Ik heb het ook altijd moeilijk met domme opmerkingen, maar als ik het dan objectief bekijk dan beschouw ik sommige opmerkingen als niet tactvol, terwijl ze zeker zo niet bedoeld zijn... Wij zijn natuurlijk uitermate gevoelig voor alles wat met zwanger worden/zijn te maken heeft.
En dan is er nog dat dubbel gevoel ivm de bezorgdheid van anderen: soms stoor ik me eraan als ze vragen hoe het er nu mee is en andere keren vind ik het dan weer lomp dat ze er niet naar vragen
Idem voor mensen die niet van onze situatie afweten: ik kan hun nek afwringen als ze beginnen vissen naar onze kinderwens of erger nog als ze luidkeels roepen dat ze wel heel zeker weten dat je zwanger bent... en anderzijds denk ik soms (bv als het gaat over een zwangere collega) waarom vragen ze niet naar mijn kinderwens, ze gaan toch niet denken dat ik een carrièremens ben dat geen kinderen wil
Of een opmerking verkeerd overkomt hangt volgens mij veel af van onze gemoedstoestand, de persoon die het zegt en de omstandigeheden.
Zo heb ik een heel lieve collega, ze is net bevallen van haar tweede, ze had het aangekondigd dat ze zouden beginnen met een tweede zodat ik me wat kon voorbereiden en vanaf dat ze het wist heeft ze me ingelicht. Ik heb haar dikker zien worden, we babbelden zowel over mijn als haar situatie en ze was altijd zeer taktvol en begripvol, maar toch merkte ik dat ze veel dingen over haar zwangerschap niet tegen mij vertelde maar wel tegen een andere collega en dat vond ik dan ook weer pijnlijk, want ik hoorde er weer niet bij (terwijl ik het eigenlijk moeilijk zou hebben gehad moest ze al die details en ook de mindere kanten van het zwanger zijn tegen mij hebben verteld). Die andere collega is ondertussen ook van haar tweede bevallen, maar zij is al lang niet meer geïnteresseerd in ons probleem, ze vraagt er af en toe nog naar, maar dat is meer beleefdheid dan echte interesse, dat voel ik in elke vezel van mijn lijf. Ze straalt gewoon iets uit van, ik ben doodcontent met wat ik heb en dat ik niet moet meemaken wat jullie meemaken (maar allé, zij besteft het dan toch hoe gelukkig ze wel is)
Wat ik dus wil zeggen is dat ondanks het feit dat die ene collega zo haar best doet om op die slappe koord te lopen ze naar mijn gevoel ook niet altijd 100% het juiste zegt of doet. Terwijl ik goed weet dat moest iedereen reageren zoals zij, het leven een heel stuk mooier zou zijn.
Toen we op reis vertrokken in de paasvakantie kreeg ik van haar een mail dat ik ervan moest genieten en dat ik haar dan achteraf maar moest jaloers maken met prachtige foto's van palmbomen en zonsondergangen en cocktails, ... Mijn eerste reactie was: hoe kan ik jou in godsnaam jaloers maken? Wie maakt wie hier jaloers? Wij hebben of doen niets wat zij ook niet zouden kunnen. Je kan met kinderen toch ook op reis?
Ik vrees dus dat wij nooit 100% gelukkig zullen zijn met de reacties van vrienden, familie, ... En geef toe, misschien hebben wij ook al lompe opmerkingen gemaakt over geld, of ons werk of onze familie, terwijl die persoon misschien financiële problemen heeft, ontslagen geweest is, een familielid verloren is... En zelfs als je van de situatie afweet flap je er soms dingen uit waarvan je achteraf denkt 'ik had beter moeten weten'.
)... en tegen alle vormen van medische hulp (als de natuur niet meewil, dan moet je je daar bij neerleggen, 't is dat het zo moet zijn 
uit de mond van een kersverse mama) En dat ging zo maar door. Tot ik er met tranen in de ogen, van pure ellende (ik kon niet weg, want we zaten op zo'n lange bank) uitflapte dat ze gemakkelijk praten hadden aangezien zij er niet voorstonden.
slik