Bevallen Oktober/November/December 2014

[Muse]

Ik heb dat gezegd van de hoofdpijn tegen de anesthesist die de dag erna op kamer kwam. Maar hij noteerde t gewoon :-/

Ik vond de naweeën erger dan de hoofdpijn. Zijn bij tweede kindje echt feller dan bij eerste en zeker tijdens de bv. Ben daarvan verschoten. Vraag zeker naar pijnstiller dan!

Maar allez! Op de site van het ziekenhuis staat dat zelfs als neveneffect en hoe ze dat snel kunnen oplossen...

[Ster_]

Das stom zeg... Die anesthesist zei gewoon: komt vaak voor was in Ghb. Was toen van iedereen content behalve de anesthesisten! Die bij mijn bevalling, assistente, bakte er niks van! Na half uur zat epi er nog niet in en ik moest hele tijd onbeweeglijk stil zitten. Tijdens harde weeën. Vv heeft toen zelfs op haar geroepen. Ik heb die vv zelfs tot bloedens toe geknepen toen Dus die anesthesisten hebben toen niet veel goeds gedaan voor mij

[Aria]

Absoluut mee eens, Muse: ieder moet doen waar ze zich het beste bij voelt! Maar ik ben ervan overtuigd dat je dat pas kan als je voldoende info ter beschikking hebt (En dat is meestal niet zo), vandaar dat ik wel iedereen aanraad van zich te informeren.

Ik ben alvast wel blij dat zo begripvol waren betreffende de bv! Ik geef je daar volledig gelijk in: je wil niet de miserie van de vorige keer meemaken, want aan een gestresste mama heeft een kindje helemaal niks, he... Ik hoop dat hoe het ook loopt, je alleszins een positieve ervaring tegemoet gaat! (En dat hoop ik voor ons allemaal.)

[Vraagtekens]

hier ook sterrekijker en was niet stil gevallen maar geen opening en hartslag baby ging achteruit..
epi was soort pijnpomp.. ik ben ook misselijk van verdovingen.. maar niet van epi.. zat er in twee pogingen in..
mijn bolleke is er met alle hulp van de wereld eruit geraakt zonder ks..
dolgelukkig was is..
mja in olv aalst zetten ze epi af als de persweeen gaan komen..
kheb alles gevoeld.. na bevalling uur later zelf naar bed gestapt en twee uur later alleen naar toilet..
baby was helemaal niet suf.. is actief bolleke eentje da alles gezien heeft..
vanaf eerste nacht..

ik vind dat je het moet laten komen zoals het komt.. echt opgedrongen hebben ze het mij niet..
maar kwas blij da ik ze had...
ik wou gewoon bevallen in bad en al..
maar je lichaam moet da ook kunnen he..
mijn baby zat verkeerd en was te zwaar.. mijn bekken te klein..
soms moet je je geboorteplan opzij zetten want je eigen gezondheid en die van de baby
is het belangrijkste op dat moment

[onzeker-mevrouwtje]

Hoi Dames..

Ik kwam met slecht nieuws, maar buiten de doodgeboorte van onze zoon, kan ik wel zeggen dat mijn bevalling een meevaller was! Ben er stillekes aan wat beter aan toe, en wil toch wel mijn bevallingsverhaal wat verduidelijken tov jullie

Ik ben dus zaterdagavond (11 oktober) naar materniteit gegaan omdat ik al 2 dagen onze zoon niet voelde.. mijn ventje had al verschillende keer hard geduwd om beweging te krijgen, had al een badje genomen (omdat hij meestal erg actief was in bad) maar toch geen beweging..
ik wou niet te veel langs materniteit lopen voor hun reactie (maar dames, doe dit dus NOOIT!!!! als jullie je onzeker voelen, spring binnen, beter een keer te veel dan te weinig!!!) maar na aandringen van mijn ventje en mijn oma zijn we dan toch langs geweest.. ik zei nog: gewoon effe die dopler op mijn buik en ben gerust..
maar na een uur door een vroedvrouw te hebben gezocht, hebben ze een andere vroedvrouw erbij betrokken.. na hevig duwen op mijn buik en schaambeen, hebben ze de echo erbij genomen, maar ook daar vonden ze geen hartslag.. zelf mochten ze niets zeggen tot de gyneacoloog erbij was geropen, en een kwartiertje kwam die ter plaatse, maar ook aan die zijn gezicht zagen we dat het niet veel goeds was.. hij zei: hier is het hoofdje, en het hartje.. maar zonder hartslag..
dit nieuws kwam in als een BOM!!

