geniet ervan!ocharme vuurvliegje, bloedende tepels, ik krijg al kippenvel!! hopelijk kan de vroedvrouw jou straks helpen. Naveltjes mogen zelfs rot ruiken naar het schijnt maar de vroedvrouw zal dit zeker nakijken hoor
Bevallen winter/voorjaar 2014
-
Yago
- Berichten: 1145
- Lid geworden op: 7 mei 2010, 17:35
-
valentijn
- Berichten: 558
- Lid geworden op: 29 juli 2011, 18:54
proficiat vitamientje, dan is ze toch snel komen piepen he die meid van jullie. en wat een mooi gewichtje. ideaal!
vuurvliegje: ocharme bloedende tepels. pff ik had wel last van een bloederige kloof toen ik aan het kolven was maar nu is dat voorbij. Zeg als ze constant drinkt en tussenin het zo lastig heeft, zou het dan niet zijn omdat ze wat reflux heeft en wil blussen? Want elk uur drinken is toch wel erg veel (of ben ik mis?)
Onze meid moet elke 2/3 uur drinken (als ze niet roept moet ik haar wakker maken minimum tot ze aan 3 kg zit). Ze drinkt wel een 15 minuten aan elke kant. Niet dat ze de hele tijd doordrinkt maar toch. en als ze in slaapt valt dan bied ik de andere kant aan. Dus ik mag blijkbaar echt niet klagen met mijn wakkere dame.
Ik wil van mijn nachtmerries van af en van die nachtelijke angstopstoten. Het is zo vermoeiend en absurd. Ik begin haar elke avond te kussen alsof ze niet meer gaat wakker worden. Allee komaan, dat is toch niet normaal he. Ik durf haar snachts niet aan te raken of uit bed te halen voor ik haar heb horen of zien bewegen. Ben eens gaan rondneuzen op het net en blijkbaar is er over praten dus het belangrijkste om dat kwijt te raken. Wil nu juist dat bij mij niet lukken. Dus ga ik het op mijn manier proberen te doen. Ik ga beginnen met het hier neer te schrijven. Ik weet dat het hier veilig is. Ik weet ook dat ik hier op jullie steun kan rekenen want we hebben samen al een hele weg afgelegs. Man man wat lijkt juli ver weg ineens.
wie dus geen zin heeft in een stom bevallingsverhaal, sla het lekker over. Als ik het maar kwijt raak (lekker ego-postje)
Na een zware zwangerschap met hyperemesis in vrij extreme mate, een maand opname met tpn, zware antimisselijkheidsmedicatie, utro tegen de harde buiken en verweken baarmoederhals, vele blaasontstekingen, verplichte platte rust rond 32 weken. groeiretardatie bij de foetus met 2 wekelijks monitor en wekelijks echo bleek op de echo van maandag 13 januari dat ons beebje niet meer was gegroeid. Er werd beslist om donderdag 16 januari savonds binnen te gaan voor een inductie.
De laatste weken bracht ik vooral in angst door. Ik heb de hele zwangerschap erg schrik gehad dat dit niet goed ging aflopen. die laatste dagen waren, zelfs met extra monitoring, een echte angst foltering. We wisten dat onze meid op neo zou belanden omwille van haar gewicht. Ik kreeg dan ook kort de rondleiding en mocht kennismaken met de kinderarts.
blij en zenuwachtig (want je weet toch nooit hoe een bevalling zal lopen he) kwamen we om 22u30 zoals afgesproken aan in het verloskwartier. De vroedvrouw was erg vriendelijk (als regelmatige klant ben ik daar dan ook goed gekend. Na wat formaliteiten en de nodige voorbereiding op de bevalling (lees: oa klysma, inwendig onderzoek,...) en een paar eindeloze uren op bed werd om 3u de prostaglandines opgestoken. Vanaf dan moest ik van de gyn constant aan de monitor. Zo werd het afgesproken dus zo werd het ook gedaan. De prostaglandines deden hun werk. de boel schoot rustig in gang. Was prima te doen. Elke 15 minuten kwam de vroedvrouw ons controleren. Het liep lekker.
rond 6u kwam werd de nachtdienst afgelost. vroedvrouw Sofie en een stagiaire gingen mijn bevalling verder begeleiden. Het infuus met weeopwekkers werd aangekoppeld en het echte werk kon beginnen. weeen regelmatig elke 2 minuten. waren vlot op te vangen. Het liep goed. Elke 7 minuten kwam de stagiare, 7 minuten later kwam de vroedvrouw. de monitor toonde een perfecte hartslag. Mijn meisje was nog steeds haar vrolijke schopperige zelf tussen de weeën in. Ik was ook nog steeds mijn vrolijke, lacherige zelf tussen de weeën in.
Om 9 uur, na het opdrijven van de weeopwekkers,zat ik aan ongeveer 4/5 cm opening. tijd om de vliezen te breken en de boel vooruit te doen gaan. Dit lukte niet zo vlot. Na zeker 5 minuten trek en sleur werk was er een duidelijke plof maar er kwam (bijna) geen vruchtwater. Wel wat bloedverlies (maar was van het touché zei de vroedvrouw). misschien was enkel het buitenste vlies doorprikt. Ze zou later nog eens opnieuw proberen. (pff krijg het benauwd terwijl ik aan het typen ben). weeopwekker werd nog wat hoger gezet.
9u40 tweede poging om vliezen te breken, opnieuw geen succes. wel weer wat bloedverlies.
De gyn werd opgebeld om stand van zaken te geven.
ongeveer 10u derde poging om vliezen te breken, weer geen vruchtwater. 4/5 cm opening bleef stabiel.
gyn kwam even binnen. Kijken hoe het liep. Paar bemoedigende woorden en goedkeurende blikken en toen weer weg. (pff word er gewoon misselijk van als ik er aan denk)
10u15: Ik: "Ja mijn water is gebroken, ik voel het" De stagiaire aan mijn bed heft zelfs het laken niet op maar duwt onmiddellijk op de noodknop. Ik kijk naar mijn man en zie de blik in zijn ogen. Ik: "Dat is geen vruchtwater he, het is bloed he". Hij knikt. Ondertussen draait de stagiaire de weeopwekker dicht en roept in de gang om de vroedvrouw. Zij komt reeds telefonerend binnen. Kan de gyn niet onmiddellijk aan de lijk krijgen en stuurt de stagiaire om de gyn.
