Zwanger en bang

[wat is er mis?]

Loekie,

Hebben wij elkaar besmet vandaag. Ik heb trouwens ook al tranen gelaten. Het heeft precies een beetje opgelucht. Ook het feit te weten dat ik niet de enige ben die me zo voel, helpt. Dus dank je wel.

En ja hoor, ik heb dat ook gedacht "als het dan toch moet misgaan, aub nu dan". Nu kan ik dat niet meer denken, ik vond dat het dan al veel vroeger moest misgegaan zijn. Maar je moet tegen je beebje zeggen "babylief je bent welkom; tot binnen 9 maanden (aftellend he)". Dat is al een betere boodschap, niet?

Ik vrees idd dat we continu onze droom zullen moet bijstellen.

Liefs,

Bokje

[grootgevaarke]

Ach meisjes toch, kom hier, (toekomstig) bolle buik tegen bolle buik: een hele dikke oppepknuffel!!!

[Loeki]

Ja Bokje dat solidair zijn gaat wel ver zenne. Ik ben er mee opgestaan deze morgen. Het huilen is ook hier precies gedaan. Het zonnetje schijnt, nog een beetje werken en dan ga ik maar eens wandelen. Kijken of ik toch iets voor vaderdag nog kan vinden in het dorp want ik blijf het maar uitstellen.

Tis idd ergens "leuk" om te horen dat je niet alleen bent. En dat jij dat ook gedacht hebt. Dan zal het wel niet abnormaal zijn hé, als we al met twee zijn? Ook bedankt daarvoor, want het zat me echt wel dwars dat ik dat dacht. Misschien kan ik het nu laten gaan.
Ik heb gezien in m'n zwangerschapdagboek dat ik volgende week dinsdag nog 200 dagen voor de boeg heb tot de uitgerekende datum. En dat ga ik toch vieren!

Ik ga nog eens het lie la luik liedje denken. En mijn beebje op zijn/haar buikje kriebelen. Ik beeld me dan in dat hij/zij erop reageert en lacht.

Grootgevaarke kom hier met die bolle buik! KNUFF!! Jij ook Bokje. Zo toekomstig is m'n buikje niet, er is al aardig wat. Maar 't buikje gaat nog veeeeeeeel dikker worden hé! Bij ons allemaal!

[Zabbie]

Loeki, je staat helemaal niet alleen met die gedachte hoor, ook ik heb dat in de eerste zwangerschap gedacht gehad: als het moet misgaan, dan aub nu. Voelde mijn miskraam ook aankomen, en wist heel duidelijk dat het ging foutgaan toen, maar als je het dan ook effectief verliest. Je kan het niet tegenhouden hè, ook al zou je willen.
Iemand zei me ooit: misschien heeft dat beebje zich gewoon té welkom gevoeld en is bang geworden om zoveel liefde niet aan te kunnen.
Enfin, genoeg heavy talk!
Bokje, ik hoop dat je het angstmonster al terug wat hebt kunnen kalmeren en dat de traantjes samen met de regen vertrokken zijn.
Nijntje, zo'n eerste echo is nog wat zoeken wat en waar, maar je zal zien dat je er elke keer meer bedreven in wordt. Ik heb zelfs ooit mijn gynae verbeterd toen hij zei: en dat is zijn voetje. Euh, is dat niet het handje? En ja hoor, was het handje!
Marb, we mogen ons idd de vraag niet stellen waarom, maar dat is nu eenmaal sterker dan de mens.
Hier vandaag naar de bedrijfsarts geweest: ze stelde voor om nog 2 weken op voltijds ziekenverlof te blijven en dan als de eerste echo ok is, vanaf dan 50% opnieuw beginnen werken, als het moet tot de 32ste week. Heb tijdens mijn vorige zwangerschap 3 keer in het ziekenhuis gelegen met weeënremmers, dus qua voorgeschiedenis kan dan wel tellen denk ik.
Tel daar dan nog de miskraam bij, en ik zou versteld staan als de arts van de mutualiteit zou weigeren.
Zo, was een hele boterham...
Prettig weekend aan allen!

[wat is er mis?]

Zabbie, idd met die voorgeschiedenis moet je zo voorzichtig mogelijk blijven. Ik hoop dat je deze keer een zeer goede zwangerschap mag beleven en dat je netjes op 40wkn (alé vanaf 37wkn) bevalt van een mooi wondertje.

