Schnoebel: dat meen je niet?!? een T-baarmoeder? Ik had er ook nog nooit van gehoord... Maar hoe vreemd dat ze dat bij je eerste hysteroscopie niet gezien hebben. Kan je het nog eens vragen aan de arts die je eerste hysteroscopie gedaan heeft om zijn dossier erop na te kijken? Als het iets is dat aangeboren is, kan het niet dat je het nu het laatste jaar "opeens" gekregen hebt he. Is hysteroscopie de enige manier om dat vast te stellen? Kunnen ze het ook zien met bv. een HSG? Dat is minder ingrijpend en dan zou je bv. nog voor een tweede opinie kunnen gaan. Alhoewel ik ook begrijp dat je daar helemaal geen zin meer in hebt, soms heb je gewoon genoeg van alle dokters he
Ik zeg soms ook tegen mijn vriend na de zoveelste stunt van een dokter of een bom die ze droppen als je dacht dat je werkelijk alles hebt gehad van tegenslagen en nieuwtjes, dat ik voor ik beval ongetwijfeld nog eens mijn vuist tegen het hoofd van een dokter kwak, gewoon uit pure frustratie
Ik denk dat die dokters daarom achter zo'n groot bureau zitten, dan kan je er minder makkelijk aan met je vuist
Los daarvan: is het een zware ingreep om die T weg te werken? Indien niet, en indien gedekt door de mutualiteit, zou ik overwegen om het te doen. Gewoon om zeker te zijn. Maar ik heb makkelijk praten, ik sta er niet voor natuurlijk.
Klopt, soms voelt het allemaal als geldklopperij. Bij ons ook: we hebben nu die lage bevruchtingscijfers, dus ze stellen ook weer voor om een testiculaire biopsie te doen om te zien of er iets foutloopt in de meiose van de zaadcellen. Maar eerlijk gezegd: wij zijn al het testen beu. En wat gaan ze doen als daar iets uitkomt? Dan stellen ze voor om PGD te doen, om de genetisch afwijkende embryo's eruit te halen, maar we hebben daarover gesproken met prof. Devroey en die zei ons dat zo'n testiculaire biopsie soms ook meer schade toebrengt dan goed is waardoor je nog verder van huis bent, en dat PGD het embryo verzwakt (ze moeten er een paar cellen van weghalen op dag 3, dan is het nog maar 8-cellig!) en ook te veel vals-positieven geeft (dus te veel embryo's die schijnbaar genetisch niet in orde zijn, maar eigenlijk tip top zijn, en die zo in de vuilbak belanden). Kostprijs: 3.000 euro!! Nee, dank je wel! Met maar 4 embryo's in de running wil ik nu niet nog extra risico's nemen.
Ik moet wel zeggen dat ik wel enorm tevreden ben over de bereikbaarheid van de Spaanse dokter. Zoals nu: dat nieuws riep een heleboel vragen op, ik stel ze via mail en een uurtje later krijg ik een duidelijk antwoord van de dokter zelf, zelfs niet van een medisch assistente. En dat is niet de eerste keer, ze antwoorden altijd heel snel en persoonlijk. Daar kunnen ze in België misschien nog iets van leren
Over ons laag bevruchtingscijfer zei Spanje dus dat het misschien lag aan een probleem in de testikels, dat er daar iets misloopt in de aanmaak van de zaadcellen waardoor het DNA niet in orde is. Zaadcellen met slecht DNA kunnen ofwel niet bevruchten, ofwel geen normale embryo's geven, of geven dan uiteindelijk toch nog een miskraam. Maar goed, dat is allemaal maar "misschien". We weten al van in het begin dat er een probleem is met onze zaadcellen. Mijn vriend heeft zich als kind moeten laten opereren voor een niet-ingedaalde teelbal, en de teelballen zijn volgens de androloog (in België, drie jaar geleden) onderontwikkeld. Maar volgens hem was dat geen probleem om iemand zwanger te krijgen via ICSI. Ook alle andere gynaecologen die we zagen, vonden het geen probleem om met dat sperma te werken. OK, er zijn te weinig zwemmertjes, maar daarvoor hebben al die slimme koppen in Jette ICSI uitgevonden. Probleem opgelost. En de focus verschoof naar mijn eicellen, omdat ik een low responder ben en niet veel eicellen oplever. Dus na veel vijven en zessen toch de stap gezet naar eiceldonatie. Eerste poging: 1 embryo uit 7 eicellen, 2e poging 4 embryo's uit 11 eicellen. Dat is procentueel gezien slechter dan met mijn eigen eicellen (daarbij 50 tot 100% bevruchting)... en daar heb ik het wel moeilijk mee, maar ja, we zullen ons er ook maar bij moeten neerleggen zeker?
We voelen weinig voor die extra testen op sperma, zeker als het dan toch niet op te lossen valt, behalve met PGD wat we op dit moment maar duur vinden voor iets met zoveel risico's. Moesten we nu een genetische afwijking hebben die we kunnen doorgeven, dan ligt het anders en zou ik ook voor PGD kiezen. Maar hier gaat het om veel "misschien" en "we weten het eigenlijk niet". Dus ik probeer me emotioneel al voor te bereiden op dubbele donatie, maar dat lukt me niet. Ik heb er 2 jaar over gedaan om de stap naar eiceldonatie te zetten. En ik had er vrede mee. Want je hebt dan wel nog een kindje met toch nog een genetische band met je partner. Als ook dat wegvalt, tja, wat heb je dan? Een adoptiekind waarvan je toevallig ook zwanger bent geweest? Klinkt cru, maar zo zie ik het nu. Hoe vertel je dat aan een kind: je bent eigenlijk van geen een van ons twee, zo miserabel zijn mama en papa op voortplantingsvlak, dus hebben we maar een eicel en zaadcel gekocht, samengekletst en hop, in mijn baarmoeder gestoken, en dat ben jij. Ik denk dat dat voor een kind ook heel verwarrend is, het idee dat het met geen enkele van de ouders een genetische band heeft...
6 ICSI eigen materiaal. Juli 2015 1e ECD, zwanger, mk 6 weken. Nov-dec 2015: poging met ECD (Barcelona IVF). Negatief. Verdict: slecht sperma. Gestart met dubbele donatie in eigen land. Verse TP 04/16: neg. 6 cryo's. Cryo 1 7/16: neg. Cryo 2 8/16: neg
[url]
Er waren 11 eicellen en maar vier bevrucht... Weer zo weinig. Dus suggereren ze dat ze er nu echt wel zeker van zijn dat er een spermaprobleem is. Ik vrees dus dat ik moet versassen naar het bord "Embryodonatie" of "Samen verder", want het heeft wellicht niet veel zin meer om nog eens zo'n berg geld in eiceldonatie te steken als er blijkbaar echt een probleem is met de zaadcellen. 
maar nadat ik had gezegd wat erin stond mag ik terug opstarten!! Nu wachten op mijn regels die hopelijk deze week doorkomen...