Mies, die hcg zit alvast héél goed!
Nog niet panikeren meid, probeer deze week door te komen vol goeie hoop, en geloof zelf dat het goed zit!
Niet denken aan wat allemaal kan miszijn/gaan, probeer te genieten, ook al is dat ontzettend moeilijk.
Zwanger en bang
-
Triene
- Berichten: 62
- Lid geworden op: 16 oktober 2008, 11:04
Mies,
Ik heb zelf een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad en wat je misschien wat hoop kan geven is dat je hcg best al wel hoog is. Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap stijgt dit meestal trager. Mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap werd vastgesteld op meer dan 6 weken en toen had ik 2000 hcg. Jij bent nog maar 4w en 4d en hebt toch al 1850.
Ik had ook hevige pijn in mijn rechteronderbuik en bloedverlies.
Ik hoop heel hard voor jou dat het een gewone en goeie zwangerschap is. Ben alleszins blij dat ze het zo goed opvolgen.
Veel moed!
Triene
Ik heb zelf een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad en wat je misschien wat hoop kan geven is dat je hcg best al wel hoog is. Bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap stijgt dit meestal trager. Mijn buitenbaarmoederlijke zwangerschap werd vastgesteld op meer dan 6 weken en toen had ik 2000 hcg. Jij bent nog maar 4w en 4d en hebt toch al 1850.
Ik had ook hevige pijn in mijn rechteronderbuik en bloedverlies.
Ik hoop heel hard voor jou dat het een gewone en goeie zwangerschap is. Ben alleszins blij dat ze het zo goed opvolgen.
Veel moed!
Triene
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Dankjewel!
Voorlopig gaat het goed, ik heb alvast bijna het weekend overleefd
Ik ben stillekesaan aan het leren om het dag per dag te nemen. Meer kan je niet doen he, stilaan zal het vertrouwen er wel komen zeker?
O ja, iets dat ik toch wel eens wilde aanhalen, een vraagje voor alle zwangeren die op dit topic posten: zouden jullie het zien zitten om naar het subforum "Zwanger / Kinderen" te verhuizen?
Ik zit er echt wel dik verveeld mee dat ik nu zit te "zagen" op het Algemene forum... toen ik nog niet zwanger was, was het soms toch wel een ietsiepietsie pijnlijk om te zien hoe er telkens posts bijkwamen in deze topic (en de Zwanger en blij topic), terwijl sommige andere topics pijnlijk onbeantwoord bleven... 't is maar een voorstel he.
(maar ik voel me nu dus ook weer dik schuldig dat ik nu wel zwanger ben en zoveel anderen die het meer verdienen nog niet)
Wat denken jullie?
Voorlopig gaat het goed, ik heb alvast bijna het weekend overleefd
Ik ben stillekesaan aan het leren om het dag per dag te nemen. Meer kan je niet doen he, stilaan zal het vertrouwen er wel komen zeker?
O ja, iets dat ik toch wel eens wilde aanhalen, een vraagje voor alle zwangeren die op dit topic posten: zouden jullie het zien zitten om naar het subforum "Zwanger / Kinderen" te verhuizen?
Ik zit er echt wel dik verveeld mee dat ik nu zit te "zagen" op het Algemene forum... toen ik nog niet zwanger was, was het soms toch wel een ietsiepietsie pijnlijk om te zien hoe er telkens posts bijkwamen in deze topic (en de Zwanger en blij topic), terwijl sommige andere topics pijnlijk onbeantwoord bleven... 't is maar een voorstel he.
(maar ik voel me nu dus ook weer dik schuldig dat ik nu wel zwanger ben en zoveel anderen die het meer verdienen nog niet)
Wat denken jullie?
-
Nala80
- Berichten: 124
- Lid geworden op: 17 juni 2008, 17:25
Ik heb je vraag doorgestuurd naar DVO Webmaster. Misschien kunnen zij de 2 topics wel volledig verplaatsen naar een ander subforum?mies schreef:O ja, iets dat ik toch wel eens wilde aanhalen, een vraagje voor alle zwangeren die op dit topic posten: zouden jullie het zien zitten om naar het subforum "Zwanger / Kinderen" te verhuizen?
