IUI-clubje

[Isabella***]

Hoi iedereen,

Ik ben er een hele tijd niet geweest maar ben nu terug.

Na 4 jaar op de natuurlijke manier proberen en drie mislukte IUI's nu pril zwanger op natuurlijke manier! De wonderen zijn de wereld nog niet uit! Mijn man en ik hadden net besloten om te stoppen met behandelingen en verder te gaan zonder kinderen...Ik wil jullie maar meegeven dat je soms gewoon ( heel veel) tijd nodig hebt om zwanger te raken, en las gerust rustpauzes in tussen jullie IUI behandelingen, dan laat je mentaal even alles los.

Veel succes aan iedereen, en het wachten loont!

[Margot_80]

@pebbles: mijn vriendin haar man had ook 3% beweeglijke, zij is bij 2e iui zwanger geworden. Hangt ook wat af van de totale hoeveelheid veronderstel ik, daar heb ik geen cijfers over. Wat zegt de dokter over je kansen?

[anne17]

proficiat isabella !
welkom pebbels !

Ik heb ondertussen mijn regels gekregen dus nu hopelijk volgende week donderdag groen licht om terug te starten na de endo operatie. duimen maar en hopelijk nu iui met meer resultaat

[Appelflapje]

Hoi iedereen,

Had hier een tijdje geleden al geschreven maar door omstandigheden werd mijn 1e IUI uitgesteld. Maar afgelopen zaterdag was het dan eindelijk zover. De behandeling stelt idd echt niks voor, zoals ik hier al zo vaak gelezen heb. Ik vind dat je het kan vergelijken met een uitstrijkje nemen. Is zo gebeurd. Hopelijk over 2 weken positief nieuws maar ik reken er niet op. Wij zijn "onverklaarbaar onvruchtbaar" verklaard dus de kans dat het deze keer wél prijs is, is klein.

Isabella, fantastisch nieuws zeg! Ik vind zulke verhalen echt ongelooflijk! En anderzijds ook zó typisch he, het moment dat je alles loslaat,..... Geniet er dubbel en dik van!

[Isabella***]

Anne17 en Appelflapje, bedankt !

Anne17 : de lange wachtperiode na je endo operatie zit erop, nu kan je met volle moed starten aan IUI, zal voor je duimen!

Appelflapje : wij waren ook ook onverklaard onvruchtbaar, ik vond dat heel frustrerend want ze konden niets doen om ons te helpen, gewoon in het wilde weg proberen met vruchtbaarheidsbehandelingen. Maar misschien scheelt er ook niets met jullie hé? Hoe lang was je al op de natuurlijke manier aan het proberen? Ik denk dat het bij mij gelukt is door los te laten ( maar is makkelijk gezegd! Ik had gewoon mijn grens bereikt, 4 jaar al was ik ermee bezig!...)

Ik wens jullie veel succes!!

[Appelflapje]

Isabella, ik ben nu bezig met mijn 23ste cyclus wat het commando-vrijen betreft Na een jaar ongeveer alle standaard onderzoeken laten doen, half jaar TI gedaan (clomid+pregnyl en echo) en nu dus eindelijk overgestapt op IUI. En ja dat loslaten, ik moet je niet zeggen dat dat gemakkelijker gezegd dan gedaan is hé! Heb al vanalles geprobeerd om mijn gedachten te verzetten, acupunctuur, mindfulness... Helaas pindakaas, mijn brein wil alleen maar aan ovuleren, baby's en zwangerschappen denken

[Inci]

Hey iedereen,

Zondag mijn eerste Inseminatie gehad. Bij mij moesten er 2 follikels doorgeprikt worden, doordat ik er 4 grote had. Pijnlijke zaak vooral en ik kon nog een beetje bloedverlies hebben. Zondag zelf veel krampen en beetje verlies. Maandag een beetje krampen en een beetje opgezwollen buik, dinsdag opgezwollen en felle krampen en beetje geelbruin verlies. Vandaag (woensdag), buik heel erg opgezwollen en hard,redelijk wat geelbruin verlies,stekende pijn in onderbuik zoals kleine naaldjes. Ben een beetje ongerust,misschien infectie door dat doorprikken? Iemand nog ervaring hiermee?