Bij mij is mijn angstmonster idd gekalmeerd. Ik zet het bij het zwanger en blij topic.

Liefs,

Bokje

[Sterretje]

Hoi meisjes,

wat denk je van een (bijna) bolle buiken groepsknuffel.
Wat leuk dat we elkaar hier kunnen opvrolijken.
Heb de posts van Loekie en bokje gelezen ivm de emoties en tegenstrijdige gevoelens.
Het is vrij herkenbaar, maar zelf probeer ik echt alle negatieve gedachten ver weg van me vandaan te houden.

Voor mij is het soms ook nog onwerkelijk hoor. We zijn zo lang bezig geweest met zwanger worden, dat we niet beseften wat het 'doel: zwanger zijn' zou inhouden.
In onze kindertijd en onze naïeve babydromen hebben we vast een voorstelling gemaakt van happy zwanger zijn. Immers, de meeste (hoog)zwangere vrouwen die je langs ziet passeren zien er stralend uit. Maar.... we weten ook niet wat zij vanbinnen voelen hé? Op TV zie je soms ook niet anders dan droomscenario's en gelukkige blije zwangeren. Precies of zwangere vrouwen mogen geen angsten of twijfels hebben.
Tuurlijk wel! We zijn allen maar mensen. En niets in het leven loop altijd van een leien dakje hoor!
Ik wil maar zeggen: we moeten ons niet verplicht voelen van met een smile rond te lopen en luid te verkondigen dat alles 'super' gaat en dat we ons 'nog nooit zo goed' gevoeld hebben. Ook al is er geen reden tot klagen.
Aangezien sommigen van ons niet weten wat zwanger zijn is, is het normaal dat wij denken: 'is dit het nou'?

En de hormonen die ons weer in de war brengen, tranen tevoorschijn toveren waar je ze niet meer verwacht en je dingen doen zeggen die je anders niet zou doen.
Wij hebben hiervoor wel een excuus hé: we zijn zwanger

En tenslotten: na de angst voor het 'zal ik ooit zwanger worden', hadden we de angst 'zal mijn beebje bij me blijven', en 'zal ik mijn 9 maanden uitdoen', worstelen we ook met de vraag: 'zal ik een goeie mama zijn'?
Ik stel me ook al vragen bij mijn toekomstige ouderschap hoor: zal ik ht wel kunnen? Wil ik dit wel?
Deze vragen horen we er wel bij, en naarmate de tijd vordert, ontwikkelen we vast een reuze moederinstinct!

Dus: aan iedereen die dit leest: heel veel liefs en knuffels. Laat die hersenspinsels voor wat ze zijn en geniet zo veel je kan !!!

Sterretje

[K'tje]

Sterretje, ik zou het niet beter kunnen zeggen!

Ook hier nog vaak de vraag "en nu??".

Ik ondervind idd ook dat we op den duur gewoon "vergeten" waren waarvoor we dat lange parcours afgelegd hebben...
't Was zo'n intensieve periode om te geraken waar we nu staan.
Ben blij dat ik niet alleen ben met die gevoelend!

[fluffie]

Ja hoor, wat jullie allemaal schrijven is zooo herkenbaar. Ook hier een hoop tegenstrijdige gevoelens. Eerst was het ons precies niet gegund om zwanger te geraken, en nu is het ons precies niet gegund om er volop van te genieten. (Heb trouwens vanmorgen iets heeeeeeeeeeel stoms gedaan: een 2e zwangerschapstest, en je raadt het nooit: die was negatief!! Stom stom stom van mij, ik had dat niet mogen doen, en ik mag pas dinsdag terug bloed gaan laten nemen )

Woensdag dacht ik nog: zo ver zijn we al, zwanger, das goed, zelfs al loopt het mis, dan nog was dit een stap vooruit, en komt het wel goed. Nu, 3 dagen later, denk ik: niets van, dit mag niet mislopen, dit beebje moet blijven "plakken"! En dus tellen we verder af, vandaag 4 weken en 4 dagen, uitkijken naar de 5 weken, en dan waarschijnlijk naar de 6 weken, enzovoort enzoverder.

Ik heb mijn man al een paar keer verweten dat hij niet blij genoeg is (ocharme, hij is nochtans zo lief), maar eigenlijk ben ik zelf ook niet zo superblij. Allez, ik ben wél superblij, maar het is nog zo bang afwachten, dat ik geen uiting kan geven aan mijn blij gevoel. Maar het is zoals je zegt sterretje, moeten zwangere vrouwen constant met een smile rondlopen?