Ik kijk hen aan en smeek hen om mij te helpen. 2 keer vraag ik duidelijk om mij te helpen. en dan probeer ik mezelf zo stil mogelijk te houden. (Ik denk onmiddellijk aan een placentaloslating en weet goed genoeg dat het er voor ons 2 allebei niet zo goed uit ziet)
Ondertussen tikt het hartje van ons beebje naarstig verder. ze toont nog niet onmiddellijk een teken van grote nood maar de plas bloed die over mijn bed op de grond sijpelt laat niet veel aan de verbeelding over.
De gyn komt met grote passen binnengewandeld. "We gaan hier geen tijd verliezen, naar boven". De vroedvrouwen beginnen vanalles van preparatiemateriaal (ze willen de doppler meedoen om toestand foetus te kunnen volgen,kweetnie wat er anders nog uit die kast werd gehaald) uit te halen terwijl gyn naar buiten stapt. "We gaan toch niet meer tijd verliezen he, roept hij, nu naar boven, gene prep". Mijn man staat er bij en kijkt er naar. Monitor tikt vrolijk verder maar word nu afgekoppeld. Het bloed blijft van mijn bed stromen.
Al lopend met mijn bed naar de lift. Ondertussen deelt de vroedvrouw mee dat ze op nog niet heeft kunnen bereiken. Gyn zegt dat hij dat al lang heeft gedaan.
De gyn houdt de lift al open tegen dat we daar zijn met mijn bed. Ik laat zachtjes mijn tranen lopen, probeer mij niet op te winden (hoe hoger mijn hartslag hoe meer bloedverlies hoe minder kansen voor mijn kindje denk ik) Ik vraag of ze goed voor mijn kindje gaan zorgen. (Ik ben de hele tijd de seconden aan het tellen. Je kunt maar 3 minuten zonder zuurstof en dus slinken haar kansen met elke seconde)
In de lift blijft de vroedvrouw herhalen dat ons kindje ok is, dat het in orde komt. Maar ik kan alleen maar denken "jij weet dat niet, jij kunt me dat niet garanderen" De gyn kan precies mijn gedachten lezen. Hij komt dicht bij mij en kijkt me aan en zegt "Ik beloof dat we zo goed mogelijk voor jou en voor jouw kleine gaan zorgen" (de tranen lopen hier over mijn wangen) Hij keek echt met een blik van ik ben hier niet van plan om deze patient of deze baby te verliezen, niet nu en niet met haar. Dit kon ik geloven. Ondertussen was ik stilletjes afscheid aan het nemen van mijn babytje want het was onmogelijk, dacht ik dat ze dit ging overleven. Ik had zeker al 3 keer tot 60 geteld. ik kon alleen maar denken dat als zij het niet zou halen dat ze mij ook maar moesten laten gaan want dat deze pijn niet te dragen zou zijn. deze pijn was zo intens.
eenmaal uit de lift merkte ik op dat mijn man ook mee was. ik nam afscheid van hen terwijl ze verder reden. "Ik hou van je en zorg goed voor mijn meisje". Meer moet er denk ik niet gezegd worden he. Al de rest wist hij al.
Toen werd ik binnengereden in OP. van bed verwisselen, buik ontsmet, scherm opgezet, masker met zuurstof op mijn gezicht (het voelde of ik stikte, ik had geen adem meer maar probeerde rustig te blijven) toen vroeg iemand om een naald om de sonde te kunnen steken. Ik hoorde de gyn zeggen "we gaan daar geen tijd mee verspillen, kom ik doe het wel" Toen hoorde ik hem zeggen "Je kunt zien dat "A" hier is e, geen assistenten" (A= de hoofdpediater) en toen vroeg hij aan de anesthesits of ze al klaar was (die zei nog efkes) en ik lag daar maar te denken "doe mij aub in slaap, ik wil dit niet meemaken, ik ben mijn kindje kwijt, alsjeblieft doe mij in slaap dat ik dit niet moet ervaren, Ik heb me in mijn hele leven nog nooit zo overmeesterd geweten door verdriet en angst) Toen zei de gyn tegen mij "Ik ga niet wachten he, ik ga beginnen, we doen u zo vlug mogelijk in slaap" en ik heb alleen geknikt. Vanaf toen heb ik het van horen vertellen.
ze hebben onze meid er uit gehaald met een apgar van 1. Blijkbaar heeft ze een kreet geslagen bij de geboorte. eenmaal geboren hebben ze haar onmiddellijk gereanimeerd. Ze was heel vlug terug blij. Officieel is ze om 10u22 geboren. Eenmaal zij leefde en relatief stabiel was werd mijn man binnen geroepen om naar haar te kijken. Terwijl hij haar voor het eerst zag viel haar hartslag en ademhaling opnieuw weg. 't schijnt dat ze der met 6 man opvlogen. ze hebben toen niet moeten reanimeren enkel beademen en extra druk aan de longen geven (uitleg pediater) en toen was ze er terug. Haar apgar op 5 minuten was dan ook al 7 en op 10 minuten 9. Daarna werd ze samen met mijn man naar neonato begeleid.
Al die tijd lag ik ook op de OP tafel. Mijn man heeft mij daar zien liggen met een deel van mijn organen op mijn buik. Toen onze meid voor de 2de keer werd teruggehaald kwam de gyn even naar mijn man om te zeggen dat alles wel goed zou komen. Waarop ik blijkbaar een 2de bloeding heb gedaan. Mijn man zei dat alles in alarm sloeg, anesthesist riep dat er bloeding was en gyn heeft toen blijkbaar flink moeten werken om het bloeden te stoppen.
ongeveer 11u30 ben ik uit het OP gereden naar de recovery. Ik werd wakker (zo dwaas als je groot bent) en kon alleen maar verdriet voelen en de pijn in mijn buik was het bewijs dat ik mijn meisje kwijt was (allee dat dacht ik). Mijn ogen waren nog niet open en die verpleegster zei al "mamatje, tis ok wi, ze is ok, ze is mee met de papa" Ik kon het niet geloven. zodra ik kon praten heb ik waarschijnlijk tien keer gevraagd of ze wel zeker was, of ze echt ok was, of ze echt leefde. Dat mensje bleef zo geduldig. ongelooflijk, ze heeft zelfs naar neonato gebeld en vertelde me dan nog eens dat alles ok was en dat ze 2 kg 450 woog en dat ze bij haar papa aan het wachten was.
