Zoontje is vandaag 2 weken oud dus even tijd om zijn geboorteverhaal neer te pennen.
Eerst even korte info : Mijn gyn had de kleine uitgerekend voor 5/8, mijn berekening (op basis van de TP-dag en het aantal dagen van TP tot geboorte grote broer) was 2/8 en mijn ventje gokte op 31/7.
Op 31 juli had ik toch al redelijk wat harde buiken. Zou mijn man gelijk krijgen? Leek me wel nog niet serieus genoeg.
1 augustus MOEST ik het bergkot opkuisen. Ben in tranen uitgebarsten omdat ik zo'n pijn aan mijn rug had maar nog zoveel MOEST doen vooraleer A. zou komen. (zelfs naar mn man gebeld om mijn beklag te doen. Echt niet mijn gewoonte.hihihi) Jaja, DE nestdrang he.
'S avonds begonnen de harde buiken die ik al heel de tijd voelde toch wat erger te worden. Zou het in gang schieten? Toen ik grote broer rond 20u30 in zijn bedje stak begon ik te huilen.'morgen zal zijn wereld veranderd zijn. Tegen dat hij wakker wordt, is hij grote broer'. Dat gevoel overheerste en vond ik zoooo speciaal.
Tegen 21u30 echt beginnen twijfelen of het voorweeën waren of het echte werk. Even overlegd met mn ventje. Ik zou me wat relaxen in bad. Als het dan stopte, dan waren het voorweeën. Twas ondertussen al 22u00. Toch maar een berichtje naar oma gestuurd dat ze nog niet moest gaan slapen.
En stnadby moest staan om voor de oudste te zorgen.In bad verminderden de weeën inderdaad. Oma verwittigd dat het waarschijnlijk vals alarm was. Dan in bed gekropen met het gedacht dat het waarschijnlijk die nacht in gang ging schieten. Maar elk uurtje dat ik sliep was al een uur gewonnen (oudste was een nachtelijke bevalling en dat vond ik toch wel vermoeiend)
Raar maar waar, eens in bed stopte de pijn die ik al heel de dag voelde. Ik weet nog dat ik dat zoooo zalig vond eindelijk even geen pijn. En ik durfde niet meer te verroeren. Uiteindelijk een hele goede nachtrust gehad!
De volgende dag weer volop routine met hier en daar een wee. Ik was zo dom geweest om aan grote broer te zeggen dat we de eendjes gingen voederen. Daar raakte ik dus niet meer onderuit! Rond 11u eendjes gaan voederen. Toch maar langs de tuin vertrokken want een lange wandeling zag ik niet meer zitten. Ventje vroeg nog of hij niet mee moest. (hm, hij moest toch ook gezien hebben dat het serieus begon te worden want zoooo bezorgd is hij anders niet. )hihihi. En ik, ik wist dat het doorbijten ging worden maar wou per sé nog iets 'met ons tweetjes' doen vooraleer grote broer de aandacht zou moeten delen. Ik moest toen al af en toe zwijgen om de weeën op te vangen. Op de hoek van de straat een redelijk erge wee. Lap, juist toen besloot D. weg te lopen. En ik kon er echt niet achter. Ik probeerde wel maar die wee hield mij tegen
. Moet nogal een zicht geweest zijn voor de meneer die ik kruiste. Mijn kind die wegliep en ik die er achteraan waggelde met open benen. We zouden eerst D. nog zijn middagdut laten doen en als het toen nog bezig was, zouden we kunnen vertrekken.
Beslist om opa en oma niet te bellen want ik had echt nog niet zoveel pijn. Wel een wee om de 10 minuten maar die duurde maar een 30tal seconden dus heel goed te verdragen. (2 weeën gehad in de auto op weg naar ziekenhuis)
Om 15u 40 aangekomen op spoed. Zeg ik 'ik denk dat het zover is. Dat ik moet bevallen' Heel kalm en relaxed. Die gaan ook gedacht hebben 'madame staat hier zo weer buiten'. Deze keer geen rolstoel aangeboden gekregen. (bij D. direct want had toen net een ferme wee bij de balie) maar onderweg naar de lift toch even moeten stoppen om te puffen. Die verpleegster liep ook zo rap en had lijk niet door dat ik een wee had. hihihihi.
