Zwanger en bang

[Ikke26]

Hey,

net terug in mijn zetelke zie. Had vandaag opnieuw echo en gyn-afspraak.
Ik heb bij de gyn ALLES gevraagd wat ik wou vragen of waar ik me zorgen om maakte, en maak me al héél wat minder zorgen nu. 't Was een andere gyn dan die van mij. Ze spreken mekaar wel precies wat tegen, maar ja, ieder heeft er zijn eigen visie op zeker hé?
Deze zei dat ik ni constant moest liggen, maar regelmatig eens een uurtje gaan liggen. Ik zou wél lichte huishoudelijke taken kunnen doen (al zittend strijken, koken, ...) maar niks zwaar tillen of kuisen. Ze zei ook dat ik me niet echt moet haasten om naar het ziekenhuis te gaan als ik harde buiken zou krijgen, enkel bij bloedverlies moet ik wel maken dat ik daar zo snel mogelijk ben. Da's al een héél ander verhaal natuurlijk hé!!!

De echo was ook super: ons kindje liet zich goed zien deze keer (in tegenstelling tot de echo van 29/5). Hij weegt nu 1kg970, wat blijkbaar al veel is voor zijn 'leeftijd'. (maar ja, mijn ventje woog 4kg830 bij zijn geboorte...) EN LAST BUT NOT LEAST: Ze heeft zelfs enkele 4D-fotootjes gemaakt! Zo mooi om dat gezichtje te zien!!! Echt keischattig! Ik wou altijd al zo'n 3D-echo laten doen, maar ventje wou da ni, hij vond da ni mooi. De gyn had het ni gevraagd maar toonde da ineens (nieuwe apparatuur en ze wou precies wa testen). Hij vond het ook supermooi! Echt superschattig, zo'n klein neusje, die oogjes, dat mondje, ... de tranen sprongen in mijn ogen!!!
Mijn placenta ligt nog steeds voor de baarmoederhals, dus daar is terwijl nog niks aan veranderd. IK heb er veel uitleg over gekregen deze keer, en binnen 3 weken opnieuw echo. Als hij er dan nog ligt, krijg ik mijn afspraak voor keizersnede op 37 weken of 38 weken, afhankelijk van de kwaaltjes die ik terwijl nog heb. Dus binnen 5 of 6 weken kan ik eindelijk dat wondertje vasthouden waar we zo naar uitkeken en waar ik al zoveel voor heb afgezien!!!


Mies, ik neem Omeprazol Sandoz 20mg, 1 pilletje 's morgens voor ik opsta, ongeveer half uurtje voor ik iets eet. Misschien kan je het daar met je gyn eens over hebben? Ik had echt alles geprobeerd daarvoor: gembercapsules, primperan, postafene, motilium, ... (allemaal in samenspraak met gyn natuurlijk!!!)

[Sterretje]

Super IKKE! Heb vanmorgen speciaal aan jou gedacht.

Wat meer geruststelling nu en niet meer die onzekerheid, neemt zeker wel een last van je schouders. Geen constante zetelrust meer, maar zorg wel dat je niet te veel hooi op je vork neemt.
Hopelijk blijft je zoontje nog 3 weken op zijn plaats en dan is het aftellen naar de keizersnede.

Leuk hé, die 4d foto. Na mijn 20 weken ga ik ook eens op zoek hoor.

Nog veel rustplezier!

groetjes
Sterretje

[Wappie]

Super ikke!!
Allemaal goed nieuws zo te horen.
Je hebt echt iets om naar uit te kijken nu!

[Loeki]

Geweldig Ikke! En binnen drie weken weer echo! Super!