Ik was aan het vechten tegen die vreselijke loomheid van algemene verdoving en had enorm veel pijn. Zware naweeën en nog niets van pijnmedicatie. Ik had geen epidurale, geen pijnpomp en kon geen zware medicatie krijgen owv borstvoeding en het zware bloedverlies. Maar zo rond 3 uur hadden ze de pijn onder controle en mocht ik eindelijk naar mijn meisje.
Ik was zo blij om mijn man te zien en hij om mij te zien want het afscheid was zo hectisch geweest. Daarna schoot het superlieve neonato team ons te hulp. Zonder veel woorden werd ze bij mij gelegd en kregen we een uurtje voor onszelf.
eenmaal op de kamer terug werd ik superlief geholpen door alle oude bekende vroedvrouwen die precies ook wel verschoten waren van het verloop van de bevalling. De gyn is savonds, nog even binnengesprongen. (Hij vertrok die avond op skireis) en ik heb hem nog kunnen bedanken (heeft van mij een dikke kus gekregen, kvond dat wel kunnen op dat moment, hij heeft mijn dochter gered) maar was te suf om info te vragen en hij heeft zich alleen verexcuseert voor het grote litteken (36 haakjes welgeteld) en dat ik veel pijn ging hebben omdat ze niet zo voorzichtig waren geweest omdat er niet veel tijd was. (kon mij geen bal schelen en is naar mijn gevoel erg goed meegevallen qua pijn). De andere dagen heb ik telkens zijn collega op bezoek gehad. Hoop wel bij de controle binnen 4 weken zijn kant eens te horen. gewoon wat er eigenlijk is misgelopen of hoe dat eigenlijk komt ook al weet hij dat mss niet.
vuurvliegje: ocharme bloedende tepels. pff ik had wel last van een bloederige kloof toen ik aan het kolven was maar nu is dat voorbij. Zeg als ze constant drinkt en tussenin het zo lastig heeft, zou het dan niet zijn omdat ze wat reflux heeft en wil blussen? Want elk uur drinken is toch wel erg veel (of ben ik mis?)
Onze meid moet elke 2/3 uur drinken (als ze niet roept moet ik haar wakker maken minimum tot ze aan 3 kg zit). Ze drinkt wel een 15 minuten aan elke kant. Niet dat ze de hele tijd doordrinkt maar toch. en als ze in slaapt valt dan bied ik de andere kant aan. Dus ik mag blijkbaar echt niet klagen met mijn wakkere dame.
Ik wil van mijn nachtmerries van af en van die nachtelijke angstopstoten. Het is zo vermoeiend en absurd. Ik begin haar elke avond te kussen alsof ze niet meer gaat wakker worden. Allee komaan, dat is toch niet normaal he. Ik durf haar snachts niet aan te raken of uit bed te halen voor ik haar heb horen of zien bewegen. Ben eens gaan rondneuzen op het net en blijkbaar is er over praten dus het belangrijkste om dat kwijt te raken. Wil nu juist dat bij mij niet lukken. Dus ga ik het op mijn manier proberen te doen. Ik ga beginnen met het hier neer te schrijven. Ik weet dat het hier veilig is. Ik weet ook dat ik hier op jullie steun kan rekenen want we hebben samen al een hele weg afgelegs. Man man wat lijkt juli ver weg ineens.
wie dus geen zin heeft in een stom bevallingsverhaal, sla het lekker over. Als ik het maar kwijt raak (lekker ego-postje)
Na een zware zwangerschap met hyperemesis in vrij extreme mate, een maand opname met tpn, zware antimisselijkheidsmedicatie, utro tegen de harde buiken en verweken baarmoederhals, vele blaasontstekingen, verplichte platte rust rond 32 weken. groeiretardatie bij de foetus met 2 wekelijks monitor en wekelijks echo bleek op de echo van maandag 13 januari dat ons beebje niet meer was gegroeid. Er werd beslist om donderdag 16 januari savonds binnen te gaan voor een inductie.
De laatste weken bracht ik vooral in angst door. Ik heb de hele zwangerschap erg schrik gehad dat dit niet goed ging aflopen. die laatste dagen waren, zelfs met extra monitoring, een echte angst foltering. We wisten dat onze meid op neo zou belanden omwille van haar gewicht. Ik kreeg dan ook kort de rondleiding en mocht kennismaken met de kinderarts.
blij en zenuwachtig (want je weet toch nooit hoe een bevalling zal lopen he) kwamen we om 22u30 zoals afgesproken aan in het verloskwartier. De vroedvrouw was erg vriendelijk (als regelmatige klant ben ik daar dan ook goed gekend. Na wat formaliteiten en de nodige voorbereiding op de bevalling (lees: oa klysma, inwendig onderzoek,...) en een paar eindeloze uren op bed werd om 3u de prostaglandines opgestoken. Vanaf dan moest ik van de gyn constant aan de monitor. Zo werd het afgesproken dus zo werd het ook gedaan. De prostaglandines deden hun werk. de boel schoot rustig in gang. Was prima te doen. Elke 15 minuten kwam de vroedvrouw ons controleren. Het liep lekker.
rond 6u kwam werd de nachtdienst afgelost. vroedvrouw Sofie en een stagiaire gingen mijn bevalling verder begeleiden. Het infuus met weeopwekkers werd aangekoppeld en het echte werk kon beginnen. weeen regelmatig elke 2 minuten. waren vlot op te vangen. Het liep goed. Elke 7 minuten kwam de stagiare, 7 minuten later kwam de vroedvrouw. de monitor toonde een perfecte hartslag. Mijn meisje was nog steeds haar vrolijke schopperige zelf tussen de weeën in. Ik was ook nog steeds mijn vrolijke, lacherige zelf tussen de weeën in.
Om 9 uur, na het opdrijven van de weeopwekkers,zat ik aan ongeveer 4/5 cm opening. tijd om de vliezen te breken en de boel vooruit te doen gaan. Dit lukte niet zo vlot. Na zeker 5 minuten trek en sleur werk was er een duidelijke plof maar er kwam (bijna) geen vruchtwater. Wel wat bloedverlies (maar was van het touché zei de vroedvrouw). misschien was enkel het buitenste vlies doorprikt. Ze zou later nog eens opnieuw proberen. (pff krijg het benauwd terwijl ik aan het typen ben). weeopwekker werd nog wat hoger gezet.