Alvast bedankt

[anne17]

Dag iedereen,

pfff ... de stress begint hier toe te slaan. morgen folikelmeting. ben zo bang dat het weer niet zal door gaan door een of andere reden. en zo bang om weer aan de emo molen te beginnen !
mijn collega belde me net op om te zeggen dat ze zwanger is na 2.5 jaar proberen. wel door ici.
Ik ben wel blij voor haar maarja, ... eigenlijk erg hé dat je zo jaloers kan zijn op iemand !
eigenlijk stel ik me echt de vraag of het niet beter is om over te stappen voor ivf ...
word die malle molen zo moe !!! we zijn al de 3 jaar aan het naderen. begint echt zwaar door te wegen.wanneer is het nu eindelijk eens aan onze toer ???!!!
die welles nietes gevoelens beginnen nu zelfs al voor de iui is doorgegaan. zie er zo tegenop om weer die 14 dagen erna door te komen om misschien wel weer een grote klap te krijgen.
Ik weet dat ik het een nieuwe kans moet geven nu ik de endo operatie heb gehad, dat we nu eigenlijk met een nieuwe start zitten maarja, ... heb er zo een moeite in om te geloven.
succes aan degenen die in de moeilijke wachtweken zitten. hopelijk zet ik me binnen enkele dagen bij jullie op het wachtbankje en hopelijk allen met veeeeeeeeeeeel succes !

[anne17]

bezoekje aan genyc zit er weer op.
ze zag geen eitjes,maar baarmoederslijmvlies was al mooi dik. pfff .... wat is er nu weer ???
ze heeft bloed getrokken om te weten waar ik in de cyclus zit.
deze middag weet ik meer. weeral wachten op die telefoon op goed of slecht nieuws.
hopelijk gaat de iui door en geeft ze gewoon de eitjes gemist . kan dit ?

[T&T]

Hoi iedereen,

Ik weet niet goed waar ik mijn bericht moet plaasten maar vermits IUI 4 vandaag van start gaat, plaats ik het maar bij jullie clubje (als dat ok tenminste). Ik ben hier even een tijdje actief geweest bij ICSI dus ik ga even kort mijn situatie schetsen.
ICSI1: UZA/AZ Nikolaas neg
ICSI2: UZA/AZ Nikolaas geen tp, eicellen van slechte kwaliteit
ICSI3: Jette 2 embryo's terugplaatst, neg
ICSI4: Jette geen tp, 9 bevruchte eicellen allemaal van slechte kwaliteit
Na bespreking met de prof overgestapt op IUI in natuurlijke cyclus. Zonder succes tot op heden.

Nu moet ik precies even stoom aflaten, vooral omdat er echt niemand is in mijn omgeving die me begrijpt. Niemand zit in dezelfde situatie. De wanhoop begint echt toe te nemen. Ondertussen nadert ook de 38j dus de tijd tikt genadeloos snel! 7 jaar geleden ben ik gestopt met de pil en nu bijna 2 jaar in de medische mallemolen bezeild geraakt. En niets lukt. Ik moet zeggen dat de IUI pogingen me goed doen. Veel minder belastend dan ICSI, fysiek dan toch. Mentaal blijft het een vreselijk spelletje waarin ik telkens weer verlies. We nemen onze tijd en lassen dus ook altijd minstens 1 maand rust in tussen de pogingen. Maar ik blijf er toch mee bezig want in de 'rustmaanden' moet er hier hard gewerkt worden tijdens de ovulatieperiode. Want de wonderen zijn de wereld nog niet uit... Maar elke maand weer die teleurstelling. Ik weet soms echt niet waar kruipen van het verdriet. Ik ben ook niet de persoon om er met iedereen over te praten en mijn man wil ik zo min mogelijk belasten met mijn verdriet. Want ook voor hem is dit zwaar. Maar mijn brein maakt als maar meer bokkensprongen. Zo merk ik dat ik echt niet meer in de buurt van zwangere vrouwen kan zijn en dat ik baby's echt mijd. Niet uit jaloesie maar uit ongebrip. Waarom zij wel en wij niet? Ik begrijp ook als maar minder waarom sommige vrienden niet vragen waarom we nog geen kinderen hebben. Sommigen kennen ons als zo lang maar ze durven er precies nooit achter vragen. En als ik dan eens zeg dat ik me niet goed voel, krijg ik het antwoord: 'ik begrijp je, ik weet hoe je je voelt'. Ik word daar alsmaar zotter van. Dan wil ik schreeuwen dat ze dat niet weten omdat ze de situatie niet kennen. Maar ik hou me maar in, ik zwijg dan maar, voor de lieve vrede. En mensen die het dan wel weten, komen ondoordacht gezellig een praatje maken over een schoonzus die zwanger is van nummer 4 en dat ze zelf overwegen om nog een derde kindje te maken. Net op de dag dat je alweer die verdomde maandstonden hebt doorgekregen. Ok, dat weten zij niet maar is het dan zoveel gevraagd om even na te denken. Dan voel ik me zo alleen, zo onbegrepen.
Ik dacht dat ik sterk genoeg was om hier door te walsen maar blijkbaar is dat niet. Soms wil ik alles opgeven, stoppen en teruggaan naar de tijd voor dat dit alles begon. Of ik probeer mezelf in te beelden hoe het zou zijn om geen kinderen te hebben. Ik heb tenslotte zoveel om dankbaar voor te zijn maar dat éne detail ontbreekt. Pff, moedeloos en radeloos word ik er van.
Sorry voor dit chaotisch bericht. Ik weet dat jullie weten hoe dit voelt. Dat jullie dit begrijpen. Daarom dat ik even hier stoom af laat. Op hoop van zege dat het me even goed doet....

