Als dat niet iets is om onmiddellijk positief van te worden, weet ik 't ook niet meer, hihi.
Hier kan ik me heel hard in vinden. Bij onze eerste miskraam wist nog niemand dat we zwanger waren. Het moment dat ik mijn ouders mocht gaan vertellen dat we al vier weken stiekem zwanger waren en dat we nu een slechte echo hadden en dus een miskraam hadden. Zo pijnlijk... ook voor mijn ouders. Hierna wilde we er niet over spreken met de mensen, ook al spraken ze er ons over aan.Aria schreef:Wat ik heel sterk merkte na m'n 1e miskraam is dat ik wilde dat mijn *kindje* erkend werd, dat het niet werd vergeten. Toen waren ook enkele goede vriendinnen en m'n ouders/schoonouders op de hoogte, maar dus enkel een beperkte kring was op de hoogte en ik had na m'n miskraam/miskramen heel erg de nood om erover te praten, het niet te vergeten. Ik was ook zwanger geweest, ik was ook eventjes mama geweest en ik vond 't heel erg eigenlijk dat zo weinig mensen daarvan op de hoogte waren en ik voor de buitenwereld nog altijd werd gezien als iemand die nog niet met kindjes bezig was...
Mijn band met ons bosbesje is nu al 'n heel stuk sterker, want ik ben een stuk verder als toen, heb echo's gehad met een friemelend klein kindje en dat is dus nu voor mij echt ons kindje. Hoe lang of hoe kort het ook bij ons mag blijven en ik wil dat de wereld dat weet.
Onlangs sprak ik met 'n kennis en ze stuurde me plots 'n berichtje op facebook om te zeggen dat ze ondertussen een dochtertje van 1 maand had. Ik schrok me rot, haha: ze had nooit iets gezegd over 'n zwangerschap, nooit ook maar iets op facebook gepost over die zwangerschap en toen ik dan vroeg waarom zei ze dat ze dat niet wouden vertellen voor als er iets mis ging... Dus ze hadden dat 'n hele zwangerschap verzwegen voor de *buitenwereld*.
Wel, ik denk er dus helemaal anders over. Want als niemand 't weet, zit je daar alleen met je immense verdriet als het toch misgaat en is er geen begrip vanuit de omgeving... Er is geen erkenning voor 't kindje dat er was en het gaat voorbij aan de wereld alsof 't er nooit geweest is. Voor mij voelt dat als oneer aan dat leventje dat er toch even was.
Tuurlijk is het moeilijk om aan iedereen te moeten vertellen dat er iets mis is gegaan, als het toch zo moest gaan, maar... Ik vind 't erger om 't alleen in je eentje te moeten verwerken, want dat is bijna een onmogelijke opgave. Het heeft mij veel geholpen om de steun uit m'n omgeving te hebben. Ook tijdens deze zwangerschap, want daardoor voelde ik me echt gesterkt.
Bedankt!Aria schreef:En ik kwam onlangs voorbij een wetenschappelijke studie die aangaf dat uit onderzoek bij x-aantal zwangere vrouwen was gebleken dat als je een foetus hebt met 'n kloppend hartje op 10 weken de kans dat de zwangerschap goed gaat 99,4% is...
Dit geeft moed!
Awel, ik heb dat veel anders ervaren. Wij hadden bij de eerste miskraam iedereen al ingelicht rond 10 weken (goede echo op 7 weken) en toen het misliep wou iedereen er met mij over komen praten, en weten hoe het was en goed bedoelde raad geven... Ik werd daar gek van!Summerfeeling schreef:Hier kan ik me heel hard in vinden. Bij onze eerste miskraam wist nog niemand dat we zwanger waren. Het moment dat ik mijn ouders mocht gaan vertellen dat we al vier weken stiekem zwanger waren en dat we nu een slechte echo hadden en dus een miskraam hadden. Zo pijnlijk... ook voor mijn ouders. Hierna wilde we er niet over spreken met de mensen, ook al spraken ze er ons over aan.Aria schreef:Wat ik heel sterk merkte na m'n 1e miskraam is dat ik wilde dat mijn *kindje* erkend werd, dat het niet werd vergeten. Toen waren ook enkele goede vriendinnen en m'n ouders/schoonouders op de hoogte, maar dus enkel een beperkte kring was op de hoogte en ik had na m'n miskraam/miskramen heel erg de nood om erover te praten, het niet te vergeten. Ik was ook zwanger geweest, ik was ook eventjes mama geweest en ik vond 't heel erg eigenlijk dat zo weinig mensen daarvan op de hoogte waren en ik voor de buitenwereld nog altijd werd gezien als iemand die nog niet met kindjes bezig was...
Mijn band met ons bosbesje is nu al 'n heel stuk sterker, want ik ben een stuk verder als toen, heb echo's gehad met een friemelend klein kindje en dat is dus nu voor mij echt ons kindje. Hoe lang of hoe kort het ook bij ons mag blijven en ik wil dat de wereld dat weet.