9u40 tweede poging om vliezen te breken, opnieuw geen succes. wel weer wat bloedverlies.
De gyn werd opgebeld om stand van zaken te geven.
ongeveer 10u derde poging om vliezen te breken, weer geen vruchtwater. 4/5 cm opening bleef stabiel.
gyn kwam even binnen. Kijken hoe het liep. Paar bemoedigende woorden en goedkeurende blikken en toen weer weg. (pff word er gewoon misselijk van als ik er aan denk)
10u15: Ik: "Ja mijn water is gebroken, ik voel het" De stagiaire aan mijn bed heft zelfs het laken niet op maar duwt onmiddellijk op de noodknop. Ik kijk naar mijn man en zie de blik in zijn ogen. Ik: "Dat is geen vruchtwater he, het is bloed he". Hij knikt. Ondertussen draait de stagiaire de weeopwekker dicht en roept in de gang om de vroedvrouw. Zij komt reeds telefonerend binnen. Kan de gyn niet onmiddellijk aan de lijk krijgen en stuurt de stagiaire om de gyn.
Ik kijk hen aan en smeek hen om mij te helpen. 2 keer vraag ik duidelijk om mij te helpen. en dan probeer ik mezelf zo stil mogelijk te houden. (Ik denk onmiddellijk aan een placentaloslating en weet goed genoeg dat het er voor ons 2 allebei niet zo goed uit ziet)
Ondertussen tikt het hartje van ons beebje naarstig verder. ze toont nog niet onmiddellijk een teken van grote nood maar de plas bloed die over mijn bed op de grond sijpelt laat niet veel aan de verbeelding over.
De gyn komt met grote passen binnengewandeld. "We gaan hier geen tijd verliezen, naar boven". De vroedvrouwen beginnen vanalles van preparatiemateriaal (ze willen de doppler meedoen om toestand foetus te kunnen volgen,kweetnie wat er anders nog uit die kast werd gehaald) uit te halen terwijl gyn naar buiten stapt. "We gaan toch niet meer tijd verliezen he, roept hij, nu naar boven, gene prep". Mijn man staat er bij en kijkt er naar. Monitor tikt vrolijk verder maar word nu afgekoppeld. Het bloed blijft van mijn bed stromen.
Al lopend met mijn bed naar de lift. Ondertussen deelt de vroedvrouw mee dat ze op nog niet heeft kunnen bereiken. Gyn zegt dat hij dat al lang heeft gedaan.
De gyn houdt de lift al open tegen dat we daar zijn met mijn bed. Ik laat zachtjes mijn tranen lopen, probeer mij niet op te winden (hoe hoger mijn hartslag hoe meer bloedverlies hoe minder kansen voor mijn kindje denk ik) Ik vraag of ze goed voor mijn kindje gaan zorgen. (Ik ben de hele tijd de seconden aan het tellen. Je kunt maar 3 minuten zonder zuurstof en dus slinken haar kansen met elke seconde)
In de lift blijft de vroedvrouw herhalen dat ons kindje ok is, dat het in orde komt. Maar ik kan alleen maar denken "jij weet dat niet, jij kunt me dat niet garanderen" De gyn kan precies mijn gedachten lezen. Hij komt dicht bij mij en kijkt me aan en zegt "Ik beloof dat we zo goed mogelijk voor jou en voor jouw kleine gaan zorgen" (de tranen lopen hier over mijn wangen) Hij keek echt met een blik van ik ben hier niet van plan om deze patient of deze baby te verliezen, niet nu en niet met haar. Dit kon ik geloven. Ondertussen was ik stilletjes afscheid aan het nemen van mijn babytje want het was onmogelijk, dacht ik dat ze dit ging overleven. Ik had zeker al 3 keer tot 60 geteld. ik kon alleen maar denken dat als zij het niet zou halen dat ze mij ook maar moesten laten gaan want dat deze pijn niet te dragen zou zijn. deze pijn was zo intens.
eenmaal uit de lift merkte ik op dat mijn man ook mee was. ik nam afscheid van hen terwijl ze verder reden. "Ik hou van je en zorg goed voor mijn meisje". Meer moet er denk ik niet gezegd worden he. Al de rest wist hij al.
Toen werd ik binnengereden in OP. van bed verwisselen, buik ontsmet, scherm opgezet, masker met zuurstof op mijn gezicht (het voelde of ik stikte, ik had geen adem meer maar probeerde rustig te blijven) toen vroeg iemand om een naald om de sonde te kunnen steken. Ik hoorde de gyn zeggen "we gaan daar geen tijd mee verspillen, kom ik doe het wel" Toen hoorde ik hem zeggen "Je kunt zien dat "A" hier is e, geen assistenten" (A= de hoofdpediater) en toen vroeg hij aan de anesthesits of ze al klaar was (die zei nog efkes) en ik lag daar maar te denken "doe mij aub in slaap, ik wil dit niet meemaken, ik ben mijn kindje kwijt, alsjeblieft doe mij in slaap dat ik dit niet moet ervaren, Ik heb me in mijn hele leven nog nooit zo overmeesterd geweten door verdriet en angst) Toen zei de gyn tegen mij "Ik ga niet wachten he, ik ga beginnen, we doen u zo vlug mogelijk in slaap" en ik heb alleen geknikt. Vanaf toen heb ik het van horen vertellen.
ze hebben onze meid er uit gehaald met een apgar van 1. Blijkbaar heeft ze een kreet geslagen bij de geboorte. eenmaal geboren hebben ze haar onmiddellijk gereanimeerd. Ze was heel vlug terug blij. Officieel is ze om 10u22 geboren. Eenmaal zij leefde en relatief stabiel was werd mijn man binnen geroepen om naar haar te kijken. Terwijl hij haar voor het eerst zag viel haar hartslag en ademhaling opnieuw weg. 't schijnt dat ze der met 6 man opvlogen. ze hebben toen niet moeten reanimeren enkel beademen en extra druk aan de longen geven (uitleg pediater) en toen was ze er terug. Haar apgar op 5 minuten was dan ook al 7 en op 10 minuten 9. Daarna werd ze samen met mijn man naar neonato begeleid.
