@Eveline: hoe gaat het met Elise? Komt ze verder goed bij? Lukt de borstvoeding? Weet je al iets meer over haar oogjes of is dit afwachten tot ze wat groter is? Durven ze al iets zeggen over naar huis gaan? Of is dit te voorbarig? Ik weet niet wat hun criteria zijn om kindjes naar huis te laten gaan? Ik duim alleszins dat ze dit jaar nog bij jullie thuis is en dat jullie dan 24u per dag kunnen genieten van haar!
Hoe gaat het met jou? Lukt het, want ik kan me wel inbeelden dat het zowel fysiek als emotioneel al zware weken/maanden geweest zijn.
@egkw: hoe gaat het? (ik weet dat je die vraag heel veel krijgt en dat het moeilijk is om daarop eerlijk te antwoorden tegen de buitenwereld, maar weet dat ik eigenlijk wel weet hoe je je voelt momenteel). Hopelijk lukt het om te werken, ik vond dit in het begin ook redelijk banaal, want het werk kon mij eigenlijk wel gestolen worden, want het belangrijkste ben je kwijt in je leven, je 2 kindjes. Maar toch zag ik gaan werken als een 'goede therapie', is maar een hele tijd achteraf gekomen dat ik dit besefte.
Die buitenwereld, is moeilijk, hé, er is niemand die het echt snapt en al hun goed bedoelde opmerkingen daar heb je helemaal niets aan. Ik weet nog dat ik op een bepaald moment zoiets had van 'laat mij gewoon gerust, want je snapt er toch niets van'. Het is gewoon zo oneerlijk hard.
Hier een beetje een gelijkaardig verhaal met samen zwanger zijn. Ik was van onze tweeling samen zwanger met de vrouw van mijn neef. En ik ben ook meter van dat kindje. We waren slechts 2w verschil uitgerekend. Ik heb enorm lang getwijfeld of ik wel meter wilde/kon zijn. Uiteindelijk heb ik het toch gedaan. Het babybezoek was echt de hel. In tranen ben ik in mijn auto gestapt. Nu is dit kindje een vrolijke peuter en zie ik hem meer los van onze tweeling.
Eens je zelf terug zwanger bent, is het draaglijker, dat is waar, maar toch dragen we een grote 'rugzak' mee. Maar ik denk dat iedereen dit ook op zijn eigen manier ervaart.
@Lien en Egkw: wat het rusten betreft. Ik kwam enkel uit mijn bed om te eten, mij te wassen en naar het toilet te gaan en om naar gyn te gaan. Voor de rest kwam ik niet buiten. Als ik in de auto zat, dan was dit zoveel mogelijk proberen te liggen, om geen druk op mijn baarmoederhals te zetten.
Ik heb plat gelegen van week 8 (wegens sinustrombose) tot week 38. Oorspronkelijk was het de bedoeling om plat te liggen van week 12 tot week 14 en dan vanaf week 20, tussendoor mocht ik nog gaan werken (heb zittend beroep), maar dit is anders uitgedraaid.
@Lien: hoe gaat het met jou? Rust maar heel veel! Ik heb deze zwangerschap altijd een bmh tussen 3 en 4cm gehad. Dus jij zit nog net goed, maar het is wel een groot verschil tussen een eenling en een tweeling. Mag je regelmatig op controle bij gyn? Ik heb vanaf week 24 utrogestan genomen, en vanaf begin magnesium.
Hier alles goed met Pauline. Dinsdag controle gehad van Kind en gezin en ze weegt nu 4.080kg en is 54.5cm groot. Maatje 56 van kleren begint bijna te klein te worden. Ze eet heel goed, is wel flesvoeding. En ze slaapt al af en toe eens door van 22u30 tot 6u30. En dat voel je echt wel
. De 1e lachjes beginnen te komen en ze begint ook al naar een boekje te kijken. Je ziet ze dagelijks veranderen en evolueren, het gaat nu opeens rap. Maandag ben ik op bezoek geweest op mijn werk met haar, had hoge verwachtingen om mijn collega's terug te zien na 9m, maar is een beetje tegengevallen... Volgende week terug naar kinderarts op controle voor haar heupje. En ook terug op controle naar gyn. Voor de rest ben ik terug moeten starten met mijn ontstollingspillen. 
Emotioneel gaat het niet zo goed met mij. Ik denk dat ik een licht postnatale depressie heb. Of zouden dit nog steeds de babyblues kunnen zijn na 5w? Ik zie P. dood en doodgraag en het is zo'n braafke. Maar ik heb het zo lastig met het verlies van ons H en E. Het is terug veel sterker naar boven gekomen, ik heb het echt moeilijk. En ik voel me er dan zo schuldig over, ik voel me beschaamd naar de buitenwereld, wat moeten zij wel niet denken, dus verzwijg ik het ook maar, want ik denk niet dat ze dit zouden snappen. Ik denk dat enkel sterrenmama's dit begrijpen. Ik ben al naar een psychiater geweest om te praten, maar zij wou mij direct medicatie geven en dat zag ik niet zitten. Ik hoop echt dat het wat betert... Eveline: hoe ervaar jij dit allemaal? Want soms vraag ik mij af of ik wel normaal ben.
Liefs en hele dikke knuffel aan iedereen!
