ik had iets nodig om mijn gedachten te verzetten, ook al was het een hele harde confrontatie in het begin. Maar het heeft me geholpen. En in de namiddag had ik nog tijd voor mezelf en tijd om alles stap per stap te verwerken. Ook al komt er aan dat verwerken nooit een einde, zoals velen zeggen, het verdriet blijft, maar het wordt anders. Maar dit kan je je waarschijnlijk nu nog niet inbeelden, het is ook allemaal nog zo recent bij jullie... Hele dikke knuffel!

Vandaag is kind en gezin langs geweest voor de gehoortest van P. Eveline, gebeurd dit bij E. op haar gecorrigeerde leeftijd of testen ze dit ook al op neo? Ze was rustig aan het slapen en heeft er haar niet aan gestoord. Was best wel grappig. Haar gewicht gaat ook goed vooruit. Maar ze zit wel maar op P25-curve en voor haar lengte zit ze op P50-curve. (resp. 3.640kg en 53cm). Voorlopig is het dus een grote, magere. Net zoals mijn man. Maar KA zei ook al dat je pas een definitief beeld kan hebben rond de 18m. Maakt ook helemaal niet uit!

Groetjes!

[egkw]

Dag Viva en Eveline,

Bedankt voor jullie lieve antwoorden. Het doet deugd om jullie reacties vol begrip te lezen, en vooral om te lezen hoe jullie met jullie verlies zijn omgegaan. Praten helpt, ja. Mijn vriend zorgt goed voor me en luistert goed. In grote lijnen zitten we wel op eenzelfde spoor. Maar ik heb het wel veel lastiger dan hij. Hij begrijpt me wel, maar soms weet hij ook niet meer wat hij me moet zeggen en hoe hij me moet troosten. Hij kijkt ook al iets makkelijker naar de toekomst. Dat zal wel het verschil zijn tussen mama's en papa's zeker? We zoeken veel warmte op, bij elkaar, bij vrienden, in een warm bad... Ook samen wandelen in de buitenlucht doet deugd. Voor zover het deugd kàn doen, natuurlijk.

Ik begin ook te ervaren wat veel sterrenmama's zeggen. Het is nu bijna twee maanden geleden, en veel mensen denken dat het nu al beter gaat. 'Heb je je levensvreugde al wat terug?' 'Je moet naar de toekomst kijken' 'Is jullie verdriet nu nog altijd zo groot?' 'Het is moeilijk geweest zeker?' Allemaal goed bedoeld, maar altijd een steek door mijn hart. Ik mis mijn kindjes zo hard, en elke minuut van de dag denk ik aan hoe mooi ons leven had kunnen zijn, en hoe triestig het nu is.

Ik ben sinds twee weken weer aan het werk. Aan de ene kant is het goed om wat structuur te hebben in mijn dagen, en aan de andere kant is alles zo banaal en onbenullig. Het is niet gemakkelijk om me op te laden voor het werk.

Eerlijk gezegd denk ik dat het pas beter zal gaan als we weer zwanger zijn, hoe moeilijk en onzeker die zwangerschap ook wordt. Het mag nu nog niet van de dokters, maar we willen in elk geval niet lang wachten. De zwangere vriendinnen in de kennissenkring kan ik nu wel vermijden, maar mijn schoonzus moet bevallen in april. We waren zo gezellig samen zwanger... Het zal sowieso heel erg moeilijk zijn als haar kindje geboren wordt. Ik weet dat april er al heel snel gaat zijn, maar stiekem hoop ik toch dat we op dat moment al weer wat toekomstperspectieven hebben...

De gyn zei dat we de volgende keer toch beter een eenling maken. Ik herken zo hard wat jij zegt, Viva: aan de ene kant wil ik zo graag weer een tweeling, want we zagen dat zo hard zitten, maar aan de andere kant kan mijn lichaam dat blijkbaar niet aan... Nuja, de kans is sowieso wel klein dat we nog eens een spontane tweeling gaan krijgen zeker?

De volgende keer doe ik net als jullie en ga ik nog 10 keer voorzichtiger zijn dan wat de gyn me opdraagt. Vanaf welke termijn zijn jullie begonnen met rusten / plat liggen? Gingen jullie daarvoor nog werken? En dat rusten / plat liggen, hoe ziet dat er dan precies uit? Konden jullie nog lichte werkjes doen, zoals koken, of wat boodschappen doen? Gingen jullie nog op familiebezoek, als jullie daar dan ook heel rustig konden zijn? Nu ja, het is nog niet voor meteen, maar goed, ik wil graag een beetje een idee hebben van wat me te wachten staat. Ik zet mijn leven met veel plezier op een heel laag pitje, als we in ruil daarvoor het allermooiste cadeau ooit krijgen...

Ik ben blij om te lezen dat jullie dochters het allebei zo goed doen. Geniet er maar van met volle teugen!