Al die tijd lag ik ook op de OP tafel. Mijn man heeft mij daar zien liggen met een deel van mijn organen op mijn buik. Toen onze meid voor de 2de keer werd teruggehaald kwam de gyn even naar mijn man om te zeggen dat alles wel goed zou komen. Waarop ik blijkbaar een 2de bloeding heb gedaan. Mijn man zei dat alles in alarm sloeg, anesthesist riep dat er bloeding was en gyn heeft toen blijkbaar flink moeten werken om het bloeden te stoppen.
ongeveer 11u30 ben ik uit het OP gereden naar de recovery. Ik werd wakker (zo dwaas als je groot bent) en kon alleen maar verdriet voelen en de pijn in mijn buik was het bewijs dat ik mijn meisje kwijt was (allee dat dacht ik). Mijn ogen waren nog niet open en die verpleegster zei al "mamatje, tis ok wi, ze is ok, ze is mee met de papa" Ik kon het niet geloven. zodra ik kon praten heb ik waarschijnlijk tien keer gevraagd of ze wel zeker was, of ze echt ok was, of ze echt leefde. Dat mensje bleef zo geduldig. ongelooflijk, ze heeft zelfs naar neonato gebeld en vertelde me dan nog eens dat alles ok was en dat ze 2 kg 450 woog en dat ze bij haar papa aan het wachten was.
Ik was aan het vechten tegen die vreselijke loomheid van algemene verdoving en had enorm veel pijn. Zware naweeën en nog niets van pijnmedicatie. Ik had geen epidurale, geen pijnpomp en kon geen zware medicatie krijgen owv borstvoeding en het zware bloedverlies. Maar zo rond 3 uur hadden ze de pijn onder controle en mocht ik eindelijk naar mijn meisje.
Ik was zo blij om mijn man te zien en hij om mij te zien want het afscheid was zo hectisch geweest. Daarna schoot het superlieve neonato team ons te hulp. Zonder veel woorden werd ze bij mij gelegd en kregen we een uurtje voor onszelf.
eenmaal op de kamer terug werd ik superlief geholpen door alle oude bekende vroedvrouwen die precies ook wel verschoten waren van het verloop van de bevalling. De gyn is savonds, nog even binnengesprongen. (Hij vertrok die avond op skireis) en ik heb hem nog kunnen bedanken (heeft van mij een dikke kus gekregen, kvond dat wel kunnen op dat moment, hij heeft mijn dochter gered) maar was te suf om info te vragen en hij heeft zich alleen verexcuseert voor het grote litteken (36 haakjes welgeteld) en dat ik veel pijn ging hebben omdat ze niet zo voorzichtig waren geweest omdat er niet veel tijd was. (kon mij geen bal schelen en is naar mijn gevoel erg goed meegevallen qua pijn). De andere dagen heb ik telkens zijn collega op bezoek gehad. Hoop wel bij de controle binnen 4 weken zijn kant eens te horen. gewoon wat er eigenlijk is misgelopen of hoe dat eigenlijk komt ook al weet hij dat mss niet.
-
valentijn
- Berichten: 558
- Lid geworden op: 29 juli 2011, 18:54
voila, tis eruit. amai dat was hier precies opnieuw een bevalling. ben zekers een uur aan het typen geweest. Maar mijn meisje ligt hier zo zalig op mijn borst zalig te zijn.
vandaag was de vermoedelijke bevallingsdatum. Het had allemaal zo anders kunnen zijn, het had ook allemaal vlotter kunnen lopen maar kijk. Het is ook een geschenk. We zijn ons zo bewust van het geluk dat we hebben dat we van elkaar kunnen genieten. Dus misschien toch ook een zegen.
Wij hebben een mirakelkindje, een zondagskindje. Als je zoveel geluk hebt bij je geboorte dan ben ik er van overtuigd dat ze dat voor de rest van haar leven zal hebben.
vandaag was de vermoedelijke bevallingsdatum. Het had allemaal zo anders kunnen zijn, het had ook allemaal vlotter kunnen lopen maar kijk. Het is ook een geschenk. We zijn ons zo bewust van het geluk dat we hebben dat we van elkaar kunnen genieten. Dus misschien toch ook een zegen.
Wij hebben een mirakelkindje, een zondagskindje. Als je zoveel geluk hebt bij je geboorte dan ben ik er van overtuigd dat ze dat voor de rest van haar leven zal hebben.
-
nogeenkeer
- Berichten: 1443
- Lid geworden op: 6 juli 2011, 11:49
Amai Valentijn, ik moest bijna mee huilen van de schrik bij het lezen van je verhaal. Heftig, meid... 
Sorry trouwens dat ik hier zomaar kom binnengevallen! Dat zou ik nog vergeten te melden..
Het lijkt me logisch dat dit een litteken geslagen heeft in je ziel, maar ik geloof idd ook dat door de praten je angsten stilletjes aan zullen wegebben. Zonder dat je ooit zal vergeten wat een wonder van een dochter je hebt, een klein mirakel.
Wat ben ik blij voor jullie dat het zo goed gaat met beiden!
Knuf,
nogeenkeer x
Sorry trouwens dat ik hier zomaar kom binnengevallen! Dat zou ik nog vergeten te melden..
Het lijkt me logisch dat dit een litteken geslagen heeft in je ziel, maar ik geloof idd ook dat door de praten je angsten stilletjes aan zullen wegebben. Zonder dat je ooit zal vergeten wat een wonder van een dochter je hebt, een klein mirakel.
Wat ben ik blij voor jullie dat het zo goed gaat met beiden!
Knuf,
nogeenkeer x
-
Kimmie01
- Berichten: 510
- Lid geworden op: 27 december 2012, 11:37
Hey Valentijn,
Ik ben niet van deze groep maar ik kom hier wel af en toe meekijken hoe de dames het hier doen.
Ik zit in de groep voor bevallen in de zomer. In mijn geval is dat rond 22 mei. Ik ben nu bijna 25 weken ver.
Ik heb net je verhaal gelezen en ik moest bijna meehuilen Heel heftig zeg wat je meegemaakt hebt! Brrr krijg er de kriebels van!