we zijn die nacht moeten blijven omdat ze zondagmorgen om 6u de bevalling gingen inzetten.. die nacht was een hel.. onze ouders en grootouders zijn van ver afgekomen om ons te troosten en hebben beiden achterna een slaappilleke gekregen.. maar tegen dat die werkte was het 6u..

ik kreeg een fleet (om naar toilet te gaan) en er werden na een halfuurtje 2 pilletjes gestoken (het is idd wel wat pijnlijk, daar ze quasie met al haar vingers in mij ging om die pillen zo diep mogelijk te kunnen steken, dus het voelen naar opening zal wss wel minder pijn hebben gedaan, maar ik had nog geen opening..

nu was het wachen.. die pillen gingen om de 4u herhaalt worden..
na een uurtje of 2 begon ik lichtjes menstruatiepijn te krijgen.. maar lichtjes..
ik was zelfs verplicht om epidurale te nemen van af ik pijn voelde.. dat om het 'mentale' van de geboorte van ons gestorven zoontje te verlichten, ze vonden het niet nodig dat ik onnodig ging afzien..
maar ik was wel bang voor die epi dus ik stelde het zo lang mogelijk uit..
maar na een tijdje vond ik het welletjes geweest..

maar ik kan jullie met zekerheid zeggen: het is ABSOLUUT niet te ontzien.. je word voorverdoofd met een watje zodat je de prik op de huid niet voelt.. het enige wat je voelt is de de weg die ze zoeken, en dan zei de anesthesist dat een klein schokje ging voelen in mijn linkerbeen, maar die voelde ik zelfs niet meer.. (mijn linkerbeen was dan ook veel meer verdoofd dan mijn rechter) dan was het achter de rug..

na een 5tal minuutjes voelde ze of ik in 5u tijd al opening had, maar nog steeds geen millimeter.. we dachten, ja tis eentje van lange duur (omdat ze rekenen op 1u/cm)
dusja het werd 13u en tijd voor mijn 3de sessie pilletjes op te steken.. en toen was het direct paniek van mezelf
ik had plots in 1u tijd 7.5cm opening..

ik werd gesondeerd omdat ik voelde dat ik moest plassen, en toen begon het.. ik kreeg weeën a volonte!
na een erge wee of 10 die enorm kort op elkaar volgden werd de anesthesist terug opgebeld omdat mijn epi het niet kon halen tegen de snelheid van mijn weeën en de snelheid van mijn opening..
ik kreeg nog een extra inspuiting.. een paar minuten daarna voelde de vroedvrouw nogmaals en had in amper 15minuten plots 10cm.. (dus een uur en kwart had ik van 0 naar 10cm)
ze vroeg, heb je nog geen persdrang? ik zei, maar na een paar seconden kwam die toch.. man man man..
het schijnt dat het enige wat ik heel de tijd vroeg aan de vroedvrouw was: Mevrouw ik ga toch geen stoelgang maken eh...? mijn ventje lacht er nog steeds om :p

de gyneacoloog werd snel opgebeld maar het hoofdje zat er al quasie voor de helft uit.. na 3x de dokter te bellen was hij er eindelijk en hij had amper te tijden om zijn laarzen en schort aan te trekken.. hij haf mij een plaatselijke verdoving (die ik niet voelde) voor de knip, hup een knipje en na 3x persen lag onze Xeppe op mijn buik

