Om te beginnen: een dikke knuffel!
Elke keer opnieuw doet het pijn, de ene keer inderdaad al wat meer dan de andere keer, maar er is geen ontkomen aan. Ook niet aan alle negatieve gedachten, calimero-toestanden, jaloersheid, ...
Probeer daar niet tegen te vechten, het is een deel van het verwerkingsproces. En 't is zoals je zelf zegt: uiteindelijk zal het wel weer in orde komen, na regen komt zonneschrijn, maar dat heeft tijd nodig.
Ikzelf heb niet zo'n vaste cyclus zoals jij beschrijft, alhoewel er toch wel een patroon in zit.
Emotionele rust ben ik echter pas beginnen vinden op het moment dat we noodgedwongen een rustperiode hebben moeten inlassen. Eerst was dat dik tegen mijn goesting, maar nu ben ik blij dat ik weer efkes heb geleefd, dat ik weer wat heb kunnen lachen en dat ik weer wat zin heb gekregen in het leven. Maar nu de nieuwe behandeling voor de deur staat begint het weer van voor af aan: het gepieker, het ongeduld, het 24u/24u bezig zijn met al dan niet zwanger worden en de 'what if...' scenario's.
En dat jij de enige bent die "dramatiseert" is ook wel normaal... je omgeving voelt de wanhoop en schrik niet aan den lijve, voor hen is het gemakkelijk om te geloven dat het goedkomt, wij kunnen alleen maar hopen, er zijn geen garanties.
Ikzelf hou ook niet zo van dat eeuwige optimisme en van die banale peptalk van mensen die in de verste verte niet begrijpen wat je moet meemaken... maar wat kunnen we anderzijds van hen verlangen? Stel je voor dat ze volledig meegaan in onze negativiteit of dat ze eerlijk zouden bekennen dat ze niet graag in onze schoenen zouden staan of ... 'k Weet niet wat dat bij mij zou doen, wat ik verkies
Neem vooral tijd voor jezelf (en voor je partner)
Ik ga jullie in ieder geval missen zo overdag!!
