Hier heeft het angstmonster weer toegeslagen. Hoe dichter de echo komt, hoe zenuwachtiger ik word. grrr.
Regelmatig nog krampen en pijnscheuten in buik die me schrik aanjagen, ook al is het hoogstwaarschijnlijk doodnormaal.
Ik ben zo doodsbang dat ons beebje niet meer in leven is hé. Ik probeer elke avond de angelsound, maar soms vind ik niets en beeld ik me in dat er geen hartslag meer is, als ik dan wèl een harttoon vind, denk ik dat het te traag of te onduidelijk is.
Soms word ik gek van mezelf. Vanmiddag komt mijn schoonzus langs, de laatste persoon die we nog officieel moeten inlichten. Ik wil zo graag BLIJ ZIJN...
Misselijkheid komt ook nog terug in vlagen, maar kan me niet geruststellen.
Hebben jullie ook zo een last van 'vochtverlies', niet alleen witverlies, maar soms ook gewoon hele druppels vocht die je voelt druppelen? Urine is het volgens mij ook niet, of ben ik nu al incontinent aan't worden

?