Wat was ik trots!! en verdrietig tegelijk..
ik mocht de maandag al terug naar huis, maar ben toch maar gebleven tot dinsdag (zondag bevallen) omdat mijn ventje thuis alles in de living ging opbergen tegen dat ik terug thuis kwam.. en ik ook gelijk wanneer Xeppetje kon zien..
dinsdagavond ben ik dan naar huis gegaan, maar toen kwam de shok!
Wat een nachtmerrie.. ik voelde mij niet thuis in mijn eigen huis.. mijn hondje treurde, en ik had mijn zoon niet bij me.. vreselijk!
we zijn elke dag meermaals naar Xeppe gaan kijken en hem gaan knuffelen en donderdag is hij om 10u30 gecremeerd..
vanaf dan staat hij hier thuis op onze dressoir in een prachtige witte urne met mijn belletje die ik al die maanden droeg op mijn buik rond de urne, zijn mutsje die hij heel de tijd droeg, een doopsuikertje (we hebben er 20 laten maken voor de naaste familie, alsook een paar geboortekaartjes) en een swarosvki engel die hij kreeg van zijn overgrootmoeder (mijn omaatje) en uiteraard een kaarsje.. die niet uitgaat behalve als we slapen of het huis uit zijn..

het voelt zo 'ontspannen' maar onwezelijk tegelijk dat zo'n prachtig groot ventje, nu in een potteke zit..
maar verdorie, wat ben ik fier op mijn prachtige zoon..
er was echt niets op aan te merken, je kon het zelfs niet zien dat hij gestorven was, hij lag precies te slapen..
en ik kon niet van zijn handjes en neusje afblijven al die tijd, hij had koud van in de koeling te staan als wij er niet waren, maar na een halfuurtje strelen over zijn mooie handjes, hadden die een lichaamstemperatuur!

we hebben heel veel steun, vooral uit onverwachte hoeken, maar ik heb er veel meer aan, aan een 'dikke proficiat met de geboorte van je zoon' dan ' innige deelneming met het sterven van je zoon'
want ja, hij is er niet meer, maar hij is wel geboren, en hebben alles moeten doorstaan als iemand die een levend kindje op de wereld heeft gezet! en zoals ik al zei: ik ben een super fiere mama, van een stoere mooie lieve engel!!!

[AnTan]

Oh Anneleen toch, ik zie nauwelijks mijn scherm van mijn tranen...
Het spijt me zo zo zo voor jou... Maar het doet me deugd te 'lezen' dat je toch redelijk oke bent ergens.
Het spijt me bij deze dat ik je geen proficiat heb gewenst. Ik deed dat bewust niet omdat ik dat in mijn hoofd niet goed klonk. Ikzelf zou het niet willen horen denk ik. Maar bij deze: proficiat met je prachtig zoontje Xeppe.
Wat heb jij veel moed zeg, en hoe sterk zal jij niet geworden zijn door deze traumatische ervaring.
Telkens ik iets op het forum post (en het duurde lang tegen ik durfde) dacht ik aan jou, en aan mijn kleine problemen en vragen en zorgen... terwijl jij... met zo'n zware en moeilijke dingen moet omgaan.
Elke dag denk ik aan jou.
Sinds vorige zaterdag loop ik veel ongeruster rond en ben ik veel voorzichtiger in alles en ben ik zo zo opgelucht bij de minste beweging die ik voel.

Meisje, het spijt me zo voor jou. Bedankt voor je verhaal hier. En nogmaals zoveel sterkte. Blij dat Xeppe bij je thuis is, knuffel je hond maar, je zal daar nu wel veel aan hebben zeker? Hopelijk heb je in de nabije toekomst een broertje of zusje van Xeppe mee naar huis die je ganse nachten zal wakker houden ... Ik wens je dat zo erg toe.

[Aria]

Anneleen, ik heb enorm veel respect en bewondering voor de manier waarop je ermee omgaat.

Ik ben blij dat je je zo goed voelt hier dat je het gevoel hebt dat je hier jullie mooie verhaal van Xeppe kan delen.

