Emotionele rollercoaster

[pinguin33]

Ik zou graag even mijn verhaal willen neerschrijven. Misschien heeft er iemand tips voor mij of wie weet klinkt het zelfs herkenbaar voor iemand...

Ik ben na een tweede ICSI-poging zwanger geraakt en intussen al 13 maanden mama van een zoontje. Ik ben superblij met hem en prijs mezelf elke dag gelukkig dat ik hem heb. Mijn situatie was niet eenvoudig (endo type 4 en vervroegde menopauze) dus het was niet evident dat ik zwanger zou raken. Ik besef dat ik een gelukzak ben.

Maar ik kan het niet uit mijn hoofd zetten dat ik niet natuurlijk zwanger ben geraakt. Ik ben zoooo jaloers als mensen in mijn omgeving 'gewoon' zwanger raken. Ik heb het idee dat ik gefaald heb. Ik weet dat ik een superleuke zoon heb, maar ik heb soms het idee dat ik hem niet verdien, omdat ik hem niet zelf gemaakt heb. Ik voel me minderwaardig ten opzichte van andere mama's bij wie het vlotter is gegaan.

Stom, hé? Ik weet het... Ik ben soms zo boos op mezelf! Ik heb immers wat ik altijd wou: een kind. Ik besef dat heel wat mensen dolgraag met me zouden wisselen.
En toch krijg ik het idee dat ik minderwaardig ben niet uit m'n hoofd...

[fremo]

Hoi Pinguin,

Ik vind het helemaal niet stom! Ik voel denk ik het zelfde als jij! Ik krijg dan nog eens te horen dat ik nu toch wel eens gelukkig mag zijn met de zwangerschap en wat er nog zal komen! En we zijn ook wel gelukkig maar ergens is ons echt iets afgepakt hé . Maar ja, ik ben zwanger door eiceldonatie. Ik heb geen eicellen en geen hormonen als ik geen medicatie neem. Ik vind het ook nog heel moeilijk. En ik haat het dat iedereen nu komt vertellen van oh, die is zwanger en die en die ook! Ze begrijpen dat niet hé! Ze denken dat nu alles opgelost is! Terwijl we echt wel veel verdriet hebben gehad. Endat zullen we voor altijd meedragen.
Geef jezelf tijd.. het is een heel verwerkingsproces hoor. Als je aanvoelt dat het een beetje te ver zou gaan zou ik even naar een psygo gaan. Ik ga ook al een tijdje en ze helpt me heel erg!

[pinguin33]

Dag Fremo,

Bedankt voor je reactie! Het is fijn om te weten dat er mensen zijn die begrip hebben.
Veel succes met de zwangerschap! Hopelijk kan je er, ondanks het verdriet, toch ook van genieten.

[NeleG]

Dames,


Zelfs ik kan me er iets bij voorstellen en eigenlijk heb ik "helemaal niet te klagen". We hebben nooit een reden gehad waarom het niet lukte en hebben "maar" één IUI nodig gehad om zwanger te worden. Met ons eigen DNA materiaal, dus waar zeur ik over?

Maar af en toe prikt het toch ook als je aankondigingen hoort van mensen die spontaan zwanger werden na enkele maanden proberen (of leuker nog: die lopen te zeuren dat het wel 8 hele maanden geduurt heeft voor het lukte. Hallo, 8? Dat is peanuts voor een hoop andere vrouwen!) -- Waarom lukt(e) het bij hen wel en bij ons niet? We lachen er nu soms mee dat Dr. Puttemans onze baby gemaakt heeft en niet wij, en ergens zit er toch een soort van steekje waarheid in. Het is geen intiem slaapkamergebeuren meer als je de MMM ingaat en je hebt toch echt een soort van niet zelf gedaan. Misschien vereenzelvigen we ons als vrouw toch ook echt met vruchtbaarheid en voortplanting: hebben we gefaald wat voor een ander vanzelfsprekend is?

Heeft het zin om er over na te denken? Ik weet het niet. Ben ik dolblij dat we zwanger zijn en kijk ik ontzettend uit naar ons kleine wonder? Absoluut. Maar soms prikt/steekt/... doet het pijn/... dat we het "niet zelf gedaan hebben". Absurd? Ik weet het ook niet...

Ben alvast blij om te horen dat het toch niet zo'n raar gevoel is, om af en toe naar die buik te kijken en wat verdrietig te zijn over het verhaal dat er achter zit. De niet-zo-vanzelfsprekendheid. Wie weet sterkt het ons alleen maar. Ook in ons vrouw zijn.

Iemand heeft hier ooit op het forum een ontzettend pakkend verhaal geschreven (ik zou het eens moeten opzoeken): zij stelde zichzelf de vraag of andere mensen (lees: bij wie het wel vanzelfsprekend ging) de kinderen en de geluksmomenten even intens ervaarden als wij. En wie weet zit daar ook wel een waarheid in? Begrijp je het wonder (het échte wonder) van een zwangerschap en een kind als het zo vanzelfsprekend ging allemaal? Zijn wij misschien gezegend met een extra portie geluk omdat we het wel snappen/inzien en elke dag beleven?

Misschien moeten we er maar zo naar kijken: we zijn ongelofelijke gelukzakken. Want wij begrijpen ten volle wat een geschenk ons uiteindelijk gegeven is. En zullen het nooit als een vanzelfsprekendheid in het leven zien.

Voila. Ik ben een enorme pietzak! Gelukzak! Sjansaar!

[pinguin33]

Ik weet natuurlijk niet hoe mensen die 'normaal' kinderen hebben gekregen zich voelen, maar ik kan wel bevestigen dat mijn man en ik echt wel intens gelukkig zijn met onze zoon.

Het is soms zwaar, want onze zoon had verborgen reflux, was een huilbaby, was (en is nog steeds) een heel slechte slaper en is vaak ziek. Maar ik heb nog nooit gedacht: 'goh, waren we er maar niet aan begonnen.' Ik besef elke dag dat een dag mét mijn zoontje, ook al is die nog zo zwaar, 1000 keer mooier is dan een dag uit de periode voor we zwanger waren.

Volgens mij klopt het dus wel dat mensen die veel moeite hebben moeten doen om zwanger te raken, een kind minder vanzelfsprekend vinden en daardoor meer genieten.
Dus je hebt gelijk, wij zijn gelukzakken

Bedankt voor je positieve kijk!