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Het angstmonster heeft me gevonden... en gisterenavond heeft het in full force toegeslaan 
Niet omdat er fysieke aanwijzingen zijn dat het mis zou gaan, maar eigenlijk om compleet irrationele redenen. Vruchtbaarheidsproblemen werken nog laaaaang na in iemands geest, en zeker als je nog maar een dikke week weet dat je zwanger bent is het allemaal zodanig vers dat direct weer oude wonden opengereten worden.
Maar hoe ga ik daar in godsnaam mee om??
Aanleiding was hetvolgende: in het verleden kreeg ik vaak "goed nieuws" te horen op momenten dat het met mij juist heel slecht ging. Ik had dan ook een soort lijst in mijn hoofd van mensen uit mijn omgeving die er vermoedelijk mee bezig waren of zouden gaan zijn, en waarvan ik dus zwangerschapsaankondigingen mocht verwachten. Ik hoopte ergens de impact van zo'n aankondiging te kunnen verminderen door er op voorhand reeds rekening mee te houden.
Nu kreeg ik gisterenavond een mailtje van een nicht van mij (staat op mijn lijst) die in het buitenland woont en waar ik dus niet de dagdagelijkse zaken van weet. Jaja, ze is zwanger en nog wel geen klein beetje: ik schat uit haar mailtje toch zeker een maand of 5 (ze zegt geen data, ze ging ervan uit dat ik het al viavia gehoord had).
Mijn reflex: neeeeeeeeee nu ga ik zeker een miskraam krijgen!! Ik was in alle staten, echte diepe paniek was het, ik was niet te kalmeren. Nu nog ben ik ervan overtuigd dat ik een miskraam zal krijgen, al zijn de emoties nu minder na dat nachtje slapen. Waarom denk ik nu dat ik een miskraam zal krijgen? Volgens mijn man is dat omdat ik zodanig gewoon ben geraakt dat goed nieuws bij anderen gepaard gaat met slecht nieuws bij mij. Volgens mij speelt er nog een andere factor mee, namelijk dat ik met zekerheid weet dat alle mensen uit mijn dichte omgeving (echt waar allemaal die ik goed genoeg ken) nooit een miskraam hebben gehad en perfecte kindjes hebben gekregen. Dus statistisch gezien moet er ooit eens eentje een miskraam krijgen, en aangezien het nu dus ook weer niet mijn nicht is (ze is de 12 weken al lang voorbij) zal het waarschijnlijk wel aan mij zijn... Het lijkt alsof de goede dingen geconcentreerd worden bij enkele mensen, en de slechte dingen dan maar weer bij andere mensen zoals mij... op die manier worden zo weinig mogelijk mensen getroffen door "het kwaad". En ja, in mijn geval is de collateral damage ook het kleinst, ik heb immers geen moeder meer die zich zit te verheugen op een kleinkindje (zoals al die andere oma's-in-spe).
Ergens voel ik wel aan dat het allemaal heel erg irrationeel is, maar ik zit er nu wel mee. Ik wil écht niet dat ik eventjes naar het kadootje heb mogen kijken, maar dat het mij weer wordt afgepakt omdat het voor iemand anders bestemd is. Dat overleef ik niet...
Niet omdat er fysieke aanwijzingen zijn dat het mis zou gaan, maar eigenlijk om compleet irrationele redenen. Vruchtbaarheidsproblemen werken nog laaaaang na in iemands geest, en zeker als je nog maar een dikke week weet dat je zwanger bent is het allemaal zodanig vers dat direct weer oude wonden opengereten worden.
Maar hoe ga ik daar in godsnaam mee om??
Aanleiding was hetvolgende: in het verleden kreeg ik vaak "goed nieuws" te horen op momenten dat het met mij juist heel slecht ging. Ik had dan ook een soort lijst in mijn hoofd van mensen uit mijn omgeving die er vermoedelijk mee bezig waren of zouden gaan zijn, en waarvan ik dus zwangerschapsaankondigingen mocht verwachten. Ik hoopte ergens de impact van zo'n aankondiging te kunnen verminderen door er op voorhand reeds rekening mee te houden.
