Mijn naam is Wendy, ik ben 29 jaar en nieuw op dit forum, ik wilde graag mijn verhaal hier ook vertellen.
Ik weet al een aantal jaar dat ik heftige endometriose heb (doormiddel van 2 kijkoperaties), en ook dat mijn beide eileiders daardoor waren aangetast en totaal kapot waren. Ik wist dus ook dat ik alleen via IVF een kindje zou kunnen krijgen. Ik heb altijd gehoopt dat er misschien een kans was dat het toch natuurlijk zou lukken, mede omdat ik ook angst had om mijn eileiders eruit te halen, het is dan zo definitief dat je zeker weten nooit op de *normale* manier een kind kan krijgen. Het is erg lastig geweest om iedereen om je heen zwanger te zien raken. Ik denk dat veel vrouwen dit herkennen op dit forum.
Vorig jaar september heb ik toch de stap gemaakt mijn eileiders eruit laten halen en de endometriose weg laten branden (op mijn darmen en buikwand en rond mijn baarmoeder). De operatie viel mee, maar het herstel is mij wel wat tegen gaan staan. Ik had erg veel pijn. Het duurde zeker een maand voor ik echt weer een beetje de oude was.
Hierna doorgezet, en in januari 2014 mocht ik beginnen met IVF. Het prikken viel mij erg mee, maar was erg emotioneel van de medicijnen. De punctie was bij mij erg pijnlijk, maar ik geef mijn gevoelige buik daar graag de schuld van. Na afloop van de punctie heb ik gezworen het nooit meer te doen! (dat is inmiddels wel weer verandert hoor
) Gelukkig was er een mooi resultaat, maar liefst 13 eitjes waren goed genoeg, en na 3 dagen waren er 9 goed bevrucht. Dit gaf mij erg veel hoop. Ik heb de beste bij de *vers poging* terug geplaatst gekregen. De rest zou eventueel mocht de bevriezing goed gaan worden bewaard. Toen begon het grote wachten. Ik moet zeggen dat ik deze weken heel erg zwaar vond. Na 1.5 week kreeg ik ook een brief, waaruit bleek dat maar 1 embryo goed was bevroren.
Toen zonk de moed me wel even in de schoenen, van al die 9 goed bevruchte eitjes had er maar 1 het overleeft?? Ik was erg verdrietig, en zag het op dat moment even niet meer zitten.
Ik had 2 zwangerschapstesten liggen die ik pas over 5 dagen mocht gebruiken. De dag erna werd ik vroeg wakker, en de hoop was op zijn laagst. Voor mij was het alles of niets, en ik ben op de wc gaan zitten en heb een test gedaan.
In de eerste 30 seconden gebeurde er niks. Ik vertelde mezelf dat ik dom was, dat het te vroeg was, dat ik toch niet zwanger zou zijn. En toen ontstond daar zomaar een licht streepje.
Dat gevoel is onbeschrijfelijk geweest, daarzo alleen op die wc. Intens gelukkig, maar tegelijk ook zo onzeker. Eindelijk was er een test positief.
Mijn vriend was erg afwachtend, tot in de dagen erna het streepje steeds dikker werd.
Ik ben inmiddels bijna 14 weken zwanger, en heb ons wondertje al 2 keer mogen zien. Ik heb altijd gedacht dat zwanger zijn een heerlijk rustig gevoel teweeg zou brengen. Niemand vertelde ooit dat je zo vreselijk onzeker kan zijn, en bang dat er iets mis kan gaan. Misschien is het mijn persoonlijkheid, of misschien zijn dit de eerste mama gevoelens. Toch geniet ik van elke dag dat ik zwanger mag zijn.
Ik heb over de jaren erg veel verhalen gelezen, op fora, op internet. En ik weet dat ik me erg gelukkig mag voelen, dat het bij ons in 1 keer is gelukt. Soms voel ik me er schuldig door, en denk ik hoe die meiden zich voelen, die al jaren bezig zijn.
Ik hoop dat mijn verhaal iets positiefs kan brengen. Misschien de hoop dat het ook in 1 keer kan. Tegen alle verwachtingen in.
Wendy
