Ik ben hier toch wat *verschoten*: de eerste 3 weken waren echt simpelll... Maar sinds een week zie ik serieus mijn peren...
We hebben moeten reizen een dikke week geleden voor mijn man zijn werk en zitten nu met 8u tijdsverschil. Alle *structuur* die we daarvoor dus hadden is totaal weg nu. Nacht is dag geworden en dag nacht... Aanvankelijk had mijn doula mij aangeraden om dus telkens overdag om de 2u bv te geven, zodat hij `s nachts al vanaf het begin iets langer zou slapen. Dat lukte vrij goed en ik had dus eigenlijk wel voldoende slaap (Toch 5-6u) per nacht en dan af en toe een dutje overdag. Sinds we dus gereisd hebben, is hij ook in een groeispurt beland, dus ik zit soms 6u lang met hem aan de borst, hij wil dan enkel slapen op mijn schoot, vanaf het moment dat ik hem wegleg is het concert... Door dat 8u tijdsverschil is niet alleen zijn ritme helemaal verstoord, maar ook het mijne... Ik zit dus 24u aan een stuk met voedingen om de 2u meestal, heb al 3 nachten geen oog kunnen dichtdoen... Nu, als ik erover lees en mijn vriendinnen die bv gaven hun ervaringen hoor, is het eigenlijk heel normaal dat hij dit doet, vele babies doen dit, zeker in groeispurten en zeker met jetlags, maar jongens toch het is ontzettend zwaar. De bv kan je ook niet uit handen geven, he, en mijne man heeft het momenteel enorm druk op zijn werk, dus die kan me eigenlijk niet helpen, dus alle zorg is voor mij en heb het de afgelopen week echt al zwaar gehad. Vooral `s nachts dan als zowel jij als je kleintje wakker zijn en niet kunnen slapen...
Heb die bv echt al bijna vervloekt, heb al zitten twijfelen om over te stappen op flesjes, dat lijkt me zo`n zaligheid als je kind 5-6u doorslaapt of dat iemand anders es een voeding kan overnemen zodat ik langer kan slapen dan 1u in een keer... Vind het enorm spijtig dat ik zo begin te denken, want de bv zelf gaat goed: ik heb voldoende melk, ik heb ook bijna geen pijn meer bij de voedingen, dus dat zit echt wel snor, maar die frequentie van voedingen is echt moordend, zeker met het hele dag-nacht-verschil, ik krijg niks meer gedaan in huis... We hebben nu een strijkdienst gecontacteerd en gaan vanaf deze week een poetsdienst laten komen eens per week. In de eerste 3 weken kon ik de huishoudelijke taakjes zelf in stukjes bolwerken, maar nu... Constant aan het voeden of een beetje slaap hier en daar aan het meepikken om toch te kunnen blijven functioneren zorgen ervoor dat ik niks anders kan doen. Ik ben al superblij als ik mij elke dag kan douchen...
Echt, `t is hier fameus zwaar voor het moment, vooral fysiek, maar ook emotioneel begint dat door te wegen door gebrek aan slaap. Iedereen zegt mij dat het gaat beteren, dus ik moet volhouden, doorbijten, dus ik probeer dat te doen en elke dag te nemen zoals ie komt, maar dat is echt vree moeilijk.
PS: Het spijt me voor de late reactie, maar proficiat met de geboorte van je dochtertje, Muse!
Maar tis niet dat ze op flesjes ineens uuuren zouden doorslapen hé! 