Ik ben ook blij dat ondanks alles je toch het gevoel hebt dat je een mooie geboorte en mooie momenten daarna met jullie zoontje hebt kunnen beleven, dat jullie dit enorme verdriet op de een of andere manier toch sereen hebben kunnen beleven.

Ook jullie verhaal en Xeppe heeft mij diep geraakt, er gaat geen dag voorbij dat ik er niet aan denk.

Ik wil jullie alvast nog een hele dikke knuffel geven en blijf zijn plekje in huis koesteren, je bent meer dan terecht een superfiere mama en dat zal je altijd zijn!

[wanda]

Beste Anneleen, wat ben je een sterke vrouw! ik zou het niet kunnen! bedankt voor je mooie geboorteverhaal! dat je die met ons wou delen! heel moedig van je! zo kan ik voelen dat je idd heel sterke vrouw bent en de bevalling van Xeppe de mooiste dag van je leven was! je gaat altijd genieten van die momenten! koester ze! al gaat de pijn nooit echt weg! ik ken iemand die zijn dochtertje is verloren 4 dagen na de geboorte, en dat is al 16 jaar geleden en toch is dat klein meisje overal aanwezig met alles wat ze doen! ik wens jullie van harte dat jullie klein ventje ook altijd bij jullie zou zijn! ook als grote steun in de moeilijke momenten!
ik weet dat het nog te vroeg is, maar ik wens jullie in de toekomst prachtig brusje voor Xeppe. Al moet ik zeggen dat ik na mijn miskraam direct zwanger wou worden en mooiste van al die droom is werkelijkheid geworden, mss had mijn engelenkindje ons aan zusje geholpen! wie weet???

sterkte en geniet van je zoontje Xeppe op een bijzonder speciale manier! nog eens Proficiat! aan fiere ouders van Xeppe ( trouwens hele mooie naam, nog nooit van gehoord )

veel liefst

wanda.

[Ster_]

Lieve Anneleen,

Wat een mooi en moedig verhaal... Het moeten vreselijke momenten geweest zijn die zaterdag... Ik ben ook ooit naar Verloskwartier gereden toen ik baby niet voelde en ik kan me je angst zo voorstellen. Het verpletterende nieuws erna niet. Dat moet echt verschrikkelijk zijn. Hopelijk kreeg je goede steun in t ziekenhuis op dat moment.

Ik ben blij dat je die proficiat graag hoort. Want toen ik dat had geschreven vond mijn man dat onrespectvol. Maar ik heb dan gezegd dat ik dat bedoelde van: je hebt je zoontje een volle zwangerschap met alle liefde bij je gedragen, je bent mama geworden, je hebt je bevalling geweldig gedaan en bovenal jouw engeltje is geboren. Ik vind dat proficiat waard...

Ook hier wordt echt dagelijks aan jullie gedacht en bijna dagelijks brandt er een kaarsje sinds de geboorte van Xeppe. Voor hem en alle sterrenkindjes.

Ik wens jullie alle moed toe en hoop zooo hard dat jullie een brusje voor Xeppe mogen krijgen. Maar daar zal hij wel voor zorgen!

Liefs

Ster

[Noa]

Anneleen, hier word ik zo nederig en stil van... Een welgemeende knuffel en een even welgemeende proficiat met jullie zoontje!

[AnTan]

Gisteren echo gehad, morgen ben ik 37 weken. Kindje is 3.250 kg en wordt 46/47 groot geschat.
Toen hij voelde voor ontsluiting, wel dat voelde ik NIET. Dus wat ik daar allemaal over lees en hoor, ik vraag me dan af wat bvb vroedvrouwen in ziekenhuis anders doen? Hij drukte op buik, voelde eens en zei: nee nog niks... Maar voelde echt niks. Allee ja, gelukkig dan.
Vraagje, prikken jullie een datum na de uitgerekende datum met je arts mocht je nog niet bevallen zijn? Bvb ik ben uitgerekend voor 12/11, en arts zei dat we gerust bvb 18/11 kunnen vastleggen voor mocht ik nog niet bevallen zijn. Of is het beter de 10e dag af te wachten na de uitgerekende datum?