Nu kreeg ik gisterenavond een mailtje van een nicht van mij (staat op mijn lijst) die in het buitenland woont en waar ik dus niet de dagdagelijkse zaken van weet. Jaja, ze is zwanger en nog wel geen klein beetje: ik schat uit haar mailtje toch zeker een maand of 5 (ze zegt geen data, ze ging ervan uit dat ik het al viavia gehoord had).
Mijn reflex: neeeeeeeeee nu ga ik zeker een miskraam krijgen!! Ik was in alle staten, echte diepe paniek was het, ik was niet te kalmeren. Nu nog ben ik ervan overtuigd dat ik een miskraam zal krijgen, al zijn de emoties nu minder na dat nachtje slapen. Waarom denk ik nu dat ik een miskraam zal krijgen? Volgens mijn man is dat omdat ik zodanig gewoon ben geraakt dat goed nieuws bij anderen gepaard gaat met slecht nieuws bij mij. Volgens mij speelt er nog een andere factor mee, namelijk dat ik met zekerheid weet dat alle mensen uit mijn dichte omgeving (echt waar allemaal die ik goed genoeg ken) nooit een miskraam hebben gehad en perfecte kindjes hebben gekregen. Dus statistisch gezien moet er ooit eens eentje een miskraam krijgen, en aangezien het nu dus ook weer niet mijn nicht is (ze is de 12 weken al lang voorbij) zal het waarschijnlijk wel aan mij zijn... Het lijkt alsof de goede dingen geconcentreerd worden bij enkele mensen, en de slechte dingen dan maar weer bij andere mensen zoals mij... op die manier worden zo weinig mogelijk mensen getroffen door "het kwaad". En ja, in mijn geval is de collateral damage ook het kleinst, ik heb immers geen moeder meer die zich zit te verheugen op een kleinkindje (zoals al die andere oma's-in-spe).
Ergens voel ik wel aan dat het allemaal heel erg irrationeel is, maar ik zit er nu wel mee. Ik wil écht niet dat ik eventjes naar het kadootje heb mogen kijken, maar dat het mij weer wordt afgepakt omdat het voor iemand anders bestemd is. Dat overleef ik niet...
-
Jo'tje
-
Anneleen
- Berichten: 201
- Lid geworden op: 14 juni 2007, 22:52
Mies,
Als 't je al een beetje gerust kan stellen: wat je schirjft is voor mij zéééééér herkenbaar! 't Lijkt wel alsof ik mezelf bezig hoor ik jouw bericht.
Het lijstje van mogelijks zwangeren (en dus door mij te vermijden personen), de angst voor de aankondiging en daarop voorbereid willen zijn blijft trouwens moeilijk), de immense angst voor een miskraam, eigen statistieken beginnen maken en natuurlijk jezelf in het kleinste percentage van slaagkans plaatsen, ('want nog niemand van die groep heeft pech gehad dus dan moet ik die 1 op 5 zijn)
.....
't Is al heel goed dat je 't eens hebt neergeschreven en dat je beseft dat 't compleet irrationeel is. De kunst is nu om het om te buigen en die kwelduivel en allerslechtste raadgever , nl angst, niet te laten overwinnen. Ik weet 't, niet makkelijk. Voor mij is 't ook dagelijks een gevecht. Ook al omdat ik geen positieve ervaringen heb met zwangerschappen(10 IUI, 3 IVF,1 miskraam, doodgeboorte tweeling).
En de momenten dat je dan je best doet om positief te denken, dan slaat die kwelduivel gemeen toe. Zo van 'hola, zijt gij nu blij? 't Zal niet meer lang duren hoor, want 't zal toch weer foutlopen'
In mijn hoofd is 't een voortdurende tweestrijd tussen gezond verstand en kwelduivel. Heel vervelend en vooral vermoeiend.
Wat ik nu doe, is niet meer vooruit kijken, of toch niet te ver. Maar dag per dag nemen. En iedere dag is er ééntje gewonnen, zeg maar.
Al moet ik daar eerlijkheidshalve ook wel bijzeggen dat ik pas écht gerust zal zijn als ik ooit een levend en gezond wondertje in mijn armen mag houden.
Ik wens je veel gemoedsrust toe. En als je 't moeilijk hebt, kom hier dan maar even alles van je afschrijven.