De laatste week begin ik meer en meer na te denken over de bevalling. Het is wel nog veel te vroeg maar het komt dichter en dichterbij. Ik ben niet kleinzerig (denk ik) maar ik krijg er toch wel schrik van. Schrik van het onbekende, de pijn, wat er kan fout lopen...
Ik kan goed begrijpen dat je er iets aan overgehouden hebt. Kan ook niet anders. Ik hoop dat je van je demonen vanaf geraakt. Geef het tijd en praat er inderdaad over of schrijf het van je af.
Groetjes! x
Ik ben niet van deze groep maar ik kom hier wel af en toe meekijken hoe de dames het hier doen.
Ik zit in de groep voor bevallen in de zomer. In mijn geval is dat rond 22 mei. Ik ben nu bijna 25 weken ver.
Ik heb net je verhaal gelezen en ik moest bijna meehuilen
Heel heftig zeg wat je meegemaakt hebt! Brrr krijg er de kriebels van!De laatste week begin ik meer en meer na te denken over de bevalling. Het is wel nog veel te vroeg maar het komt dichter en dichterbij. Ik ben niet kleinzerig (denk ik) maar ik krijg er toch wel schrik van. Schrik van het onbekende, de pijn, wat er kan fout lopen...
Ik kan goed begrijpen dat je er iets aan overgehouden hebt. Kan ook niet anders. Ik hoop dat je van je demonen vanaf geraakt. Geef het tijd en praat er inderdaad over of schrijf het van je af.
Groetjes! x
-
vuurvliegje
- Berichten: 675
- Lid geworden op: 16 maart 2012, 12:14
Vitamientje: hele dikke proficiat!
Valentijn: ik vind het erg knap van je dat je je verhaal hier deelt. Ik wil je ook even meegeven dat mocht je denken baat te hebben aan therapie er ook uitstekende niet op spreken gerichte vormen van therapie bestaan, vb: tekenen, EMDR, etc.
Ik word zenuwachtig puur van je verhaal te lezen, wat moet het dan wel niet voor jou geweest zijn? Tegen het einde zat ik hier mee te wenen achter mijn scherm.
Kimmie: de laatste weken werd ik toch ook zenuwachtig/bang voor de bevalling. Bij mij is het veel beter meegevallen dan verwacht. Ben ook geen kleinzerige en het als een uitdaging zien die mijn meid en ik samen moesten tackelen, heeft flink geholpen in het omgaan met de pijn.
Een vraagje aan de mama's: Ze zeggen altijd dat je je kindje op de rug moet leggen tegen wiegedood, maar ze verrolt steeds op haar zij. Doen die van jullie dit ook?
Valentijn: ik vind het erg knap van je dat je je verhaal hier deelt. Ik wil je ook even meegeven dat mocht je denken baat te hebben aan therapie er ook uitstekende niet op spreken gerichte vormen van therapie bestaan, vb: tekenen, EMDR, etc.
Ik word zenuwachtig puur van je verhaal te lezen, wat moet het dan wel niet voor jou geweest zijn? Tegen het einde zat ik hier mee te wenen achter mijn scherm.
Kimmie: de laatste weken werd ik toch ook zenuwachtig/bang voor de bevalling. Bij mij is het veel beter meegevallen dan verwacht. Ben ook geen kleinzerige en het als een uitdaging zien die mijn meid en ik samen moesten tackelen, heeft flink geholpen in het omgaan met de pijn.
Een vraagje aan de mama's: Ze zeggen altijd dat je je kindje op de rug moet leggen tegen wiegedood, maar ze verrolt steeds op haar zij. Doen die van jullie dit ook?
-
VickskeL
- Berichten: 533
- Lid geworden op: 1 oktober 2009, 17:39
Amai wat een verhaal! Ik kan geloven dat je hier nachtmerries van hebt. Je hebt niet bepaald een makkelijke bevalling / zwangerschap gehad.
Hopelijk kan je nu terug aansterken en de nachtmerries achter je laten zodat je na alle tegenslagen eindelijk kan beginnen genieten
Vuurvliegje, mss is een kussen voor zijlig een oplossing voor jou? Zijlig is veiligals ze niet kunnen doorrollen naar de buik. Dit kussen verhindert dat
Hopelijk kan je nu terug aansterken en de nachtmerries achter je laten zodat je na alle tegenslagen eindelijk kan beginnen genieten
Vuurvliegje, mss is een kussen voor zijlig een oplossing voor jou? Zijlig is veiligals ze niet kunnen doorrollen naar de buik. Dit kussen verhindert dat
-
valentijn
- Berichten: 558
- Lid geworden op: 29 juli 2011, 18:54
Dank je wel dames voor het begrip, het doet me deugd echt waar.
'T is een rare dag. Het had haar geboortedag moeten zijn en ondertussen geniet ik al 3 weekjes van haar.
Weet je wat ik eigenlijk nog het ergste vind. Het schuldgevoel. Ik voel me schuldig opdat ik zo hard heb geprobeerd zwanger te worden, zo veel keer over mijn fysieke grens ben gegaan in de zwangerschap, ik misschien teveel heb gepoetst op het einde van de zwangerschap en hierdoor mijn engeltje in de problemen heb gebracht, ik weet het niet.
Ik heb ook het gevoel dat me iets is afgenomen. Onbezorgd zwanger worden zat er niet. Onbezorgd zwanger zijn kon ook niet. Ik had toch gedacht dat ik een "normale" bevalling ging hebben. Maar ook dat is me ontnomen. Welke mama mist nu de geboorte van haar eigen kind. Welke mama is er niet bij de bevalling. Dat is zo iets raars he. Ik ben maar 1 keer bevallen van mijn 2 dochters. De tweede bevalling heb ik gewoon gemist. Ik heb haar eerste levensmomenten gemist, ik heb haar eerste kreet niet gehoord, haar eerste zoen niet kunnen geven, haar eerste flesje gemist, ...
Ik weet dat er veel mamas zijn die veel meer eerstes moeten missen. Ik ben blij dat er uberhaupt eerstes zullen zijn maar toch.
Het is donker buiten, mijn meisje heeft net flink gedronken en is nu een beetje ongemakkelijk en ik wil niet naar bed. Onnozel he
'T is een rare dag. Het had haar geboortedag moeten zijn en ondertussen geniet ik al 3 weekjes van haar.