[mies]

Waaauw, Ikke! Dat moet supertof geweest zijn!
(en ja die mannen toch, ze beweren altijd dat ze iets niet willen of moeten hebben, en als het dan een keertje toevallig wél zo is zijn ze zo enthousiast! Jongens jongens toch )

Die omeprazol werkt toch vooral tegen het maagzuur he? Ikzelf heb de indruk dat mijn primperan meer helpt dan de postafene, dus wie weet ligt het eerder aan mijn maag die niet goed werkt dan aan mijn hersenen (ik geef ook meestal over als mijn maag vol is, maar zelden als ze leeg is, al heb ik geen idee of dat daar ook maar iets mee te maken heeft).
Ik ben voorlopig nog niet te veel afgevallen en probeer voldoende te drinken (alleen magere melk lukt nog, al de rest, inclusief plat water, lukt niet meer...).
Maar ik geef de postafene in ieder geval nog een kans, het is immers de gyn zelf die me maandag heeft gezegd dat ik de dosis moest verhogen, en hij die me ook 2 weken thuis heeft gezet. Dus hij weet er wel van. En ja, mocht het niet beteren moest ik inderdaad terug contact opnemen.

[Zabbie]

Loeki, hoe was de echo gisteren? Beebje gezien? Gerustgesteld nu? Heb je het met je gyne gehad over het bruinverlies?
Ik ben deze week met ziekenverlof, heel erg vermoeid en 24 uur per dag misselijk. Het is soms zo erg dat ik er 's nachts van wakker word. Dat is nu niet uitzonderlijk, want ik had dat bij mijn eerste zwangerschap ook. Morgen een afspraak bij de bedrijfsarts om de eerste paar maanden halftijds te gaan werken. Ik klaag niet hoor, maar ik wil niet het risico nemen dat er nog iets fout gaat.

[wat is er mis?]

Zabbie, misschien dan toch eraan denken iets in te nemen tegen de misselijkheid. Het was bij mij ook zo begonnen en uitgemond in overgeven meermaals per dag. En tuurlijk willen we niet klagen, maar het is niet plezant hé.

liefs,

Bokje

[Loeki]

Ja hoor Zabbie, gerustgesteld en helemaal ok. Wel nog bruinverlies maar ik begin te denken dat dat er bij mij misschien gewoon maar "bij hoort". Uitgebreid verslag staat bij het moppertopic (vreemd maja, daar begonnen daar gebleven ).

Ik denk dat Bokje gelijk heeft hoor. Kzou er toch met je gyne over praten. Je bent nog niet lang zwanger hé, waarschijnlijk wordt het nog erger... en dan kan je maar beter voorbereid zijn! Had je 't met je eerste ook zo erg? En ben je toen veel afgevallen?

[wat is er mis?]

Ik heb weer een slechte dag. Het angstmonster is back! Aaaaaaa

Ik heb erover geblogd: http://babyproject.skynetblogs.be/

Liefs,

Bokje

[marb]

ik zal je een potje angstmonsterverpletterkrachtvoer sturen!

[Nijntje9]

Bokje, het monster heeft je wel goed te pakken. Kan je het zijn ontslag niet geven ofzo?! Volgens mij speelt het feit dat je een hele weg hebt afgelegd om zwanger te worden toch ook een rol. Er zijn toch momenten geweest dat je liep te dromen van hoe het zou zijn en nu blijkt het niet allemaal zo zorgeloos te zijn als je gehoopt had. De oplossing? Die ken ik niet, maar misschien toch proberen te genieten van de kleine dingen die er wel zijn!?
Loeki, goed dat je toch weer gerust gesteld bent!
Zabbie, jij ziet ook wel af. Hopelijk gaat het snel beter!
Mies, jij ook zo aan het afzien. Dan mag ik van geluk spreken dat ik maar soms een beetje misselijk ben.
Ikke, wat super! Moet wel prachtige beelden geven?!

Hier gisteren eerste echo gehad. Alles goed met beebje! Perfect op schema wat grootte betreft, mooi vruchtzakje en flikkerend hartje (al heb ik van dat laatste weinig gezien). Had ik te veel verwacht van het hartje? Zag wel iets flikkeren, maar echt stevig vond ik dat toch niet. Nu goed de gynaecoloog zei dat het er goed uitzag, dus zullen we dat maar geloven. Nu weer vier weken wachten voor volgende echo. Maar eerst weekje op reis!