Wanneer mag je gaan voor een echo, als ik vragen mag ?
Liefs,
Anneleen
mama van vlinderkindjes Tibbe* en Sietse*
Als 't je al een beetje gerust kan stellen: wat je schirjft is voor mij zéééééér herkenbaar! 't Lijkt wel alsof ik mezelf bezig hoor ik jouw bericht.
Het lijstje van mogelijks zwangeren (en dus door mij te vermijden personen), de angst voor de aankondiging en daarop voorbereid willen zijn blijft trouwens moeilijk), de immense angst voor een miskraam, eigen statistieken beginnen maken en natuurlijk jezelf in het kleinste percentage van slaagkans plaatsen, ('want nog niemand van die groep heeft pech gehad dus dan moet ik die 1 op 5 zijn)
.....'t Is al heel goed dat je 't eens hebt neergeschreven en dat je beseft dat 't compleet irrationeel is. De kunst is nu om het om te buigen en die kwelduivel en allerslechtste raadgever , nl angst, niet te laten overwinnen. Ik weet 't, niet makkelijk. Voor mij is 't ook dagelijks een gevecht. Ook al omdat ik geen positieve ervaringen heb met zwangerschappen(10 IUI, 3 IVF,1 miskraam, doodgeboorte tweeling).
En de momenten dat je dan je best doet om positief te denken, dan slaat die kwelduivel gemeen toe. Zo van 'hola, zijt gij nu blij? 't Zal niet meer lang duren hoor, want 't zal toch weer foutlopen'
In mijn hoofd is 't een voortdurende tweestrijd tussen gezond verstand en kwelduivel. Heel vervelend en vooral vermoeiend.Wat ik nu doe, is niet meer vooruit kijken, of toch niet te ver. Maar dag per dag nemen. En iedere dag is er ééntje gewonnen, zeg maar.
Al moet ik daar eerlijkheidshalve ook wel bijzeggen dat ik pas écht gerust zal zijn als ik ooit een levend en gezond wondertje in mijn armen mag houden.
Ik wens je veel gemoedsrust toe. En als je 't moeilijk hebt, kom hier dan maar even alles van je afschrijven.
Wanneer mag je gaan voor een echo, als ik vragen mag ?
Liefs,
Anneleen
mama van vlinderkindjes Tibbe* en Sietse*
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Hehe, dankjewel allebei!
't Is echt een pak van mijn hart, om tussen de regels door te lezen dat ik niet psychotisch ben
Ofwel zijn we allemaal een beetje aan het doorslaan, maar ook in dat geval ben ik niet alleen 
Nee hoor, het gaat weer een beetje beter met mij. Het heeft echt wel geholpen om het er eens goed uit te laten. Sinds gisteren is bovendien de misselijkheid opgekomen, dus ik denk dat alles voorlopig wel goed zal zitten.
Morgenochtend eerste echo! Spannennnnnnddd.....
't Is echt een pak van mijn hart, om tussen de regels door te lezen dat ik niet psychotisch ben
Ofwel zijn we allemaal een beetje aan het doorslaan, maar ook in dat geval ben ik niet alleen Nee hoor, het gaat weer een beetje beter met mij. Het heeft echt wel geholpen om het er eens goed uit te laten. Sinds gisteren is bovendien de misselijkheid opgekomen, dus ik denk dat alles voorlopig wel goed zal zitten.
Morgenochtend eerste echo! Spannennnnnnddd.....
-
wat is er mis?
- Berichten: 8876
- Lid geworden op: 13 mei 2008, 16:56
Mies, het is ondertussen "morgenochtend" . Dus ik duim voor een goede echo: geniet!
Ik denk wel dat je ventje gelijk heeft. We zijn gewoon geraakt aan teleurstellingen. We zijn het gewoon dat ons lichaam ons id steek laat. We durven ons lichaam niet te vertrouwen. Het heeft zo lang geduurd om zwanger te worden, waarom zou het dan nu goed blijven gaan? En ja dat van die statistieken steken we ook in ons hoofd. Bovendien hebben we het gevoel dat we niet gerust mogen zijn, of het loopt zeker fout af. Alé dat gevoel heb ik. Als ik vertrouwen heb, dan zal het negatief eindigen. En zo blijf je in een spiraal van ongerustheid zitten. Dus nee je bent niet aan het doordraaien. Je bent volledig normaal. Of idd we zijn allemaal aan het doordraaien, hihihihi.