[CHA87]

Hey T&T.. amai wat heb jij al allemaal moeten doorlopen... Ik begin nu na 15 maanden al moedeloos te worden, laat staan 7 jaar... Echt chapeau meid voor je doorzettingsvermogen!!

1 Vraagje: uit je verschillende ICSI's blijkt dat je niet echt "goede" eicellen produceert als ik het zo lees?
Waarom kiest je gynaec dan terug voor IUI? Kan het zijn dat door het stimuleren van je eicelen & het produceren van meerdere follikels je daardoor slechtere eicellen produceert dan dat je die niet zou stimuleren & er maar 1 laat groeien zoals het geval is in een natuurlijke cyclus?? Want heb dit eigenlijk nog nooit gehoord van ICSI terug naar IUI daarom dat ik het me afvroeg... Waren je eicellen in de voorbije 3IUI's qua grootte etc goed? ( sorry voor mijn kruisverhoor hé )

Ik kan me niet inbeelden hoe je je moet voelen... dikke knuffel als dat iets van troost kan betekenen...

[T&T]

Hey CHA87,

Ja een beetje vreemd, van ICSI naar IUI. Hier in Sint-Niklaas zijn alle voorgaande testen gebeurd en het verdict was onmiddellijk ICSI wegens slechte zaadkwaliteit van mijn man. Maar de pick up gebeurd hier en dan wordt alles getransporteerd naar het UZA. Volgens mij is daardoor poging 2 de mist in gegaan. Daarom de overstap naar Jette. Bij poging 4 had men schrik voor overstimulatie, 21 follikels was een beetje te veel van het goede. Daar zijn 16 eicellen uitgehaald, 13 van goede kwaliteit en grootte. En die zijn geïnjecteerd. Vooraf zien ze dus niets mis aan mijn eicellen. Dat maakt het zo frustrerend. Ze zeiden me dat het kan dat je gewoon een slecht hoopje eicellen produceert. Ik reageer ook telkens anders op de medicatie. Poging 3 en 4 heb ik exact dezelfde hoeveel hormonen genomen. Bij poging 3 had ik 9 eicellen en bij poging 4, 16. Dus ze vermoeden dat mijn lichaam niet goed reageert op alle spuiten. Ik heb zelf voorgesteld om IUI te proberen. Bijna iedereen in een gelijkaardige situatie begint hiermee. Wij hadden dat overgeslagen. Een lange rustperiode inlassen was NO GO vanwege de leeftijd. Mijn man produceert ook voldoende goede zaadcellen om IUI te doen. Dus vandaar de tegengestelde richting. En zonder hormonen. Mijn eitjes zien er op de echo altijd normaal uit, ze groeien mooi volgens schema. Bij poging 3 had ik er langs elke kant eentje. Mijn BMS dikt altijd mooi aan, in 3 lagen. Dus daar is ook geen probleem. En ik ben heel regelmatig dus de IUI's gebeuren bijna altijd op dag 14 van mijn cyclus.