[Loeki]

Bweikes, die foto van dat angstmonster is wel "geslaagd", brrrr!

Bokje, dikke knuffel!!! Je hoeft daar heus niet mee in te zitten, met die gevoelens. Ik kan het alvast perfect begrijpen. Ik heb nu ook heel soms zo'n euforisch moment, maar gisteren dacht ik nog "pfff, is dit het nu". "Wordt het beter". "Zal dit 9 maanden zo zijn". En het is soms gewoon geforceerd, alles en iedereen incluis je eigen verstand zegt je dat je van dit moet genieten, dan het magisch is, wonderlijk, enzovoorts, terwijl je anderzijds gewoon veel te bang bent voor alles wat mis kan gaan. En ja, ik kan me zelfs voorstellen dat als iedereen zo magisch doet over "het leven in je", en je voelt dan zo'n blubje, tja, dan denk je "oke, leuk, maar ik had er meer van verwacht". Er is ook zo'n "gedoe" rond vind ik, rond zwanger zijn, het moet prachtig zijn, super, magisch enzovoorts, terwijl wij gewoon heel bang zijn, heel onzeker, ... En al de rest komt denk ik ook een beetje daarvan. Misschien durven we niet echt genieten, nog steeds omdat we denken dat als het misloopt, we zouden kunnen zeggen "ja, het moest wel misgaan, want dat magische heb ik nooit gehad". Snap je? Zelfbescherming. Ik heb de eerste weken constant gedacht "ik heb met dit embryootje toch niet zo veel voeling als met het eerste". "Dus ja, als het misgaat, is dat niet zo verwonderlijk". Terwijl het gewoon andersom is, de voeling is er niet omdat ik te bang ben dat het misgaat.

Kwil je graag helpen maar ik zit met hetzelfde probleem, haha. Dat gaat niet lukken dan hé. Bovendien ja, na onze zwanger worden perikelen, willen we toch extra graag die zorgeloze zwangerschap waar iedereen het altijd over heeft? Misschien is het gewoon de zoveelste droom die aangepast moet worden, en kunnen we niks anders dan die gevoelens ergens een plaats geven, en hopen dat ze dan in 's hemelsnaam OPROTTEN!

Ik ben alvast solidair met je vandaag. Niet met angst, wel met tranen. Ben al uren tegen een huilbui aan het vechten (en terwijl ik dit tip verlies ik ). Ik ben gewoon zo moe... niet lichamelijk, maar van het nadenken, van de zorgen, ... Ik wil ook zoooo graag genieten, maar het lukt me verdomme niet, en tis zo frustrerend, zo stom, zo ... Bah. Meestal hou ik me sterk en tip ik een vrolijk berichtje bij zwanger en blij, maar nu effe niet precies.

Nijntje proficiat met dat extra hartje in je lichaam! En ja, de eerste keer ist "niet veel zaaks" hé. Je ziet daar iets knipperen als je heel goed kijkt en that's it.

Marb jij nog geen kwaaltjes? Mijn ventje is al 1 kg bijgekomen, die is solidair met mij.

[wat is er mis?]

Dank jullie voor jullie begrip en reacties. Maar ik kan perfect begrijpen dat sommigen mij niet zullen begrijpen. Ik hoor nu blij te zijn en niet meer bang. Ik hoor te genieten. En had ik gelezen wat ik nu zelf schrijven toen ik nog niet zwanger was, had ik mezelf waarschijnlijk niet begrepen. Ik had mezelf misschien wel iets willen aandoen. Ik had gezegd dat ik zou moeten koesteren wat ik heb. En natuurlijk koester ik het. Misschien koester ik het te veel, dat ik te bang ben om het kwijt te raken. En eigenlijk heb ik zoals Marb reageerde op mijn blog geen enkele reden om bang te zijn. Alles verloopt zoals het moet verlopen nu. En toch? Waarom???? Waarom wordt mijn sprookje geen waarheid.

De tranen staan me vandaag ook nader dan het lachen. En eigenlijk weet ik niet waarom. Mag ik het op de hormonen steken?