Een tip, deze voormiddag heb je je eerste echo. Hou deze in gedachten. Als je je weer eens bang voelt, kijk ernaar. Er zal direct weer een smile op je gezicht komen. Gegarandeerd.
Ondertussen zit ik zelf ook met een angstmonster. Ik moet nog twee keer slapen vooraleer ik terug een echo heb. Ik ben een goede 19 weken zwanger en voel de baby nog niet. Dit maakt me ongelooflijk ongerust en bang. Leeft hij/zij nog wel? Waarom voel ik hem/haar niet? Krijg ik maandag slecht nieuws? Ik wou dat het weekend al voorbij was. Pffff
Liefs,
Bokje
. Dus ik duim voor een goede echo: geniet!Ik denk wel dat je ventje gelijk heeft. We zijn gewoon geraakt aan teleurstellingen. We zijn het gewoon dat ons lichaam ons id steek laat. We durven ons lichaam niet te vertrouwen. Het heeft zo lang geduurd om zwanger te worden, waarom zou het dan nu goed blijven gaan? En ja dat van die statistieken steken we ook in ons hoofd. Bovendien hebben we het gevoel dat we niet gerust mogen zijn, of het loopt zeker fout af. Alé dat gevoel heb ik. Als ik vertrouwen heb, dan zal het negatief eindigen. En zo blijf je in een spiraal van ongerustheid zitten. Dus nee je bent niet aan het doordraaien. Je bent volledig normaal. Of idd we zijn allemaal aan het doordraaien, hihihihi.
Een tip, deze voormiddag heb je je eerste echo. Hou deze in gedachten. Als je je weer eens bang voelt, kijk ernaar. Er zal direct weer een smile op je gezicht komen. Gegarandeerd.
Ondertussen zit ik zelf ook met een angstmonster. Ik moet nog twee keer slapen vooraleer ik terug een echo heb. Ik ben een goede 19 weken zwanger en voel de baby nog niet. Dit maakt me ongelooflijk ongerust en bang. Leeft hij/zij nog wel? Waarom voel ik hem/haar niet? Krijg ik maandag slecht nieuws? Ik wou dat het weekend al voorbij was. Pffff
Liefs,
Bokje
-
grootgevaarke
- Berichten: 4815
- Lid geworden op: 15 juli 2008, 14:20
Bokje, ik was zo iemand: ik voelde mijn eerste baby (ondertussen 10 jaar geleden, maar ik herinner me het als gisteren) pas heel lichtjes schoppen op mijn 21 weken. En toen besefte ik nog niet eens wat dat gevoel was, het voelt wat als het rollen van de darmen (als je honger hebt) 19 weken is echt nog vroeg hoor om al iets te voelen.
Je zal zien, overmorgen ligt je kindje gewoon naar jou te zwaaien op de echo...
Je zal zien, overmorgen ligt je kindje gewoon naar jou te zwaaien op de echo...
-
mies
- Berichten: 3814
- Lid geworden op: 22 maart 2009, 14:44
Hey Bokje,
mijn eerste echo is goed gegaan! Prutske heeft 3 op 3 gekregen op zijn allereerste rapport (vruchtzak IN de baarmoeder, prutske in de vruchtzak, en zelfs al iets van een hartactiviteit
).
Dat afdrukje van de echo, ik weet niet hoe ik dat zo goed mogelijk kan conserveren: als ik het in mijn portemonnee stop dan overleeft het geen 2 weken
Ik zal het maar veilig en wel wegstoppen, voor de kwade dagen op komst...
Ik spreek natuurlijk niet uit ervaring, maar ik heb echt wel al veel gehoord dat er bij de eerste zwangerschap soms pas na de 20 weken de eerste schopjes worden gevoeld... Ben jij nu natuurlijk niet veel mee, jij moet het gewoon nog effe volhouden tot maandag. En dat gaat lukken hoor, dat angstmonster kan by the way heel slecht tegen mooi weer, dus als je maakt dat je dit weekend een beetje buiten kan zitten dan kan je het zeker aan!