[nogeenkeer]

Datum prikken zou ik niet doen, je gynaecoloog vertrouwen en zien wat hij of zij zegt!

Ik had gisteren mijn laatste controle op 37 weken 2 dagen. Baby'tje deed het goed, ik geen ontsluiting, niets indaling (kan ook normaal niet met mijn bekken...), genoeg vruchtwater, bloeddruk en urine ok. Baby werd geschat op 2,980kg. Ofwel vorige keer onderschat, ofwel nu overschat, maar dat is niet te zeggen. We horen het volgende week dinsdag wel! Tenzij mijn water nog breekt moet ik maandag bellen om te horen hoe laat ik dinsdag binnen moet. Super dat het einde in zicht is en toch voelt het weer raar hoor. Ik weet nu al dat ik weer een paar heel lastige dagen tegemoet ga, pijn van de ks, babyblues. Maar alles voor dat kleine wonder hé, daar kan ik dan weer écht niet op wachten

[AnTan]

Ah maar 't was mijn arts die dat voorstelde hoor van die datum... Daarmee dat ik vroeg hoe dat elders gaat.

Nogeenkeer, spannend zeg!! In minder dan een week heb je je kindje in je armen! Na die lange 9 maanden.

[Aria]

Hihi, AnTan, hier vandaag echo en ons bosbesje weegt ook 3.2 kg. We lopen mooi gelijk!

Voor `t moment lijkt het hier wel een sterrenkijkertje te zijn of `t ligt alleszins niet met het gezichtje naar mijn rug... Ik hoop dat `t nog draait, want bij kindjes in die houding is de bevalling toch vaak moeilijker/langer. Maar daar gaan we ons niet op vastpinnen, he.

Ik moet wekelijks 2 keer op controle tot 12/11, dus ik denk dat ze me nog wel zullen informeren over volgende afspraken als die datum steeds dichterbij komt en er nog geen beweging lijkt in te zitten.

AnTan, des te beter als je daar geen pijn van hebt, he, ik wil er niet aan denken als ze dat terug gaan doen, hihi.

Spannend, seg, Nogeenkeer! Van mij mag ons bosbesje ook vroeger dan 40 weken komen, zenne... Fysiek valt het allemaal wel mee, daar mag ik niet van klagen, maar ik word een beetje ongeduldig, denk ik.

Daarstraks had ik wat voor mij precies aanvoelde als een wee. Het was een soort van kramp die zich verspreidde over mijn onderrug en mijn buik, harde buik ook en het waren duidelijk niet mijn darmen. Dat duurde misschien 30 sec en dan ebde dat weg. Deed flink pijn, maar was doenbaar en ik dacht *Is dat nu een wee?!*. Feit is dat het maar eenmalig was...

LIefs,
Aria

[AnTan]

Ja, volledig gelijk Spannend he.
Nu ja, ik DENK dat hij voelde of ik ontsluiting had, wat anders zou hij doen he...
Mijn kindje kijkt ook niet naar rug, maar toen ik dat vroeg zei arts dat alle baby's zo liggen tijdens zwangerschap en tegen bevalling dan kunnen draaien...
Ik heb ook rare steken. Raar in mijn rechterbil, en soms in mijn rug, maar écht felle steken he. Tot nu 2x (vorige twee woensdagen) voorweeën gehad, 1e keer een uur, 2e keer iets langer (en warme douche hielp niet).
't Zal afwachten worden he. Ben ook ongeduldig aan het worden. Maar in principe kan het nog 4 weken duren. Lang he.
Ergens wil ik vooral dat kindje geboren wordt, zodat ik geruster ben. Nu kan je zo weinig 'controleren' en niet goed voor je kindje zorgen, behalve je rustig proberen te houden.
Maar goed, deze week zullen ook wel voorbij gaan