Hallo, ik ben nieuw hier en hoop hier een beetje mijn verhaal te kunnen doen. Ik ben reeds een gelukkige mama van een zoontje (20 maanden). Hij is er snel gekomen, in 3de ronde was het prijs op de natuurlijke manier. Ik heb wel 3 maanden moeten wachten op eerste regels en erg lange cyclussen van 45 dagen...
Nu zijn we in maart 2014 gestopt met idee dat een 2de kindje welkom was gezien we er niet veel tijd tussen wilden laten maar daar heeft Moeder Natuur tot nu toe een stokje voor gestoken. Momenteel hebben we 14 ronden achter de rug maar nog steeds zonder een zwangerschap. Mijn vriend heeft 2 mnd geleden een staaltje moeten binnenbrengen van zijn zwemmertjes en daar is er geen probleem te vinden, alles was dik ok dus al een ganse geruststelling. Bij mij hebben ze in juni een hysteroscopie uitgevoerd gezien er fragmenten te zien waren op echo. Gynaecoloog kon hier niet echt een antwoord op geven wat de vlekken waren maar zou nog stukjes moederkoek kunnen zijn gezien ik grote placenta had welke na de bevalling hardhandig is losgewrikt maar dus niet helemaal is meegekomen.. Door hysteroscopie is er ook nog littekenweefsel ontstaan want daar ben ik gevoelig aan.. In augustus/september werd er gestart met 1 pilletje Clomid gezien mijn cyclus toen op 83 (!) dagen stond. In deze cyclus een mooi groot eitje, mooi opgehoopt baarmoederslijmvlies dus alles in mijn voordeel. Ook een spuit Pregnyl moeten plaatsen om eitje te doen springen maar heeft toen ook geen zwangerschap tot stand gebracht. Daarna niet meer moeten verder doen met Clomid gezien cyclus netjes terug op 28 dagen kwam tot januari 2015, sindsdien heb ik terug langere cyclussen (31-37 dagen). In maart 2015 terug naar gynaecoloog gezien er na 1 jaar proberen sprake is van verminderde vruchtbaarheid... We kregen toen advies om nog 3-tal maanden natuurlijk te proberen dus juli terug. Maar na 14 maanden van teleurstellingen heb ik er genoeg van en zal er waarschijnlijk gestart worden met IUI, was ook voorstel van gynaecoloog als het in deze 3 mnd niet zou lukken. Dus op 9 juni afspraak om te kijken hoe, wat,... Juni zal een 'verloren' maand zijn maar mss dan met veel goede moed starten in juli

. Ik weet dat ik mij gelukkig mag prijzen dat ik al een gezonde zoon heb maar de wens voor broertje/zusje is groot en voel mij niet 'compleet'. Klinkt mss egoïstisch voor diegene welke nog steeds bezig zijn voor een eerste kindje, maar het is niet fijn om deze teleurstellingen mee te maken gezien er geen oorzaken te vinden zijn

en het feit dat ons zoontje er snel en natuurlijk is gekomen... Daarom ook de twijfel of ik beter niet nog enkele maanden wacht want denk dat hormonen nemen, follikelmetingen,... niet echt een pretje zijn. Maar emotioneel kan ik niet nog zo'n maand mee maken want verdriet wordt steeds groter. Ik ben blij dat ik het eens van mij heb kunnen afschrijven en hoop voor iedereen dat het snel mag lukken! Ervaringen of reacties zijn welkom

.
Liefs, x