Dag allemaal,
Ik ben thuis... Wat een dagen zijn het geweest.
Het ding is, ik heb iets aangeboren aan mijn hart, wat eigenlijk totaal niet erg is, houdt in beetje hartruis en een mini-lek, dat er altijd zal zijn. Dat wordt opgevolgd waar ik woon en omdat ik voor PU volledig verdoofd wordt stonden er van die vragen in over hartaandoeningen, uiteraard op ingevuld...
Anesthesist bij PU was in alle staten toen ze dat las, en ik moest naar cardio gaan meteen na PU (ipv te kunnen rusten werd ik daar doodnerveus)... maar ik zei dat dat niks was, dat ze mijn cardioloog kon bellen. Goed, na afloop kwam mijn arts me zeggen dat alles in orde was en ik dat gewoon thuis mocht blijven opvolgen.
Gisteren kwam ik daar aan met mijn opgezwollen buik (waar ze nooit naar gekeken hebben eigenlijk) en vroegen ze of ik kortademig was. Tjah, na laparoscopie bvb als je buik gezwollen is kan je moeilijker ademenen he door de zwelling, dus had dat nu ook.
De dokter schrok precies ook van het feit dat die aandoening van mijn hart in mijn dossier stond en eigenlijk alleen daarom moest ik blijven. Uit voorzorg. Terwijl ik eigenlijk wist dat alles in orde was. Ik kwam speciaal naar Jette gereden met spoed precies voor mijn buik, maar eigenlijk was er alleen maar gedoe rond mijn hart. Echo moeten laten nemen, waar ze direct zeiden: wat is het probleem eigenlijk?
Tjah...
Gisteren... infuus moeten steken, gaat normaal prima, 4x opnieuw moeten doen, maar PIJN!!! Dan moest ik van die spankousen aan mijn benen. Gingen me ze een paar dagen houden, elke dag bloed prikken, elke dag wegen, elke dag buikomtrek, en weinig drinken en meer eiwitrijk eten.
Vanmorgen komt dokter en bloedwaarden waren beter en hij had verslag van cardioloog gehoord. Ik mocht meteen naar huis.
En nu zit ik hier thuis, met een MEGA buik... en zit ik eigenlijk nog met hetzelfde. Je zou het moeten zien. Bon. Ga niet téveel eten en niet teveel drinken... En ik moet ook prikken in mijn buik (bloedverdunners) voor 10 dagen. Weer prikken
. En veel rusten sowieso deze week thuis, volgende week afwachten...
Zaterdag nieuwe bloedafname... Ik wou nu ns vragen voor al een tweede, maar er was geen ader meer dat niet volprikt was al, dat ik het maar zo liet.
Sowieso geen goede ervaring met lage hcg waardes... Ik zou blij moeten zijn, maar durf precies niet.
Over zwangerschap is er bijna niks gezegd... Het was niet echt overstimulatie, het was water dat uit bloed ging en in mijn buik zit. Dat is het zowat samengevat. En had ik die hartaandoening niet (die velen blijkbaar niet kennen en overroepen, want het is echt niks), dan had ik gisteren naar huis mogen gaan. Al dat afzien dus voor niet.
Nu moet je rusten als je zwanger bent en ik heb eigenlijk nu 24 uren het omgekeerde meegemaakt. Pijn van de prikken. (infuus uiteindelijk in binnenste elleboog, moest arm constant gestrekt houden) Honger, want heb niet gegeten van 12u gisteren en kreeg 's avonds laat gewoon een sandwich... En ik met mijn speciaal eten om gezond te zijn de laatste tijd...
Dan niet kunnen slapen van de opwinding en het gedacht dat ik daar 3 dagen of langer zou moeten blijven (hadden ze eerst gezegd)... En dan kwamen ze met rolstoel halen van cardio en ik in mijn ziekenhuishemd DOOR DE ALGEMENE HAL (vol volk!!), verschrikkelijk, dan een klein uur in de wachtzaal wachten tussen allemaal gewone bezoekers... vreselijk.
Maar goed, ik ben thuis, en blij... maar zit toch met veel vragen over mijn dikke buik. Hij is heel erg dik. Maar goed, ik durf nu niet al te snel meer bellen eigenlijk voor iets, want dan moet ik weer gaan en is het weer van dat.
En zwanger dus... Maar ik ben meer angstig dan blij, wel heel hoopvol, maar ergens voel ik: het zal wel weer hetzelfde zijn. En ik VOEL dat ik het niet zo lang meer kan trekken dit allemaal... Er zit precies toch een limiet op dit alles... Ik zou alles doen. Maar altijd zo'n gedoe in ziekenhuis, en dan nog altijd voor iets totaal naast de kwestie zoals dat hart dat kerngezond is, en nooit gaat het dan over zwanger zijn... Ze hebben me echt doodnerveus gemaakt... en moet nu echt bekomen ervan. Weet dat het allemaal goed bedoeld is en wellicht protocol, maar toch. Eigenlijk onnodig, en duur, want cardio-echo is ontzettend duur, en was 2 maand geleden nog maar naar mijn eigen arts geweest (en moet maar om de 5 jaar gaan eigenlijk normaal). Tjah... Er zijn ergere dingen, maar goed voor mij was het niet.
Ik ben echt VOL LOF over Jette, over het crg, echt! Ben onder de indruk van de professionaliteit van iedereen... Maar alles ernaast is me toch wat teveel.
Allee, en nu ga ik ns bijlezen van iedereen...
Nogmaals bedankt voor iedereen zijn steun... ik kon op mijn gsm (wel wat ongemakkelijk) een en ander lezen en het hielp me toch enorm hoor.
, dan heb je inderdaad het weekend al om te juichen of net om te bekomen. maar we duimen voor het eerste hé.
mss ergens een verbinding met mijn borsten?
Probeer toch maar zo goed mogelijk te rusten. Veel sterkte meid! Knuf!