Veel liefs,
egkw

[Lien2]

Hallo allemaal, ik kom hier even binnenvallen
Ik volg jullie verhaal al een tijdje maar tot nu toe had ik niet echt een reden om hier iets te komen schrijven, tot deze morgen...
Ik ben nu 21 weken zwanger van een tweeling na 3 jaar mmm en 7 iui's en 6 terugplaatsingen ISCI. De eerste 20 weken waren zalig. Van niks last gehad, geen enkel kwaaltje. Tot anderhalf week geleden begon ik stilletjes aan meer last te krijgen van mijn rug, benen enz... De normale kwaaltjes dus. Deze morgen werd ik echter wakker van stekende pijn aan beide kanten van mijn buik. Die pijn heeft ongeveer 2 uur geduurd en toen was het beter. Ben voor alle zekerheid toch maar naar mijn gyn geweest. Alles was nog in orde met onze meisjes en waarschijnlijk was het bandenpijn. Maar hij zag wel dat mijn baarmoederhals nog maar juist lang genoeg was: 3,1 cm terwijl het minstens 3 cm moet zijn. Nipt dus en ik moet vanaf vandaag stoppen met werken, 2 weken vroeger dan gepland. En veel rusten natuurlijk.
Nu maak ik mij echt wel zorgen, hoewel mijn gyn zei dat het op dit moment nog niet nodig is om ongerust te zijn. Ik heb zo schrik dat ze veel te vroeg geboren gaan worden en dat ik ze ga achter moeten laten in het ziekenhuis. Alles gaat heel goed met ze en het zou erg zijn moesten ze veel te vroeg geboren worden.
Welke middeltjes kunnen ze allemaal gebruiken om vroeggeboorte tegen te gaan? En wat kan ik buiten veel rusten nog doen?
Groetjes

[Vlientje]

Hey Viva,


Ja, mijn keizersnede is goed hersteld, daar heb ik geen last meer van.
Ik ben eerst naar een osteopaat geweest, want mijn rug zat volledig geblokkeerd. 'k Moet nu nog naar de kinesist. 'k Heb gisteren aan mijn dokter gevraagd wie ze mij kan aanraden.

Elise heeft 2 weken geleden een gehoortest gehad, en wat ze al konden testen was goed. Ze moet begin februari wel nog eens terug, omdat ze nog zo klein is kunnen ze nog niet alles testen.

De borstvoeding gaat goed, 'k moet wel eerst 10 minuten geduld hebben vooraleer ze begint te drinken, maar ze drinkt dan wel goed.
Ze weegt ondertussen al 1kg864! Dus 't gaat goed vooruit.
Ze zit wel met een probleem aan haar ogen, en daarvoor kan ze nog een ingreep nodig hebben, maar dat moeten we nog afwachten.
Hoe is 't met Pauline?


Egkw,


't Is zwaar hé meid! En ja, je wil echt alles doen voor een gezond baby'tje.
En ja, als sterrenmama weet je spijtig genoeg veel te veel.
Ik lag eerst twee weken plat na de plaatsing van de cerclage, dus week 12 en 13. Dan heb ik 2 weken gewerkt, maar ik lag in de namiddag wel plat. Ik werkte toen van thuis uit. En vanaf het einde van week 15 lag ik volledig plat.
In het begin dat ik platlag mocht ik nog wat rondlopen, en max 2 uur aan 1 stuk rechtstaan. Toen kookte ik nog en deed ik nog de strijk en de was. Maar de boodschappen deed mijn man toen al.
Ik denk dat ik dat 2 weken zo heb gedaan en dat het daarna echt plat-plat was. Dus niet meer koken, niet meer strijken, geen was insteken. Enkel rechtop om te eten, me te wassen en naar toilet te gaan.
Familiefeestjes enzo deed ik niet meer. Ik kreeg wel veel bezoek, maar ik zorgde er dan ook voor dat er iemand bij mij was die zijn/haar weg naar de koekjes/taart/drank kende, zodat ik niet uit mijn bed moest om de mensen te bedienen.

Hey Lien!

Als het echt "gevaarlijk" zou zijn, zou de dokter je toch laten opnemen in het ziekenhuis denk ik (bij mij was dat toch zo)
Ik denk dat je inderdaad dus best veel rust en zelfs platligt. Ok, je hebt nog 3,1 cm, maar je draagt wel een tweeling hé. Wij hebben al wat we konden gedaan en het strenger gedaan dan de dokter ons zei. Dus echt platliggen, enkel bed uit als het nodig was (om te eten, wassen of naar toilet te gaan en bij het naar het toilet gaan nooit echt druk steken). Ik voelde me daar ook het beste bij. Zo kon ik mezelf ook niks verwijten als mijn baarmoederhals verkortte.
Ik nam toen ik platlag naast utrogestan ook magnesium. Utrogestan houdt je baarmoeder rustig en magenesium doet dat eigenlijk ook. Heeft de dokter jou al iets voorgeschreven?

Wij zijn nu mama en papa geworden van een prematuurtje geboren na 26w5d zwangerschap. Ik duim dat je veel verder mag geraken dan mij en bevalt van een gezonde tweeling. 't Is een zware periode, dat ga ik niet ontkennen, maar als jullie tweeling te vroeg wordt geboren (en echt ik hoop van niet, en als het gebeurt hoop ik dat je verder geraakt bent dan mij), weet dan dat ze op neonato echt goed voor je kindjes zorgen. Als uiteindelijk alles goed komt, is die periode een zware periode waar je je ook doorgesparteld hebt.
Elise ligt daar morgen 2 maand, wij hebben echt geluk dat ze het zo goed doet. En ja ik ben ook al een paar keer in tranen daar vertrokken. Maar nog veel meer keren doet ze me lachen. Ik kan gewoon uren en uren blijven kijken naar haar. Ik geniet enorm van haar als ik bij haar ben.


Veel groetjes en veel liefs,


Eveline

[Lien2]

Hey Viva,

Ik heb in het begin tot ongeveer 12 weken utrogestan moeten nemen en toen sprak mijn gyn al van er eventueel terug mee te beginnen op 24 weken. Maar voorlopig heeft hij er nog niks van gezegd. Maar ik verwacht wel dat ik die 'leuke' bolletjes terug ga moeten gebruiken
Maja alles wil ik doen als het maar helpt hè.
Ik moet per dag 3 keer een uur plat liggen dus bij mij is het nog niet zo extreem maar heb me ook al voorgenomen om zo veel mogelijk te rusten.