IUI-clubje

[NeleG]

Oké. Ik moet hier weer even komen grommen, want anders word ik gek!

De voorbije week na de IUI was ik echt ontzettend vrolijk. Maar echt belachelijk, compleet hyper, overdreven vrolijk. Ik liep letterlijk zingend over straat met momenten, zo absurd was het Maar het deed me tegelijkertijd zoveel deugd om nog eens zonder zorgen gewoon te leven. Om me weer net zoals vroeger te voelen, voordat baby's krijgen een "strijd" werd. Om gewoon weer te genieten van de kleine dingen, net zoals vroeger (behalve dat zingen dan, geen idee waar dat vandaan kwam haha!). Manlief zei het ook: "ik word vrolijk alleen al van jou zo vrolijk te zien. Ik ben blij ook dat je terug zo bent, zoals vroeger".

We hebben nog lopen giechelen dat de Utrogestan bij mij alleen maar omgekeerde effecten heeft: minder gespannen borsten (die krijg ik vaak echt heel snel na mijn eisprong al) en vrolijk ipv depri. Had nl in de bijsluiter gelezen dat je er wel eens serieus humeurig van kon worden (al ging het dan wel over oraal ingenomen Utrogestan ipv vaginaal). Gisterenavond kreeg ik dan ineens een vermoeidheidsklop van jewelste (lees: alles kostte me moeite en ik wou alleen maar rusten) en uiteraard was ik humeurig (je moet me gerust laten als ik moe ben, hahaha!). Jammer genoeg is dit precies het begin van het einde aangaande mijn positieve ingesteldheid: ik ben terug meer gefocust op het al dan niet lukken van onze IUI en zit me alweer af te vragen of het normaal is dat ik zo weinig voel. Moet ik niet al veel meer "kwaaltjes" hebben nu dat ik 2 pillen Utrogestan opsteek? Zou ik dat moet moeten merken aan mijn lijf? Is het niet ongeveer nu dat er een innesteling bezig is? Zou het gelukt zijn? Mijn borsten worden precies toch ook weer wat meer gespannen zoals in mijn andere cyclussen... en daardoor is het ook moeilijker om er niet mee bezig te zijn: je kan moeilijk je aandacht van zwanger worden weghalen (vind ik) als je telkens opnieuw "je eigen tieten voelt". De angst dat het weer een tevergeefse poging zal zijn steekt terug de kop op... Pfffffffffff!!

Volgende week maandag krijg ik mijn bloedtest of de IUI gelukt is, het zal een lange week worden denk ik...

[tashi]

Probeer niet te wanhopen Nele! Ik weet het, de wachtweken zijn verschrikkelijk!
Ik ging ook elk gevoel annaliseren en overal het negatieve achter zoeken, maar wat je voelt hoeft helemaal niet negatief te zijn. Ik ben nu 37 weken zwanger en toen ik net zwanger was deden mijn borsten verschrikkelijk pijn, een vluchtheuvel of kasseibaan waren de hel en ik was doodmoe. Dus alles kan nog... Het is natuurlijk ook wel zo dat utrogestan je hele hormonenhuishouding in de war brengt en je van het ene uiterste in het andere duwt. Als het resultaat uiteindelijk toch neg blijkt te zijn, dan ben je mega telleurgesteld. Ik was toch een hele week aan het bleten en het was precies of ik had een kindje verloren de eerste keer... Het heeft ook lang geduurd voor ik ook echt blij kon zijn met het goeie nieuws toen ik echt zwanger bleek te zijn, uit schrik dat er weer iets verkeerd zou lopen. Maar kijk, normaal is mijn zoontje er binnen 3 weken en kan ik hem eindelijk knuffelen. Maar ik zal nooit vergeten welk een verschrikkelijk proces het kan zijn om zwanger te worden en dat het bij veel mensen als vanzelf gaat. Ik duim dat het bij jullie uiteindelijk ook allemaal goed komt en dat er snel een baby in jullie leven mag komen! Niet opgeven en positief proberen te blijven!

[anne17]

Welkom Annelies !

Bij mij was het gisteren niet zo een goed nieuws. Deze maand weer geen iui. het is al voorbij eer het begon
Mijn hormonenhuishouding id zodanig in de war dat mijn cyclus maar half op gang is gekomen.
de genyc verwacht dat ik over 14 dgn mijn regels zal krijgen en dat we dan pas zullen kunnen starten.
Op de duur denk je : wat zal het dan weer zijn ?!
Ik word er echt zo moe van. Ik word het zo moe van al dat ongelukkig zijn !
Ik zou gewoon eens weer kunnen genieten van alles zonder dat dit in mijn gedachten komt.
nuja, zal dus weeral hopen zijn op volgende maand en proberen pos te zijn.
Het ziet er naar uit dat mijn vriend en ik elkaar voor de derde maal op oudejaar hetzelfde zullen wensen.

