Ik stuurde je een PB. Wat een rottig nieuws
Dapper dat je toch voor de punctie gaat. Maar misschien wel goed: zo kan je achteraf nooit gaan twijfelen of de NIPT wel echt juist was. Ik denk eerlijk gezegd dat zowel een curettage als een 'bevalling' even zwaar zullen zijn: je neemt afscheid van je kleine wezentje. Op welke manier dan ook. Maar de komende weken het kindje nog verder dragen, dat zou wel eens loodzwaar kunnen worden. In de wetenschap dat je ook al een soort van afscheid aan het nemen bent... de tranen schieten me acuut in de ogen
Wat een hartverscheurend iets om te moeten doen! Wat betreft je vraag naar wat wij zouden doen: ik denk niet dat wij dat kunnen antwoorden in jou plaats. Zolang je niet voor de keuze staat kun je dat rationeel benaderen. Van zodra je er wel over moet nadenken komen er alle emoties en hormonen ook nog eens bij.
Ik steun je wel wat betreft je opmerking 'verkeerd lotje': een kindje met syndroom van down of trisomie 21 is inderdaad een foutje van de natuur. Er is geen enkele erfelijke basis voor een kindje met syndroom van down, het is brute pech. Een prof tijdens mijn opleiding zei altijd "kinderen met syndroom van down hebben geluk dat ze door de mazen van het net glippen." En hij bedoelde daarmee dat foutjes in je DNA-code normaal gezien worden opgepikt door je lichaam dat dan de vrucht afbreekt wegens 'error'. Voor de een of andere reden gebeurt dit (soms?) niet bij kinderen met trisomie 21: ze glippen dus echt door de mazen van het net.
Ik steun je ook (rationeel bekeken) in je opmerking dat kindjes die 'anders' zijn ook nog steeds 'anders' zijn in onze maatschappij. Ondanks alle pogingen tot integratie die worden bedacht, zijn en blijven het jammer genoeg (naar mijn mening) maar pogingen. De ene al wat meer geslaagd dan de andere. Ik wil niemand beledigen, niet cynisch doen, niet hard zijn, maar ik merk toch echt dat de kansen voor personen met een handicap vaak niet groot zijn. Of dit wil zeggen dat ze geen gelukkig of waardevol leven kunnen hebben is een heel andere discussie. Eentje die je zowiezo nooit kan beantwoorden op voorhand. Ik ken er die gelukkig in het leven staan, en ik ken er die ongelukkig zijn omdat ze elke dag mogen merken dat ze dan wel speciaal maar toch ook anders zijn. En dat speciaal niet altijd een positieve betekenis heeft.
Daarnaast valt de zorg voor deze kinderen quasi volledig op de ouders, ook nadat het kind "wettelijk gezien volwassen is". Ik ken veel bejaarde ouders waarvan de grootste zorg is wie er voor hun (gehandicapte) kind gaat zorgen als zij het niet meer kunnen of er niet meer zijn. Is een 'instelling' dan een goede oplossing? Kan je dit vragen aan je andere kinderen? Zullen/willen zij dit opnemen? Want ook voor hen is het een opoffering. En dat woord klinkt hard misschien, maar het omschrijft wel waar het om gaat: een kind krijgen in het algemeen zet je leven op zijn kop, al helemaal als het daarenboven nog extra zorg nodig heeft.
Ik wens je een hoop begripvolle en luisterende oren toe Cathy, die samen met jou kunnen praten over al deze keuzes en beslissingen en jou onvoorwaardelijk steunen in deze moeilijke periode.
Take care! X
tot op heden trouwens nog maar 1kg erbij! Dus dat is prima. Babseke: niet snoepen met de kilos tegelijk he, straks wordt hij/zij chocoladebruin geboren 
hoeveel was je startgewicht? Want als jij maar 50kg weegt en 1m70 groot bent kan het prima hahahahaha!!
Dan ben ik 21 weken ver....
Hahahaha! Ik ben zo benieuwd voor jou! 
en ook al dingen gekocht die nu nog te groot zijn. Voor de babykleertjes kriebelt het ook al, maar wij weten pas ( en hopelijk is het zichtbaar) op 30 jan het geslacht, net op het einde van de solden aaargh !! Dus ik denk dat ik dit weekend al om een paar neutrale dingen ga. Zoals je zegt, solden in juli gaan te laat zijn hé. Aanschaf van grote en dure dingen zoals wieg en maxi cosi denken jullie daar al aan? Bij ons is het ons eerste dus we hebben niets in huis. 'k Vind de keuze in de winkels toch wel moeilijk ze, ze bieden zoveel aan, ik kan echt niet kiezen wat het beste is....
