Caroo, hoe voel je je nu? Dat moet nog een moeilijk moment geweest zijn met die reductie... Oneerlijk ook, hoe je eerst moeite hebt om zwanger te geraken, en dan, wanneer het eindelijk lukt, nog zo'n hel door moet. Maar ik hoop dat je er stillekesaan vrede mee hebt en vanaf nu kan genieten van je tweelingzwangerschap!
Amarillo, amai, wat hebben jullie weer rondgereden zeg! Of beter: wat hebben ze met jullie rondgereden zeg! Ik zou ook zot worden in jouw situatie, en ik had wellicht ook roepend en tierend een paar gynaecologen opgebeld om eens te zeggen wat ik ervan denk
Maar soms moet dat om een reactie te krijgen. Ik heb het jammer genoeg ook al ondervonden dat je soms meer gedaan krijgt in die ziekenhuizen door je eens kwaad te maken (hoe vervelend ik dat ook vind) dan door altijd maar vriendelijk en begrijpend en beleefd te blijven...En ik ben blij voor jou dat je in heel deze reutemeteut tot een beslissing ivm ecd gekomen bent. Er is geen goed of fout moment om die beslissing te nemen, het is gewoon je gevoel volgen. Opeens ben je er klaar voor. En dat is goed! Het belangrijkste is dat de kogel door de kerk is, achterom kijken heeft geen zin meer. Kijk vooruit, er schemert weer hoop aan de horizon! Alleszins veel succes vrijdag!
Je vroeg of ik ontevreden was bij dr. P. Dat is een moeilijke vraag, want ik kan er niet volmondig ja of nee op antwoorden. Het is heel dubbel. Eerst wordt het voorgesteld alsof de donoren allemaal/vooral jonge studentes zijn, maar ik ben er nu achter dat het eerder dertigers dan twintigers zijn. Als ik dat op voorhand had geweten, had ik me daarop ingesteld. Ik was ook teleurgesteld in het lage bevruchtingscijfer, maar dat kan aan vanalles liggen, en uiteindelijk ligt dat niet aan de dokter. Maar er wordt nooit voorgesteld om dat eens verder te bekijken hoe dat komt, je krijgt alleen maar te horen "we weten het niet, volgende keer beter he!" Dat frustreert me soms. Ligt het dan aan de donor? Aan de zaadcellen? Aan de stand van de maan? Of gewoon brute pech? Wat als er iets scheelt met het sperma? Dan weet ik dat liever nu dan nog eens 3 ecd-pogingen later. Maar goed, ik geraakte zwanger, dus blij blij blij. Nu miskraam achter de rug, minder blij, maar ook daar kan de dokter niets aan doen, dat ligt aan het embryo of mijn lichaam. Waar ik wel ontevreden over ben, is het gebrek aan opvolging nadat mijn 3e bloedtest uitwees dat het niet meer goed zou komen en ik te horen kreeg dat ik ofwel een bbz had ofwel een dreigende miskraam. Ik voelde me toen aan mijn lot overgelaten en kreeg geen gehoor meer bij dr. P. Er werd ook niet gereageerd op telefoons en sms'en (want op de voicemail hoor je dan dat je een sms moet sturen). Dus ben dan maar overgestapt naar dr. Decleer voor de verdere opvolging en voel me daar veel prettiger bij, omdat hij wel de moeite neemt om het op te volgen.
Gisteren nog eens bn gehad. HCG gedaald naar 7, dus dat is prima! Alles zal snel weer 'normaal' zijn in mijn lichaam, hoop ik. We hebben het dan met dr. Decleer nog eens gehad over eiceldonatie en wel of niet naar Spanje. Hij zei ook dat de wachttijd in zijn ziekenhuis minimum 8 maand bedraagt. Toen we lieten vallen dat een volgende poging bij dr. P ons 7.000 euro zou kosten, zei hij wel dat we dan net zo goed naar Spanje konden trekken, want daar kost het evenveel. En daar heb je over 't algemeen jongere donoren dan hier in België, moest hij ook toegeven.
Wij waren er ondertussen wel al uit dat we naar Spanje trekken voor een volgende poging. We twijfelen nog tussen Instituto Bernabeu (Alicante) en Barcelona IVF.
Valaki: ook niet makkelijk wat jij nu doormaakt... Ik heb ook altijd gehoord dat het gebruikte medicijn voor de stimulatie een effect kan hebben op de eicelkwaliteit (en dus embryokwaliteit?). Bij mij gaf Menopur het beste resultaat. Maar dat kan voor iedereen anders zijn, en je weet het ook pas als je het probeert. En dan nog vraag ik me af of het niet kan verschillen van cyclus tot cyclus. Zoals altijd in die hele mmm speelt geluk immers ook een rol
Kunnen ze geen verder onderzoek doen op jouw eicellen, waarom je toch veel eicellen produceert, maar van slechte kwaliteit? En ja, leeftijd zegt niet alles, je hoort soms de gekste dingen, maar ik vind het ook vervelend als artsen je in leeftijdshokjes blijven indelen. Leeftijd is ongetwijfeld belangrijk, maar soms haalt de natuur vreemde truken uit!
Ze ging mijn afspraken na die ik nog had staan en gaat een effortke doen zodat we 11/9 ook nog naar verpleegkundige kunnen voor uitleg rond medicatie zodat alles in orde is om te kunnen starten. Nu maar duimen dat mijn zus dan ook geschikt bevonden zal worden als donor... Nog 3 lange weken wachten...
[url]
Maar ja, je maakt natuurlijk een beslissing die niet alleen op jezelf een impact kan hebben, hè... Toch wel iets om zeker bij stil te staan.