Weet je wat ik eigenlijk nog het ergste vind. Het schuldgevoel. Ik voel me schuldig opdat ik zo hard heb geprobeerd zwanger te worden, zo veel keer over mijn fysieke grens ben gegaan in de zwangerschap, ik misschien teveel heb gepoetst op het einde van de zwangerschap en hierdoor mijn engeltje in de problemen heb gebracht, ik weet het niet.
Ik heb ook het gevoel dat me iets is afgenomen. Onbezorgd zwanger worden zat er niet. Onbezorgd zwanger zijn kon ook niet. Ik had toch gedacht dat ik een "normale" bevalling ging hebben. Maar ook dat is me ontnomen. Welke mama mist nu de geboorte van haar eigen kind. Welke mama is er niet bij de bevalling. Dat is zo iets raars he. Ik ben maar 1 keer bevallen van mijn 2 dochters. De tweede bevalling heb ik gewoon gemist. Ik heb haar eerste levensmomenten gemist, ik heb haar eerste kreet niet gehoord, haar eerste zoen niet kunnen geven, haar eerste flesje gemist, ...
Ik weet dat er veel mamas zijn die veel meer eerstes moeten missen. Ik ben blij dat er uberhaupt eerstes zullen zijn maar toch.
Het is donker buiten, mijn meisje heeft net flink gedronken en is nu een beetje ongemakkelijk en ik wil niet naar bed. Onnozel he
-
Pimpajoentje
- Berichten: 175
- Lid geworden op: 24 januari 2013, 13:51
Lieve Valentijn,
Mijn hormonale huishouding heeft me ook laten meehuilen met jouw verhaal, hoe bang je moet zijn geweest en hoe bang je echtgenoot ook moet zijn geweest, vreselijk gewoon. Ik kan er met mijn verstand niet bij wat jullie hebben moeten meemaken, of beter gezegd, wat je over je heen hebt moeten laten komen, want "meemaken" klinkt te actief voor alles wat er is gebeurd. Dat noem ik inderdaad geen bevalling. Ik vind het echt vreselijk voor jullie en ik ben zo blij dat het goed is afgelopen. Die nachtmerries zijn meer dan normaal en meer dan begrijpelijk, ik heb zelf eigenlijk een droombevalling gehad (eerste wee om 21u, om 2u epidurale en om 4u is Kato geboren) en ik droom er zelfs soms van. Geen nachtmerries, maar toch dromen om die gebeurtenis mentaal te verwerken.
Omring je met mensen die je vertrouwt, zoek indien nodig professionele hulp en weet dat alles dames van DVO voor je klaarstaan.
Lieve groetjes, Pimpajoentje
Mijn hormonale huishouding heeft me ook laten meehuilen met jouw verhaal, hoe bang je moet zijn geweest en hoe bang je echtgenoot ook moet zijn geweest, vreselijk gewoon. Ik kan er met mijn verstand niet bij wat jullie hebben moeten meemaken, of beter gezegd, wat je over je heen hebt moeten laten komen, want "meemaken" klinkt te actief voor alles wat er is gebeurd. Dat noem ik inderdaad geen bevalling. Ik vind het echt vreselijk voor jullie en ik ben zo blij dat het goed is afgelopen. Die nachtmerries zijn meer dan normaal en meer dan begrijpelijk, ik heb zelf eigenlijk een droombevalling gehad (eerste wee om 21u, om 2u epidurale en om 4u is Kato geboren) en ik droom er zelfs soms van. Geen nachtmerries, maar toch dromen om die gebeurtenis mentaal te verwerken.
Omring je met mensen die je vertrouwt, zoek indien nodig professionele hulp en weet dat alles dames van DVO voor je klaarstaan.
Lieve groetjes, Pimpajoentje
-
VickskeL
- Berichten: 533
- Lid geworden op: 1 oktober 2009, 17:39
Valentijn, je hoeft je helemaal niet schuldig te voelen. Jij wist bij het zwnger worden toch ook niet dat het zo zou lopen...
Gelukkig is het resultaat een prachtige gezonde dochter. Een echt vechtertje want anders zou ze niet zo snel naar huis mogen
Het afscheid moet echt verschrikkelijk geweest zijn. Alleen al de gedachte om je oudste dochtertje niet meer te zien. Bbbrrr ik krijg het er echt koud van!
Probeer je verhaal aan iedereen die het horen wil te vertellen. Huil wanneer je erom wil huilen. Gun jezelf de tijd om te treuren maar zoek op tijd hulp want je zou voor minder een postnatale depressie kunnen krijgen...
Yago, al eens mothermates geprobeerd? Doet echt wonderen voor pijnlijke kloven...
Gelukkig is het resultaat een prachtige gezonde dochter. Een echt vechtertje want anders zou ze niet zo snel naar huis mogen
Het afscheid moet echt verschrikkelijk geweest zijn. Alleen al de gedachte om je oudste dochtertje niet meer te zien. Bbbrrr ik krijg het er echt koud van!
Probeer je verhaal aan iedereen die het horen wil te vertellen. Huil wanneer je erom wil huilen. Gun jezelf de tijd om te treuren maar zoek op tijd hulp want je zou voor minder een postnatale depressie kunnen krijgen...
Yago, al eens mothermates geprobeerd? Doet echt wonderen voor pijnlijke kloven...