[NeleG]

Tjeeeeeeeeeeeezes Anne waar haal je het doorzettingsvermogen vandaan. Echt, ik heb zo immens veel respect voor jou (en je man). Ik denk echt dat ik het niet zou kunnen. Er al lang aan onderdoor zou zijn gegaan. Maar langs de andere kant... je hebt niet veel andere keus dan doorgaan he. Het is dat of "opgeven" en dat is gewoon geen optie. Toch?

Ik herken je gevoelens van "gelukkig zijn zonder zorgen over zwanger worden" wel, maar vind nu wel heel erg dat ik niet moet zeuren Dat verdomde wachten altijd! Je wordt er zo moe van... en je moet maar gewoon doorgaan met je leven en er niet teveel mee bezig zijn en blablabla... en tegelijkertijd sleep je alles dan alleen maar in stilte mee want uiteraard is loslaten geen optie. Het is zo verdomd oneerlijk dat het bij anderen iets is dat in een vingerknip lukt he. Vooral omdat je vaak denkt (ik toch): "ik wil het maar zo'n 100 000 keer liever als jij". Jammer genoeg helpt dat ook niet en staat het leven (voor andere mensen) ondertussen niet stil.

Hou je taai daar meid. Ooit zal het lukken. Dat moet god-ver-domme maar gewoon waar heten. OOIT! En de dag dat het zover is, wordt de meest prachtige ooit. Met toeters en bellen en alles er op en er aan. Het meest geliefde kindje van héél de wereld! Wordt ondertussen maar eens lekker boos op iedereen een alles en gooi desnoods wat dingen stuk. Je hebt er alle recht toe!

Liefs, Nele

PS: Oudejaar is nog ver... in theorie kan het nog. Maarja... in theorie kan alles

[FantaCola]

Ik wens jullie allen met oudejaar een vol buikje toe!! En idd: de medische wereld kan VEEEEEL! Blijven gaan, niet opgeven!

[anne17]

Bedankt voor de troostende woorden ! idd opgeven is geen optie !
En Nele, je zegt dat je dat niet zou kunnen zo lang vol houden ... ik denk van wel ! ik sta ook verwonderd dat ik hier zo ver in ga. vroeger wou ik niet eens kinderen. maar eens die gevoelens opkomen kan het niet snel genoeg gaan.
En als je eraan begint sta je niet echt stil dat het wel eens moeilijk zou kunnen gaan.
En je gaat verder en verder om je doel te bereiken! vroeger zei ik dat ik niets moest weten van ivf. nu merk ik dat ik daar al geheel anders begin tegenover te staan. Als ik maar iets in de plaats krijg.
En het lichamelijke is best wel lastig maar onderga je ! het emotionele daarintegen is wat anders !!!
nuja, ... idd onze wens komt ook wel eens uit ! Met vele ups en downs maar we komen er wel.
Hopelijk kunnen we volgende maand eindelijk starten en is het niet weer een teleurstelling.
En wie weet ...
Het doet me wel heel erg deugd hier te kunnen babbelen met jullie !
De mensen rondom ons proberen ons te steunen maar kunnen soms onbedoeld de stomste dingen zeggen.
Ik word echt zo boos als ze zeggen nog even geduld ! grrrrrrr
Hebben we nog geen geduld genoeg gehad ...

[CHA87]

dames,

Kan ik me hierbij ook vervoegen?

Zondag 1e FM voor deze 3de IUI ronde..

veel succes iedereen !!

[anne17]

welkom CHA87. Hopelijk zondag een mooie grote follikel !

[NeleG]

Fijn al die reacties in dit clubje

Het begint nu toch wel een beetje spannend te worden hier. Maandag al de bloedtest om te kijken of het gelukt is!
Uiteraard voel ik vanalles en tegelijkertijd niks. Je kan het nu eenmaal niet op voorhand weten zeker... pffffrt!

Gisteren even een babbel gehad met de psycholoog verbonden aan het fertiliteitscentrum, gewoon om mijn hart eens te luchten. Heeft me eigenlijk wel deugd gedaan. Eens stilstaan bij wat het je allemaal doet en ook een soort van bevestiging te krijgen dat je helemaal niet gek aan het worden bent Die emotionele rollercoaster hoort er nu eenmaal bij!