Het enige wat nu anders is, dan toen we probeerden zwanger te worden, is dat er hoop is. Toen was het bang afwachten en de hoop was sommige dagen ver te zoeken. Nu is het nog bang afwachten, maar er is toch altijd iets meer hoop. En hoop doet leven.

Amai, dit moest er precies eens uit, khad het misschien beter in mijn dagboek geschreven in plaats van hier, maar allez.

Dikke knuffel aan iedereen, en aan alle angstmonsters: en dikke shot onder uw kont!!

Véro xxx

[Loeki]

Kben toch blij dat we het ne keer "in de groep" gegooid hebben. Zie, we zijn met veel die zo denken en alles wat jullie schrijven is voor mij ook heel herkenbaar.

Véro dat was inderdaad niet zo slim. Nu wordt het aftellen naar dinsdag hé! Je hebt in ieder geval nu veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel meer kans dat het goed gaat dan dat het misgaat. Hou de moed erin!

En ja, ik heb ook heel vaak het gevoel dat het mij wel niet gegund zal zijn. Mijn zus zei me, als je daar echt niet vanaf geraakt, denk dan intussen dat je beebje het wel verdient om op de wereld te komen. En dat vond ik wel een mooie gedachte (soms zegt ze goeie dingen ).

Ik heb helaas weer een huilbui achter de rug. Ik dacht net dat ik was gewend was aan de hoeveelheid bruinverlies en deze nacht was het ineens weer veeeeel meer. Geen krampen en geen roodverlies, dus ik probeer maar rustig te blijven en tel af naar woensdag, echo-dag. Al had ik gisteren heel fel steken maar dat was in mijn zij, dus ja... eerder stress denk ik.

[Sterretje]

Hey vero,

inderdaad niet zo slim, maar wie verwacht nu dat die test ineens negatief gaat zijn?? Zal wel toeval zijn, ik zou me niet te veel ongerust maken.
Duim voor jou dat het rap dinsdag is.

Je staat nu al zo ver, je weet dat het kan en dat is ook al iets hé. Je weet nooit wat het leven voor je brengt, maar we gaan er maar van uit dat het positief blijft hoor!
Zijn die testen zo betrouwbaar?

Ik tel ook altijd af: week per week een 'streepje' bij een een stap voor uit.

En tuurlijk is elk van ons beebje (s) welkom. We hebben er zo lang naar gesmacht. We doen wat we denken dat het beste voor ons is hé.

Ben vanmorgen voor de 1e keer gaan zwemmen. Had eerst wat schrik dat ik het zou voelen in mijn buik (of bandenpijn) maar wonder boven wonder bewoog ik vrij vlotjes door het water. Na 20 minuten was ik echter wel pompaf
zal wat meer aan die conditie moeten geaan doen.

[pelkie]

sterretje: op't einde is zwemmen zalig. In mijn laatste weken ben ik elke week gaan zwemmen. Het was goed om een beetje water uit mijn voeten te krijgen en je bent dan zo zaaaalig gewichtloos in't water.

Over jullie twijfels als zwanger zijnde: ook volledig normaal. Veel zwangere vrouwen beginnen te twijfelen in hun eerste trimester. Er zijn er zelfs die plots twijfelen of ze wel een kind willen, of hun relatie wel goed genoeg is, of ze't wel gaan aankunnen. Hebben veel vrouwen, inclusief de "normaal" zwangeren. Is dus lekker weer zo'n hormonen-ding. Gaat vanzelf over in de 4e maand.

[wat is er mis?]

Sterretje, het klopt helemaal dat we niet verplicht zijn om met een smile rond te lopen. Maar zo voelt het soms (vaak) wel. We hebben zo lang gewacht op dit moment dat we nu zouden moeten genieten. Zo hebben we het altijd gezien (ik toch), dan zou ik echt genieten. En nu zou ik dat niet doen? Dat verwart me, dat doet me mezelf niet begrijpen. Ik doe precies wat ik voorheen een ander zou verweten hebben. En dat maakt het denk ik nog moeilijker.
De vraag "zal ik een goede mama zijn" is nog niet bij me opgedoken. Maar het grappige is dat mijn ventje dat gisteren wel vroeg "gaan we dat wel goed doen als ouders? gaan we dat wel kunnen?". Ik weet dat we dat gaan kunnen, anderen kunnen dat, dus wij ook. Natuurlijk zal het lastig zijn en natuurlijk zal ons leven drastisch veranderen. En ja, ook dan zullen er bezorgdheden en angsten zijn, maar dat zal ieder ouder hebben denk ik.
En water helpt tegen bandenpijn. Dus ga jij maar lekker zwemmen.