-
Hopeful82
- Berichten: 1470
- Lid geworden op: 18 december 2012, 20:37
Valentijn, ik kan me inbeelden dat je kampt met een heleboel emoties/rouwverwerking/gemis, dat is superlogisch! Het is een scheve (oké, geen) vergelijking, maar toen onze J. 2 maanden te vroeg op de wereld kwam, heb ik ook weken gekampt met allerlei (rouw)gevoelens. Gerouwd heb ik om de buik die ik niet meer had, om de 9-maanden buik die ik niet zou krijgen, om het getrappel dat ik niet meer zou voelen, om het zwanger zijn dat er niet meer was. Stomme dingen als geen eerste foto met zijn 3-en van vlak na de bevalling hebben (zoals je er altijd zoveel op FB ziet). En nog altijd als ik iets over prematuren op tv zie, een couveusekar voorbij zie/hoor rijden in het ziekenhuis of als ik een ambulance/MUG zie rijden (ben met de MUG van mijn werk naar het ziekenhuis vervoerd toen mijn vliezen gebroken waren) gaan mijn haren overeind staan en komt alles weer boven. Met de tijd weliswaar met mindere intensiteit, maar toch. Wat ik hiermee wil zeggen (want mijn ervaring is een pak minder heftig dan bij jou) is dat al deze gevoelens normaal zijn. Je hebt een enorm trauma mee gemaakt (de kinderpsychiater op de afdeling neonato in Leuven zei dat het qua impact gelijk getrokken kan worden met het meemaken van een (natuur)ramp, overlijden, etc) en dat moet je verwerken. Praat erover als je kunt, ik hoop dat je bij je man en familie/vrienden hiervoor terecht kunt. Ook je man heeft een enorm trauma mee gemaakt, hij was jullie bijna kwijt geweest. En als het nodig is, zoek professionele hulp! Je hebt niets om je voor te schamen of schuldig over te voelen, dit is iets wat je heel je leven met je mee zult (moeten) dragen, maar het is zaak dat je het wat kunt verwerken en een plekje kunt geven. Veel sterkte, maar bovenal geniet van jullie wondertjes, het (jullie) zijn kanjers!!
-
vuurvliegje
- Berichten: 675
- Lid geworden op: 16 maart 2012, 12:14
-
valentijn
- Berichten: 558
- Lid geworden op: 29 juli 2011, 18:54
Merci iedereen voor de lieve woorden. Misschien moest ik wel eens horen dat ik me niet aanstel. Ik geef het nog wat tijd, we zien wel.
@vuurvliegje: de nachten he. Ik heb hier een meisje van 4,5 die snachts uren en uren heeft gehuild en eigenlijk nog heel regelmatig niet doorslaapt maar overdag is ze de zon. Het is wel vermoeiend maar na een tijdje merk je de vermoeidheid minder op vind ik. De kleinste is ook allergisch aan het donker. De hele dag is ze rustig en snachts begint ze te werken. Kdenk dat het typisch is. Ze moeten ook veel prikkels verwerken he
Onze meid is vandaag 3 weken in de grote mendenwereld. Hier een groeispurtje denk ik. Gisteren en vannacht elke 2 uur eten gevraagd. Mijn oudste is al enkele dagen flink ziek, koorts en snot en ... Dus vannacht pipibed, mama ik kan niet goed ademen en mama ik heb koud momentje. Mijn man is zijn eerste dag uit werken (vertrekt om 5.45) dus is mama snachts van dienst voor beide meiden. Heb dus maar een uur of 3 geslapen in brokjes ( vind ik momenteel dus niet zo erg gezien slapen gelijk staat aan dromen) Bijslapen zit er niet in de laatste dagen want de grote meid is dus ziek thuis. Maar ik voel me. Eigenlijk nog niet zo moe, tegendeel eigenlijk ( heb zelfs stoverij met verse frietjes gemaakt, gestreken, ...) heb precies energie over maar ben benieuwd wanneer de vermoeidheid me zal inhalen.
@vuurvliegje: de nachten he. Ik heb hier een meisje van 4,5 die snachts uren en uren heeft gehuild en eigenlijk nog heel regelmatig niet doorslaapt maar overdag is ze de zon. Het is wel vermoeiend maar na een tijdje merk je de vermoeidheid minder op vind ik. De kleinste is ook allergisch aan het donker. De hele dag is ze rustig en snachts begint ze te werken. Kdenk dat het typisch is. Ze moeten ook veel prikkels verwerken he
Onze meid is vandaag 3 weken in de grote mendenwereld. Hier een groeispurtje denk ik. Gisteren en vannacht elke 2 uur eten gevraagd. Mijn oudste is al enkele dagen flink ziek, koorts en snot en ... Dus vannacht pipibed, mama ik kan niet goed ademen en mama ik heb koud momentje. Mijn man is zijn eerste dag uit werken (vertrekt om 5.45) dus is mama snachts van dienst voor beide meiden. Heb dus maar een uur of 3 geslapen in brokjes ( vind ik momenteel dus niet zo erg gezien slapen gelijk staat aan dromen) Bijslapen zit er niet in de laatste dagen want de grote meid is dus ziek thuis. Maar ik voel me. Eigenlijk nog niet zo moe, tegendeel eigenlijk ( heb zelfs stoverij met verse frietjes gemaakt, gestreken, ...) heb precies energie over maar ben benieuwd wanneer de vermoeidheid me zal inhalen.
-
vuurvliegje
- Berichten: 675
- Lid geworden op: 16 maart 2012, 12:14
Het eerste bezoekje aan spoed zit erop. Vannacht begon ze te reutelen dus paniek. Vandaag geen huisarts beschikbaar, antwoordapparaten van kinderartsen verwezen allemaal door naar spoed. Wij dus naar spoed.
Blijkt dat het gereutel toch in de neus zat hoewel we geen snot zagen en de longetjes vrij waren. Ze heeft ook geen koorts. Conclusie: koorts blijven monitoren en neus spoelen met fysiologisch water. Allemaal goed en wel dus wij naar huis. Beslist dat partner toch op weekend mag. Hij vertrekt, een uur later breekt de hel los. Dikke snottebellen, ontroostbaar en zo hard huilen dat de melk terugkomt. Arm ding slaapt nu eindelijk een beetje, maar ik ben kapot. Gelukkig komt er vannacht een vriendin slapen om mee te helpen. Zij heeft zelf 4 kinderen dus zal me ook wel wat advies kunnen geven over zieke babietjes.
Blijkt dat het gereutel toch in de neus zat hoewel we geen snot zagen en de longetjes vrij waren. Ze heeft ook geen koorts. Conclusie: koorts blijven monitoren en neus spoelen met fysiologisch water. Allemaal goed en wel dus wij naar huis. Beslist dat partner toch op weekend mag. Hij vertrekt, een uur later breekt de hel los. Dikke snottebellen, ontroostbaar en zo hard huilen dat de melk terugkomt. Arm ding slaapt nu eindelijk een beetje, maar ik ben kapot. Gelukkig komt er vannacht een vriendin slapen om mee te helpen. Zij heeft zelf 4 kinderen dus zal me ook wel wat advies kunnen geven over zieke babietjes.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 4 gasten