Man man man... ik merk dat ik er nu nog steeds redelijk positief tegenaan kan zitten kijken (naar maandag dan), maar het begint toch wel te kriebelen omdat ik hoop dat het is gelukt (uiteraard). Raar alleen dat ik precies veel minder "pms-kwaaltjes" heb dan normaal, ondanks al die Utrogestan die ik moet opsteken. Ik had verwacht dat ik heel humeurig zou zijn met meloenen van gespannen tieten, maar eigenlijk heb ik bijna nergens last van. Maak dat mee. Hahaha! We zullen er maar van uit gaan dat alles goed gaat... en wie weet, wie weet! Zucht.

Oké. Ik ben zenuwachtig. Geef het maar gewoon toe

[CHA87]

Spannend Nele!! Die 1e IUI is echt zenuwslopend en je hoopt toch echt hard hé... hopelijk ist voor jou van de 1e keer raak... ik duim alvast!! Ga je op voorhand zelf thuis testen?

Ik had er iets te veel hoop op gezet waardoor ik wel ff zware opdoffer kreeg toen het niet zo was... Heb me bij de 2e meer beschermd & minder gehoopt waardoor ik ook minder teleurgesteld was..puur uit zelfbescherming...

Wat wij vrouwen toch allemaal dienen te doorstaan he soms... zware beproevingen... Vind dit wel chapeau hoe wij zo sterk zijn steeds!! Dus wie een dipje moest hebben, geef de moed niet op, die mooie baby komt heus wel.. We hebben allemaal onze up & downs, maar fora zoals deze helpen ons er allemaal wel gedeeltelijk door! Ale toch bij mij...

Veel liefss gewenst,

[Fauve]

Goedemiddag IUI'ers,

Mijn partner en ik zijn sinds mei bezig met IUI. Mits een maandenlange pauze zijn we deze maand terug opgestart. Omdat ik nu alweer de muren oploop dacht ik me bij jullie clubje te voegen om ervaringen (enzo) te delen!

Ben benieuwd!

Groetjes, en veel succes aan iedereen!

[NeleG]

Fijn toch echt, die reacties hier! Ons praatpaaltje tegen de zenuwen hahaha!!

Ik durf langs de ene kant niet goed hopen want dan kan ik ook niet teleurgesteld zijn, maar toch.... Je hoopt er stiekem toch wel op he Ben heel moe momenteel en soms flitst dan wel door mijn hoofd van "oh zou het" maarja... Zegt natuurlijk helemaal niks eigenlijk. Wachten wachten wachten tot maandag, er zit niks anders op!

En ik twijfel wat of ik eerst thuis zou testen of niet. Is 9 van de 10 te vroeg om positief uit te slaan zo'n thuistest, dus waarom er dan toch een doen... Maar langs de andere kant: dan is het zo minder medisch om het te ontdekken. Of kan ik me al mentaal voorbereiden op een negatief resultaat. Wat ik dan toch niet geloof tot de bloedtest het bevestigd

[NeleG]

En Fauve, welkom hier! Hopelijk bij jullie snel succes, je draait al een tijdje mee precies (lees ik in je onderschrift). Bij ons kwam er uit de onderzoeken eig ook niks dat het zou kunnen belemmeren, dus geen idee waarom het (nog) niet (is) (ge)lukt. Vind je dat soms niet het moeilijkst? De twijfel van de waarom-niet? Ik allesinds wel, soms denk ik echt "wat als ze iets over het hoofd hebben gezien? Of het gewoon niet kunnen onderzoeken? En wat als het nooit lukt?". Mijn moeilijke dagen, je raad het zo

[Fauve]

Hey NeleG, we hebben idd al een lijdensweg achter de rug. Het is momenteel mijn 4de Iui. Morgen weet ik of het raak is. Ik heb tegen beter weten ik net zelf een test gedaan...negatief... Is het te vroeg,ben ik echt niet zwanger?
Het emotioneel heen en weer geslinger vind ik het ergste. Telkens andere signalen van je lichaam krijgen waardoor je denkt 'ja,nu is het prijs'. En dan de pijnlijke woorden van de gyne ' sorry,je bent niet zwanger..'

Anyway,nieuwe cyclus opstarten en weer positief ertegenaan kijken.

Succes bij jou!

[NeleG]

Fauve, hoeveel dagen na de IUI heb je je bloedtest? Ik bv al na 12 dagen en dan geven thuistesten nog niet positief hebben ze mij verteld... Misschien is er toch nog een beetje hoop? Ik wens je alvast het allerbeste toe!