Vero, meid toch. Niet geleerd van mijn fout? En ja we denken eerst "ok de eerste stap overwonnen, dat kunnen we al" maar dan vrij snel nadien volgt "nee het mag niet fout gaan, het moet bij me blijven". En je mag gerust je gevoelens hier neerschrijven. We begrijpen ze. Nog één dag spanning en je kan weer op die roze wolk, hoog en droog.

Loeki, dikke knuf voor je bruinverlies. Want ja het is niet tof hé als het blijft. Maar denk eraan, je beebje verdient het!

Pelkie, oeps ik zit al in de vierde maand en ik voelde me nog zo. Nu is het voorbij, maar vrijdag had ik het erg steken.

Liefs,

Bokje

[Sterretje]

Bokje,

Jammer genoeg zullen er altijd van die momenten zijn dat we verwarring en angst voelen. Hangt ms ook van je karakter en je natuur af. Maar daarvoor zijn we ook mensen hé, om gevoelens te hebben.

Ik zat vandaag trouwens met een MEGA angstmonster
Dit weekend waren we uit eten gegaan met ouders en zus en we hebben gezellig getafeld, daarbij hoort bij ons soms ook uit 1 bord eten, uit hetzelfde glas drinken.... Ik maakte me nergens zorgen om, 't was allemaal warm eten en safe....

Belt mijn zus vandaag dat ze ziek is: windpokken, een zeer besmettelijke kinderziekte. Haar huisarts adviseerde mij om onmiddellijk contact te nemen met een dokter of gynaecoloog.

Moest het lukken dat ik hele dag meeting had in het buitenland. Ik zat letterlijk te trillen van de spanning en voelde mijn buik bijna ineenkrimpen van de angst en ongerustheid.
Uiteindelijk kon ik wegglippen, maar kon ik mijn huisarts niet bereiken. Zelf heb ik wel deze kinderziekte gehad, maar je weet nooit in hoeverre je dit in je bloed kan opnemen en doorgeven aan de baby.

na enkele slopende uren kon de huisarts me geruststellen dat er geen risico is voor de baby omdat ik zelf antistoffen heb. Oef. Maar toch deed zijn laatste zin me nog nazinderen van twijfels: het is nu trouwens toch nog te laat om er iets aan te doen, moest het anders zijn.
Blij dat ik naar huis kon om mijn pc op te starten en wat opzoekwerk te verrichten, moest mijn schoonma zonet nog zeggen dat sommige mensen de windpokken 2X kunnen krijgen.

AAAAARGH en er is een incubatietijd van 2 weken.... De angst slaat me toch nog om het hart, ook al is de kans nog zo klein dat er iets met het beebje zou zijn.

Heb mijn lesje nu ook geleerd: netjes in eigen bord en glas blijven en kussen ook zoveel mogelijk vermijden

[wat is er mis?]

Sterretje,

Dikke knuf. Geef dat angstmonster maar eens een dikke lap.

Toen ik pas zwanger was, was mijn collega haar zoontje op de dienst. Hij had de windpokken. Ik heb zelf nog niet de windpokken gehad, maar heb het ook niet van hem betrapt.
Maar zijn mama is vroedvrouw en zij vroeg of ik het gehad heb. Als ik het al gehad heb, zou het geen kwaad kunnen (ook niet in het geval van een zwangerschap). Als je de windpokken twee keer hebt, is het de tweede keer eerder de zona (zelfde virus), maar dat krijg je alleen bij een verminderde immuniteit. En die van u gaat picobello zijn. Maak je geen zorgen meid (kweet wel dat je het wel doet), maar ik denk dat je binnen twee weken nog lekker gezond zal rondlopen.

Liefs,

Bokje

[Loeki]

Ai Sterretje toch! Kan ik me voorstellen, zo'n angstmonster! Brrrr.

Die huisarts is een toffe zeg. Die laatste zin was er bij hem waarschijnlijk ook uit voor ie het wist.

Bokje heeft vast helemaal gelijk, klinkt logisch toch ook hé?

Vort windpokken, weg zenne!