Amai, hopelijk is dat allemaal duidelijk. En ja, het is een hels parcour tot nu toe maar hoe geef je op? Hoe zeg je, het is genoeg geweest? Ik heb nog goedkeuring voor 2 ICSI pogingen. En deze IUI pogingen kan ik oneindig blijven doen vermits ik geen hormonen neem en dus ook geen goedkeuring moet hebben. Dus opgeven is nog niet aan de orde. Maar mentaal geraak ik toch een beetje uitgeput....

[CHA87]

ik snap het een beetje )

wel héél goed dat je dan toch van je eigen goede eicellen produceert zonder hormonen!

Idd een hels parcour geef ik toe... Ik zou ook niet opgeven totdat ik een positief resultaat krijg, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan en zeker als je zo lang bezig bent zoals jij... Ik begrijp dan ook volledig dat dit je mentaal uitput...
Zeker niet beschaamd zijn om er eens misschien met iemand professioneel over te praten hé? Dit bieden ze normaal zelfs aan in elk fertiliteitscentrum... Kwestie van je gevoelens eens volledig met iemand in persoon te kunnen delen, en iemand die volledig begrijpt wat je meemaakt.. Mensen onderschatten het psychologische aspect toch ook heel vaak vind ik.. Totdat je zelf effectief meemaakt weet je echt niet wat zo'n vrouwen allemaal doormaken en hoe sterk ze eigenlijk wel zijn! ...

Nogmaals chapeau voor de moed die je al zolang opbrengt.. alleen maar respect voor je! Ik hoooop van harte dat 1 van de volgende IUI's jou dat positieve nieuws zal brengen!! Je zo hard gegund!!

[anne17]

T&T , amai, ook al zo een parcour.dacht ik al dat we lang bezig waren met ons bijna 3 jaar ...
idd we moeten hoop blijven hebben maarja, soms makkelijker gezegd dan gedaan.
vandaag was echt een rotdag voor me !
deze ochtend waren geen folikels te zien maar blijkt er wel wat gaande te zijn in mijn buik volgens mijn bloedwaarde.
een hele dag in spanning zitten wachten en eigenlijk een hele dag negatief zitten denken.
morgen terug echo en bloed prikken. hopelijk beter nieuws morgen.
word me soms allemaal een beetje veel !
en idd veel mensen onderschatten dat psych aspect. het lichamelijke komt er ook wel bij maar dat vind ik persoonlijk het minste ! het is dat koppeke dat alles zo zwaar maakt hé.
ik zou er ook wat van krijgen als ze beginnen met je bent er te veel mee bezig
hoe kan het ook anders !!!???
en t&t: niet opgeven hé !! we komen er wel ! uiteindelijk zullen ons tranen van verdriet eens tranen van vreugde worden !
De vraag alleen is wanneer ?

[T&T]

@anne17: het is soms echt een rollercoaster. Ups en downs en je hebt helemaal geen controle. Niet gemakkelijk! Was het je eerste follikelmeting? Vreemd dat er niets te zien is. Maar laat je niet neerhalen. Bij mijn 1ste en 2de IUI poging zag men op de eerste echo altijd 2 of 3 follikels die al groter waren en bij de 2de echo zag men er altijd maar 1. Ik denk dat het echt van de persoon afhangt die de echo doet. Dus nog niet wanhopen, mss heeft je lichaam gewoon wat vertraging deze cyclus.

@CHA87: ik denk dat ik het mezelf soms moeilijk maak door er te weinig over te praten. Ik heb altijd de ingesteldheid dat ik mensen niet moet lastigvallen met mijn problemen. Dus dan krop ik alles maar lekker op. Ik kan wel praten met mijn zus en mijn man. Maar ik denk dat die het ondertussen zwaar beu zijn. Naar een psycholoog stappen is nog een te hoge drempel momenteel. Het is gewoon elke maand die zelfde teleurstelling die zo zwaar om dragen wordt. En dan zegt men dat je geduld moet hebben. HAHAHA! Iedereen die dit moet doorlopen heeft bakken, kilo's, tonnen geduld. Ik zie trouwens dat je bijna NOD hebt. Ik duim voor je!!!!

Bij mij is de eerste bloedprik achter de rug. Nu wachten op bericht van Jette en dan weet ik wanneer ik de eerste echo heb. Alhoewel mijn lijfje danig overhoopt ligt. Altijd hetzelfde, na een vakantie slaan mijn hormonen tilt. Dus echo zal snel zijn denk ik!

Trouwens bedank! Ik ben blij dat ik hier weer even mijn grieven kwijt kan. Dat lucht al wat op...