Toitoi!
mijn eerste echo is goed gegaan! Prutske heeft 3 op 3 gekregen op zijn allereerste rapport (vruchtzak IN de baarmoeder, prutske in de vruchtzak, en zelfs al iets van een hartactiviteit
).Dat afdrukje van de echo, ik weet niet hoe ik dat zo goed mogelijk kan conserveren: als ik het in mijn portemonnee stop dan overleeft het geen 2 weken
Ik zal het maar veilig en wel wegstoppen, voor de kwade dagen op komst...
Ik spreek natuurlijk niet uit ervaring, maar ik heb echt wel al veel gehoord dat er bij de eerste zwangerschap soms pas na de 20 weken de eerste schopjes worden gevoeld... Ben jij nu natuurlijk niet veel mee, jij moet het gewoon nog effe volhouden tot maandag. En dat gaat lukken hoor, dat angstmonster kan by the way heel slecht tegen mooi weer, dus als je maakt dat je dit weekend een beetje buiten kan zitten dan kan je het zeker aan!
Toitoi!
-
Loeki
- Berichten: 12951
- Lid geworden op: 8 mei 2008, 9:30
En m'n tweede berichtje na de congé is voor hier. Ik ben zoooooooooooooooooooooo ongerust! Ma-di-wo was ik echt wel misselijk, de hele dag voor het eerst (daarvoor was het zo af en aan). En do-vrij en vandaag niks. Helemaal niks. Alleen steken in mijn buik.
Tis toch veel te vroeg om al over misselijkheid over te zijn?
Mies super voor jou meid! Die eerste echo is magisch hé. Vruchtzakje, kloppend hartje... Geniet ervan!
Ik ben zoooooooooooooooooooooo ongerust! Ma-di-wo was ik echt wel misselijk, de hele dag voor het eerst (daarvoor was het zo af en aan). En do-vrij en vandaag niks. Helemaal niks. Alleen steken in mijn buik.Tis toch veel te vroeg om al over misselijkheid over te zijn?
Mies super voor jou meid! Die eerste echo is magisch hé. Vruchtzakje, kloppend hartje... Geniet ervan!
-
Sterretje
- Berichten: 12336
- Lid geworden op: 18 december 2007, 15:11
Loekie,
Misselijkheid kan soms echt op en af gaan. Sommige dagen niets, andere dagen heel veel. Hangt er misschien ook van af wat je precies gegeten (of niet gegeten) hebt.
Toen ik vorige week op reis was, amper iets te merken, behalve 's avonds beperkte eetlust en overdag af en toe een krampje.
Sinds ik thuis ben, ligt mijn maag weer overhoop en heb ik al hele namiddag steken in de buik. (kan ook aan shopping en poets namiddag liggen).
Bokje,
Ik hoop dat je angstmonster snel in het niets verdwijnt, want als je maandag je kindje ziet ronddollen in je buik, ga je weer helemaal genieten en op die roze wolk belanden!
Pelkie, geniet van je schattige meisje. Wij kijken er ook allemaal al naar uit dat het voor ons zover is.
volgende week mag ik alvast babysitten op het kindje van mijn schoonzus. Ik kijk er echt naar uit.
Misselijkheid kan soms echt op en af gaan. Sommige dagen niets, andere dagen heel veel. Hangt er misschien ook van af wat je precies gegeten (of niet gegeten) hebt.
Toen ik vorige week op reis was, amper iets te merken, behalve 's avonds beperkte eetlust en overdag af en toe een krampje.
Sinds ik thuis ben, ligt mijn maag weer overhoop en heb ik al hele namiddag steken in de buik. (kan ook aan shopping en poets namiddag liggen).
Bokje,
Ik hoop dat je angstmonster snel in het niets verdwijnt, want als je maandag je kindje ziet ronddollen in je buik, ga je weer helemaal genieten en op die roze wolk belanden!
Pelkie, geniet van je schattige meisje. Wij kijken er ook allemaal al naar uit dat het voor ons zover is.
volgende week mag ik alvast babysitten op het kindje van mijn schoonzus. Ik kijk er echt naar uit.
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten