Hoi meisjes,
hihi, ik moet altijd lachen als ik jullie in België hoor klagen over de warmte. Dan denk ik *'t Is hier bijna 50 °C, chill out!*

Tot vorige week viel 't eigenlijk nog te doen, ik was vorig weekend nog alleen boodschappen gaan doen (Auto gaf toen 49 °C aan...) en het ging. Maar vandaag was ik niet op en top, dus had mijn man gevraagd om mee te komen en 'n geluk, want jeetje, de vochtigheidsgraad is aan het toenemen en vooral dat maakt de warmte moeilijk te verdragen. Dan is de lucht echt heel zwaar, en dan bedampt m'n zonnebril bij 't minst en staat je gezicht vol druppeltjes eens je buitenkomt. Niet aangenaam! Had er echt last van, maar we zullen 't nog efkes moeten uitzweten, vrees ik... Eind augustus gaan we 'n weekje naar de USA en daar ga ik alvast genieten van 't frissere weer, hihi, en ben allezins dankbaar dat de bevalling in november is, want dan begint de temperatuur hier aangenaam te worden. (Zo'n 30 °C.)
Pas op, de warmte in België kan ook serieus vermoeiend zijn, omdat niks daar is aangepast aan te warme of te koude temperaturen... Waar we in België centrale verwarming hebben, hebben we hier centrale airco, hihi, dus binnen is 't steeds een graad of 20-25 °C en dat is goed te doen, hé.

In België is er echt nergens verkoeling, ik stoorde me daar echt aan toen ik tijdens die warme maanden april-mei in België was. Bah! Ik hoop voor jullie dat 't nog es flink onweert, want dan koelt 't wel altijd efkes af, hé.
@AnTan: ik begrijp je off-day, hoor, die heb ik hier ook af en toe. En die buik... Ja, die buik, hé. Hier begint 't stilletjes aan te trekken op 'n zwangerschapsbuikje en 't begint anderen nu ook op te vallen. Sinds een weekje begin ik opmerkingen te krijgen erover of stellen mensen die ik niet ken, me de vraag. Maar dan zoals bijvoorbeeld vandaag: we waren uitgenodigd bij 'n collega van mijn man om te komen eten en er waren 2 vrouwen die ik nog niet kende en de ene merkte m'n buikje op en vroeg het, de andere had het gesprek opgevangen en reageerde verbaasd omdat ze niks had gemerkt, lol. Toen ze dan beiden vroegen hoever ik was, zeiden ze beiden 't zelfde: wel een kleine buik, hé voor al zover te zijn. Hahaha.

Ook vorige week kreeg ik de opmerking dat ik nog zo *slank* was. Lol, nu moet je weten dat ik een volslanke ben, dus ik vind die opmerkingen best wel vleiend, hahaha.
Zoals Vraagtekens zei: 't zal nu echt wel beginnen groeien, hoor. We komen ook qua gewicht sinds 20 weken ongeveer 'n halve kg per week bij, dus ja, dat gewicht moet ergens heen, en hopelijk is dat naar de buik, hihi.
Ik denk dat 't gewoon echt afhankelijk is van persoon tot persoon en ook van 't feit of 't je eerste zwangerschap is of niet. Velen hebben bij 'n eerste een kleiner buikje, terwijl dat bij 'n tweede zwangerschap al veel sneller 'n dikkere buik wordt, omdat alles al es uitgerokken is.
Hier begint de weegschaal ook omhoog te kruipen, hoor, ik weeg me één keer per week en zit nu op +6,5 kg. Dus ja, ik hoop op zo'n 15 kg te mogen eindigen, maar ook dat is weer heel individueel, hé. Als je te weinig bijkomt, hebben mensen commentaar, als je te veel bijkomt, ook... Vorige week nog sprak ik een vriendin die zei dat ze op haar hele zwangerschap maar 6 kg was bijgekomen... Dan dacht ik *Hu?!* Maar dat kan... Ook al zijn dat uitzonderingen... Een andere vriendin van mij die 6 dagen later uitgerekend is dan mij dus 'n weekje minder ver zit, is al 12 kg bijgekomen... (En is van nature echt een magere.) Ze heeft ook al 'n dikkere buik dan ik.
Ik ben iemand die van nature eigenlijk al probeert om gezond te eten, net omdat ik al 'n volslanke ben (Weinig tot geen brood, elke dag fruit en groentjes, vetstoffen en zoetstoffen beperken, weinig tot niet snoepen...), maar met Ramadan zitten we met gemiddeld 2 uitnodigingen per week om ergens te komen eten en da's vaak nogal uitgebreid tafelen (met te veel zoetigheid naar m'n zin, maar they don't take no for an answer.) en aangezien ik geen hele maand vast, eet ik dus wel meer (vooral 's avonds dan) dan gewoonlijk, dus ik denk dat de weegschaal sowieso deze maand wat meer naar omhoog gaat neigen. Eens 't Suikerfeest voorbij is, geraken we wel terug in onze normale routine en dan hoop ik van 't een beetje te kunnen stabiliseren. Maar ja, zolang ons kleintje het goed stelt, doen die veel of weinig kilo's er eigenlijk niet toe, hé.

Met de bevalling reken ik op een verlies van zo'n 6kg en daarna als de bv vlot loopt helpt dat ook om de rest van de kilootjes er gemakkelijker af te krijgen en wat er dan nog niet vanzelf is afgegaan, zal er met een paar maanden Weight Watchers wel weer afgaan.
Ik moet zeggen dat 't hier fysiek vrij goed gaat. Heb wel es last van misselijkheid of hoofdpijn tussendoor en ben meer moe, maar voorts weinig last eigenlijk. Ik blijf de zwangerschap vooral mentaal 'n slopend proces vinden eigenlijk. Het echt zorgeloos genieten is er toch niet echt bij en dat vind ik soms echt wel jammer. Alles staat meer in 't teken van *Oh, 't leeft nog en alles is okay.* in plaats van *Wauw, dat is ons kindje!*. Soms benijd ik andere vrouwen wel 'n beetje (Heb veel zwangeren in mijn omgeving) die wel zorgeloos zwanger kunnen zijn en voor wie 't allemaal zo vanzelfsprekend lijkt. Zelfs nu is 't voor mij nog altijd niet vanzelfsprekend en elke morgen denk ik weer *Okay, alles is nog in orde, we zijn weer een dag verder...* Eens ik een bepaalde mijlpaal heb bereikt (12 weken, 20 weken, ...) ben ik altijd wel eventjes opgelucht en dan kan ik eventjes echt genieten, maar een paar dagen later draait 't weer om *Gaan we de volgende halen?* Nu leef ik echt naar die grens van levensvatbaarheid toe, 24 weken (Voor sommigen 26, maar ze vervroegen die steeds...) en dan is dat weer 'n stapje verder. Aan anderen laat ik die onzekerheid niet te fel merken, maar ze zit wel echt diep, hoor. 't Zou zo fijn zijn om gewoon kleertje te kunnen kopen en niet te hoeven denken *Wat als 't misgaat, wat ga ik daar dan mee doen?*. Ik merk dat 't nog moeilijk is om mij daarbij ook echt emotioneel aan ons kindje te binden. Sowieso gebeurt dat, hé, maar ergens zit er nog 'n afstand, merk ik. Ik vind 't moeilijk om mij echt een *beeld* te vormen van dit kindje.
Nu ja, ik denk dat al die gevoelens en gedachten wel normaal zijn. Ieder van ons hier draagt 'n bepaalde bagage met zich mee en die schud je niet zomaar af, hé. Ik merk dat bij mij 3 zwangerschappen op 7 maanden tijd emotioneel nog z'n plaats moet krijgen en dat ik dat nog niet helemaal verwerkt heb, maar stap voor stap...
Woeps, heb nogal veel geschreven, sorry, voor de hele boterham, haha!
Veel liefs,
Aria