Onlangs sprak ik met 'n kennis en ze stuurde me plots 'n berichtje op facebook om te zeggen dat ze ondertussen een dochtertje van 1 maand had. Ik schrok me rot, haha: ze had nooit iets gezegd over 'n zwangerschap, nooit ook maar iets op facebook gepost over die zwangerschap en toen ik dan vroeg waarom zei ze dat ze dat niet wouden vertellen voor als er iets mis ging... Dus ze hadden dat 'n hele zwangerschap verzwegen voor de *buitenwereld*.
Wel, ik denk er dus helemaal anders over. Want als niemand 't weet, zit je daar alleen met je immense verdriet als het toch misgaat en is er geen begrip vanuit de omgeving... Er is geen erkenning voor 't kindje dat er was en het gaat voorbij aan de wereld alsof 't er nooit geweest is. Voor mij voelt dat als oneer aan dat leventje dat er toch even was.
Tuurlijk is het moeilijk om aan iedereen te moeten vertellen dat er iets mis is gegaan, als het toch zo moest gaan, maar... Ik vind 't erger om 't alleen in je eentje te moeten verwerken, want dat is bijna een onmogelijke opgave. Het heeft mij veel geholpen om de steun uit m'n omgeving te hebben. Ook tijdens deze zwangerschap, want daardoor voelde ik me echt gesterkt.
Bij de tweede zwangerschap hebben we meteen onze gezinnen ingelicht. Het voelde heel goed aan dat iedereen zo met ons meeleefde. Helaas liep het ook hier weer mis, maar ik vond het helemaal anders om mee te maken (ook al is een tweede keer nog pijnlijker dan een eerste keer). Nadien hebben we er heel openlijk over gepraat en ook toen we startten met fertiliteit zijn we hier echt open in geweest met veel familie en vrienden. Ik vond dat een verademing.
't Is nadien nog drie keer misgelopen maar we hebben het altijd maar nadat het misliep verteld en enkel aan de naaste familie en dichtste vrienden. . Als alles goed is, ben ik dan dus 12 weken. OEF! Ga het zeker nog wat weken stil proberen te houden. Zullen zien hoe het gaat, want mensen kennen mij als een gezellige drinker, en vooral dà t valt op bij mij. De kilo's erbij en buikje, tja, voorlopig mijd ik gewoon de mensen een beetje en heb ik het 'heel druk' . . als het moet, en het is nodig en ik krijg er een baby voor terug, geen probleem, maar wellicht is het niet nodig om het te laten* Utrogestan mag je mee stoppen! Dit bevordert innesteling en die is achter de rugAnTan schreef:Mijn vragen. Jullie ervaringen:
- ik neem nog utrogestan (na 3 miskramen op 5 weken, uit voorzorg dus), wellicht mag dit stoppen, is het zinvol dit nog verder te nemen? wellicht zegt gyn. straks: stoppen. is dit oke?
- ik neem omnibionta... wordt dat verder genomen na 12 weken? want ik hoor soms: 1e drie maanden... maar wie neemt dat volledige zwangerschap?
- de mensen die jammer genoeg al (verschillende?) miskramen hebben gehad en nu zwanger zijn, wanneer hebben jullie sex gehad? ik heb het nog altijd niet gedurfd... ik lees altijd dat het geen kwaad kan, maar steeds staat er een zinnetje bij: soms adviseert je arts te wachten als je miskraam-verleden hebt, tjah, en dan durf ik niet... ik durf het ook niet vragen aan mijn arts... hoe zit het bij jullie? eerlijk gezegd... zou ik nu liever niet meer wachten
Ik ben gestopt op 11 weken omdat mijn dosis op was en gynaecoloog vond het écht niet de moeite om nog voor één week bij te gaan halen. Wat ze meestal wel aanraden is niet te abrupt te stoppen. Neem je er drie per dag dan voorlaatste dag twee, laatste dag één. Neem je er twee, dan nog één of twee dagen eentje nemen. heel vreemd! Ik heb nu ook advies gekregen niet te tillen, heffen en sporten owv bloedverlies, dus persoonlijk zou ik nu ook niet direct willen vrijen. Maar als je geen aanwijzing hebt dat je extra voorzichtig moet zijn, dan mag dat allemaal geen probleem zijn!Meisje, dat "niet tillen"-advies was owv mijn bloedverlies hé. Anders krijg je dat advies niet hoor!!AnTan schreef:Niet tillen... Ik zit hier met honden die ik toch af en toe draag, ik wil ze blijven vertroetelen. Een van de twee is ook slecht te been al, en moet ik af en toe oppakken, hij weegt wel 14 kg.
Ik heb dit weken niet meer gedaan (met dikke buik van operatie, overstimulatie)... Maar vraag me af, kan dit kwaad? Ik zou het dus beter niet doen dan?
En ik zit zelf met een 20-maandertje dat graag gepakt wordt en ik nog zelf naar boven draag 's avonds om in een spijlenbedje te leggen... Je moet gewoon zien dat je u niet forceert!Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 3 gasten