Ik herken je gevoelens maar al te goed!
Krijg je eindelijk dat verlossende telefoontje, beginnen de weken van hel opnieuw omdat je telkens denkt "gaat het nog wel goed daarbinnen" ?? Ik merkte bij mezelf dat ik tot aan de eerste echo gewoon de hele tijd dacht "we zien wel we zien wel we zien wel hecht je er maar niet teveel aan want wie weet is het niet goed daarbinnen". Na de eerste echo durfde ik er al meer in geloven: het zien van dat kleine frummeltje met dat ritmische hartje dat pinkte op het scherm maakte het toch net dat beetje meer realiteit. Ook wij mochten toen het hartje nog niet horen omdat de zwangerschap nog zo pril was (was toen tussen de 7 en 8 weken). Ik ga in het HH in Leuven. Hun beleid is om de harttonen niet te laten horen om de vrucht zo weinig mogelijk te belasten. Ik vond dat toen wel jammer, maar ook niet zo erg: alles om dat kleine frummeltje zo comfortabel (lees: levend en wel) te houden.
Ondertussen ben ik al 19 weken en voel ik de kleine regelmatig bewegen. Dat stelt me telkens nog het meest gerust: die kleine plopjes voelen en weten dat hij/zij daarbinnen goed aan het groeien is. De weken daarvoor gingen hier ook met ups en downs: geen of amper kwaaltjes, twijfels, goeie dagen, ... Ik deed zelfs af en toe een zwangerschapstest (had er toch nog in de kast liggen) om mezelf terug te laten zien dat alles goed ging: dikke vette strepen van positieve testen. Vond dat ik er ook wel recht op had, aangezien we dat hele proces van het zo ontdekken toch hebben moeten overslaan
Ondertussen ben je al 12 weken lees ik, dus dan is je volgende echo er al! Deze is nog leuker als de eerste, want het is al veel meer een kindje dan de vorige. GENIET ERVAN!!!