Nijntje, ik vond die eerste echo ook niet zo heel magisch. Ik zag ook nauwelijks iets flikkeren. Ik had me ook dat anders voorgesteld. Maar de tweede echo vond ik dan al weer veel beter. Vanaf toen heb ik echt genoten van elke echo. Maar onthou vooral dat alles verloopt volgens schema!

Loeki, je bericht heeft me ontroerd. Ik heb echt mijn tranen moeten bedwingen. Anderen geruststellen kunnen we als de beste, zoals Marb ook schreef. Maar onszelf geruststellen is andere koek. Erg hé.
Momenteel heb ik zelf ook geen voer voor "zwanger en blij". Pfffff

Liefs,

Bokje

[marb]

Lieve Bokje, vergeet waarom. Er is geen waarom. Er is enkel dat wat er is.
Echt gebeurd, vanmorgen in de krant: Een vrouw mist haar vlucht op een haar. Pech?
Die vlucht blijkt de boeing van Air France te zijn die in zee is gestort. Ze mist haar dood dus op een haar. Geluk?
Een week later rijdt ze haar wagen tegen een tegenligger te pletter, dood. Waarom?
Er is geen waarom.
Je bent bang, je weet dat dat niet nodig is, maar toch ben je het. Blijkbaar is er iets in je hoofd of hart dat het nodig vindt nu bang en voorzichtig te zijn. Wie weet vermijd je wel een drama door bang te zijn, weet jij veel. Wees maar bang. En voorzichtig. En gelukkig. En verward. En ... Dat wat je ervaart is wat je moet ervaren. Zoals het komt, komt het.

Dan nu de spreuk van de dag: "Everything will be okay at the end. If it's not okay, it's not the end."

En Loeki, zolang Liefje niet aankomt, ik ook niet

[Loeki]

Ik had vorige week nog een veel ergere gedachte... Ook zo eentje dat ik niet durf posten eigenlijk. Maar misschien zit er toch ook iemand mee, dus here goes.

Na het zoveelste bruinverlies "als het dan toch moet misgaan, dat het dan maar rap afkomt ook, want ik ben het beu".

Kvind dat verschrikkelijk. Ik voelde me even, heel even, alsof ik niet meer zwanger wilde zijn. Ik was er even van overtuigd dat het toch "gedaan" was. Maar tis gewoon allemaal zelfbescherming. Als ik het dan toch moest verliezen, dan moest dat maar meteen, dan was ik "er vanaf". Vreselijk. Wat jij altijd zegt Bokje, van "baby blijf bij me", dat vind ik net heel moeilijk. Ik denk dat als ik dat zeg, en het beebje is dood, dat het toch zal blijven zitten. En ik wil het alleen maar als het leeft.

Kheb trouwens maar een afspraakje gemaakt met m'n psy. 't Zat eraan te komen eigenlijk. En ik ben er nog niet geweest sinds ik zwanger ben, dus kheb ook wel goed nieuws voor haar. Hopelijk kan ik daar een deel van mijn zorgen achterlaten...

En ja Marb, je hebt helemaal gelijk, en rationeel weet ik het ook, maar nu wil ik het gewoon even niet meer. Ik wil niet bang zijn, ik wil geen bruinverlies. Maar ik heb er niks aan te zeggen. En dat voelt verschrikkelijk oneerlijk. Daarnet dacht ik nog, na het abnormaal zwanger worden, ga ik nu nog eens een abnormale zwangerschap hebben ook. En dan zwijg ik over de gedachten voor "daarna", want die zijn er natuurlijk ook. Is dan geenenkele droom mij gegund? Waarom moet ik altijd mijn dromen bijstellen en bijstellen, tot er niets meer van overblijft? (oops, een waarom...)

En ja Bokje, je mag het op de hormonen steken. Ik hoop nog stiekem dat het binnen twee weken allemaal (ook magisch natuurlijk) opgelost zal zijn. Anderzijds durf ik niet hopen.

Groepsknuffel dan maar? Kweet niks beters te bedenken...