Zwijgplicht en taboe doorbreken

[Veni vidi... Vici?]

Hela!

Na 3,5 jaar ziekenhuis in en uit, hormoonkuren en inseminaties, IVM én IVF pogingen heb ik het na de achtste negatieve poging wel gehad. Heel mijn omgeving lijkt in no time zwanger en hoewel ik het mij nog zo voorgenomen had, beklijft mij het gevoel nooit een kindje te kunnen krijgen nu meer dan ooit.
Ik hunker er naar en dit hangt hoe langer hoe meer als een negatieve schaduw over mij. Gelukkig ondervind ik zeer veel steun van mijn vriend en mijn omgeving, maar toch voel ik een enorme eenzaamheid. Op forums lees je wel eens wat, maar dit helpt mij niet meer vooruit. Samen zwanger proberen worden met vriendinnen, doe ik ook niet meer! Ik ben steeds de laatste, ik blijf altijd achter.
Ik wil er zeker nog voor gaan, we hebben nog IVF pogingen over en hoewel elke Pick-up maar weinig embryo's oplevert, elke kleine kans is er eentje.

Ik persoonlijk vind dat er veel te weinig begeleiding is op persoonlijk vlak. Praatsessies, lezingen, media- aandacht, kinderwensmobielen in de buurt.. Alleszins, een houvast. Ik heb er nood aan en de taboe van heel het gedoe heb ik al lang achter mij gelaten.
Wordt er binnenkort nog eens iets georganiseerd in de buurt van Oost- Vlaanderen?
Ik denk dat niet alleen ik en mijn vriend, maar ook andere koppels er echt nood en baat bij...

[onzeker-mevrouwtje]

Hoi meid...

Ik wil nu zeker niet arrogant over komen (in tegendeel...!)
Maar als je het niets vindt om op forums te praten, waarom dan naar een praatgroep gaan?
Ik denk dat dit forum hier veel eenzame vrouwen vooruit helpt, en elkaar een steun bieden!
Elke vrouw hier is jaloers op zwangerende vriendinnen en is er van overtuigd nooit zwanger te kunnen worden.
Toch krijgt iedereen hier steun van elkaar...
Toen ik zwanger was van mijn zoontje was iedereen samen met mij zwanger... Mijn schoonzus en mijn beste vriendin...
Mijn beste vriendin en ik scheelden 3 weken... Zij beviel van een prachtig opgroeiend zoontje.. En ik...? Ik beviel van een doodgeboren zoontje 2 wkn later.. Ben ik jaloers? Ja tuurlijk was ik jaloers... Liet ik dit merken? Nee tuurlijk niet, zij (en al jou vriendinnen) kunnen er niets aan doen toch...?

Nu dat even gezegd zijnde,
Er is idd een tekort aan emotionele bijstand!
Toen Xeppe gestorven was had ik nood aan praatgroepen...
Helaas is er maar 1grote vereniging die dit organiseert en dat was ver van bij ons..
En toen ze 1 malig naar Brugge kwamen had ik nachtdienst
En kon ik niet gaan... Dus ja er is weinig bijstand...!
Zou dringend verandering in moeten komen!

Maar wees hier op uw gemak
En kom langs wnr je het moeilijk hebt...
We zitten hier allemaal in het zelfde schuitje..
De een met een mini rugzakje, niet wetende wat er gaat komen..
De anderen met een kampeerzak die overloopt van miserie...
En toch helpt enkel babbelen met elkaar!

Liefs Anneleen