Boven op bevallingskwartier aangekomen en ik lag in dezelfde bevallingskamer als van D.
Ik vertelde dat ik maar om de 10min een wee had maar dat ze me venijnig genoeg leken om toch maar eens af te komen. Een halfuurtje aan de monitor. D. ondertussen aan het relaxatiebad geprutst en de kamer onder water gezet
En daar zagen ze idd dat ik maar 2 weeën heb gehad. Ook even gevoeld en maar 5cm ontsluiting. (enorm pijnlijk dit voelen want 'tuutje' ofzo zat helemaal achteraan). Ze hebben even getwijfeld maar dan toch besloten mij te houden (was toen 16u30). Dan hebben we maar opa en oma gebeld. Om 17u15 kwam de gynaecoloog en die wou mijn water breken. Ik weet nog dat ik vroeg om te wachten omdat ik nog geen oppas had voor D. maar hij was overtuigd dat ik ten vroegste om 19u30 zou bevallen.
Vliezen gebroken en weet nog dat ik tegen de vroedvrouw zei 'nu zal t gedaan zijn met lekker kletsen hoor. Tzal venijnig worden. Om 17u35 werd het dan ook inderdaad pijnlijker.Man en zoonlief weggestuud naar cafetaria.
Rond 17u50 voelde ik een enorme druk op mijn schaambeen. Persdrang? Ik wist het niet. Het was heel anders dan bij D. (en ik zat er zooo mee in dat ik nog altijd niet mijn lavement had gekregen waar ik om had gevraagd)
17u55 had ik 7cm. VV zei dat ze even mijn dossier ging halen. Ik weet nog dat ik riep 'looopen alsjeblief ik ga niet alleen liggen persen'. Toen ze terug kwam moest ik inderdaad meepersen, ik kon niet anders. Ze hebben dat het bed omgevormd en toen kwam ook mijn man eindelijk binnen!!! En het ergste vond ik nog dat ik geen tijd h eb gehad om mijn lucky bevallings Tshirt aan te trekken! En geen foto meer getrokken van de bolle buik. Maar t ging allemaal zooooo rap. Nog een keer duwen en hij zou er zijn. Dan moest ik nog vlug mijn blauw Tshirttrekken want ik wou daar geen bloedvlekken op want hoe zou ik die er uit krijgen? (waar een mens niet al aan denkt op zo'n moment)
En dan idd nog een keer persen en hij was er! De vroedvrouw haalde hem er uit. Hij werd op mijn buik gelegd en hij had heel veel smeer en bloed maar ooo zooo mooi. Toen pas kwam de gynaecoloog binnen. En ik zei nog tegen hem : 'beetje te laat he!'
A. werd gewogen en aagekleed met de papa er bij. En ik werd genaaid. Maar elk steekje voelde ik. Gynaecoloog wou dit precies niet geloven. Tot de nageboorte eruit kwam. Toen zei hij 'of ik verdoof bij of ik doe 3 steekjes en ben klaar' Dan maar voor 3 steekjes gekozen. (3 en niet meer he! zei ik nog. )
Uiteindelijk een heel vlotte bevalling geweest. En eerlijk maar 25 minuten ferme pijn gehad. Daarvoor had ik op voorhand getekend.
A. werd geboren om 18u06 woog 4,330 kg, was 53 cm groot. Hoofdje 37 cm. Hij werd geboren met zijn hand naast zijn hoofd (ja, maak het nog wat moeilijker) maar mama kreeg hem er uit in 10min persen
Baby bleef hoog zitten en de dosis werd ook sneller en sneller opgedreven. Tegen 11u zat ik aan het maximum van dosis. Dan kwam de gynae nog eens kijken en zei: als er geen verandering is, zullen we je deze namiddag naar huis laten gaan. Ik kreeg het toen bijna 