Starten met eiceldonatie

[Cindy34]

Amarillo, ppff ik kan begrijpen dat je moraal onder het vriespunt staat. Dat kan toch niet zeg . Hebben ze hier dan een verklaring voor aangezien ze die cyste met hysteroscopie weggeprikt hebben? Meid toch de moed niet opgeven hé, het komt goed daar ben ik zeker van! 2016 wordt jouw jaar! Ik duim volop mee!

Caro, ik ben morgen 8 weken, nog heel pril dus . Kan het wel nog steeds niet geloven... Wat fijn dat je twins het zo goed doen!

Veel success iedereen!

[mich75]

Amarillo, ik vind dit echt erg voor jou, maar aan de andere kant ben je beter af met uitstel dan dat ze wel een tp doen en dat het geen kans op slagen heeft.
Ik heb in Jette ook eens gehad dat ik niet mocht starten, ik was enorm teleurgesteld omdat ik dat niet had zien aankomen. Achteraf ben ik wel blij want dat was waarschijnlijk een verloren poging geweest.
Ik hoop dat het je snel groen licht krijgt en dat al je waardes ok zijn en dat die tp ineens de goede is.

Caroo, jou twins doen het echt wel goed, ik kan gewoon niet geloven hoe snel het vooruit gaat.

Cookie-Monster hoe gaat het met jou???

Hier heb ik vanmiddag 2 emmykes gekregen van zeer goede kwaliteit, wat dat ook mag inhouden, alleen ik besef het precies nog niet. Het was mijn eerste tp ooit en ik wist niet goed wat ik moest verwachten, het is helemaal niet zo ingrijpend als pu natuurlijk en het feit dat ik geen medicatie moet nemen maakt dat ik ook geen last heb van de hormonen.
Nu de ww goed doorkomen, voorlopig geen probleem

[Amarillo]

Super nieuws Mich! Je eerste TP, heel spannend allemaal! Klinkt alvast beloftevol he! Nu maar lekker ontspannen die ww doorkomen met heel positief nieuws in het begin van het nieuwe jaar! Ik duim!

[schnoebel]

@ amarillo: dat meen je niet! Nu is die cyste er weer of hebben ze die over het hoofd gezien? Ik weet niet meer wie of wat nog te geloven, maar wat wil je, ze hebben ervoor gestudeerd dus ze zullen het wel weten zeker ?! Wanneer moet je nu terug ? Na 1 maand pil ?

@ cookie monster: hoe voel je je ? Hoe verloopt alles tot nu toe ? Hoeveel hebben ze ingevroren ? Is de tp volgens plan verlopen ?

@ mich: tof te lezen dat de tp vlot is gegaan, inderdaad, dat stelt eigenlijk niet veel voor hé. Hopelijk heb je rustige wachtdagen!

@ caroo : oef, zo ver ben je al! Doe zo voort!

@ cindy: dank je voor het positieve verhaal!

@ Liesbeth: het is al zo lang geleden? Alles ok met jou meid ?

Hier is het een 'oeilijke beslissing... Ik heb dus mijn vorige arts gecontacteerd en hem verteld over die t baarmoeder en de operatie. Ik heb hem ook eerlijk gevraagd of dit nu echt is en waarom zij dat dan 5 jaar geleden niet gezien hebben. Of het hier weer om geld draait ? En hij heeft me gezegd dat het hem zeer onwaarschijnlijk leek dat hij dat niet zal gezien hebben 5 jaar geleden en dat mijn vermoeden klopt... Er is nog geen enkel bewijs geleverd dat zo een operatie iets oplevert. Hij heeft ooit die dokter die de operaties doet daarover aangesproken en hem om wetenschappelijke artikels of studies gevraagd waar hij dat in bewezen heeft dat dit effect heeft, maar er bestaat tot nu toe nog geen enkel bewijs... Dus opereren om te opereren, neen dank je wel! Hij wil nu dr P spreken hierover aanspreken (de hyestero is niet door dr P gedaan maar door een ander arts die dat voor hem doet). Ik heb een mail gestuurd en gevraagd of ik mijn fotos en verslag mocht hebben en ze hebben me gezegd dat ze mijn mail naar die hystero arts gestuurd hebben, maar kreeg nog geen antwoord! Van zodra mijn vorige arts met dokter P gesproken heeft ging hij me iets laten weten. Maar nu zijn ze een week gesloten... We zouden normaal mss volgende cyclus starten, maar nu weet ik niet goed wat we moeten doen. Want misschien wil 'mijn vorige arts zijn fout niet toegeven, dat hij dit 5 jaar geleden over het hoofd gezien heeft? Wie moet ik nog geloven?

[Cookie-Monster]

Hallo meiden, hier ben ik nog eens Sorry voor de radiostilte, maar 't was een rare week, met op en af naar Spanje voor de tp, Kerstdagen, etc.

Ik lees weer dat er vanalles gebeurd is.

@ Amarillo: meid, ik ben sprakeloos... wat is dat toch met die cyste? Hoe lang speelt die je nu al parten? En kunnen al die slimme koppen er geen definitieve oplossing voor vinden? Zo raar dat ze is weggeprikt en een maand later weer roet in het eten gooit En het nieuws van je familie geeft me ook kippenvel... We moeten ons wel optrekken aan het feit dat het meestal allemaal goed gaat, maar af en toe word je geconfronteerd met dergelijke verhalen en dan sta je weer stil bij hoeveel er allemaal moet meezitten... Ik duim alvast dat jij over 2-3 weken goed nieuws krijgt, je verdient het!

@ Caroo: zo leuk dat die twins goed groeien

@ Mich: ik duim met je mee voor rustige wachtweken en dan in het nieuwe jaar een positieve test

@ Schnoebel: jij zit nog in dubio over die T-baarmoeder. Wat een verhaal ook weer... Ik denk idd dat er bij fertiliteitsbehandelingen geld vanaf een bepaald punt of voor bepaalde artsen een drijfveer wordt. Ik heb al vaak tegen vrienden gezegd dat als ik ooit een eigen zaak zou beginnen, wat het ook is dat ik aanbied of verkoop, ik ga verkondigen dat het goed is voor de vruchtbaarheid, want dan ben je zeker van een afzetmarkt. Wie, zoals ik/wij, al een tijdje opbokst tegen infertiliteit, is op den duur radeloos en bereid om alles te proberen. Je wil niet weten hoeveel geld ik zelf nog heb uitgegeven aan allerlei vitamines, supplementen, accupunctuur, etc. Geen idee of het iets heeft uitgehaald, ik werd er in elk geval niet zwanger van. De eerste poging met donoreicellen liet ik dat allemaal vallen en nam ik gewoon een prenatale vitamine, en hup, die poging was ik zwanger.
Erger is het wel als artsen onnodige operaties voorschrijven. Als je andere arts die T-baarmoeder niet gezien heeft bij de hysteroscopie, en je vertrouwt hem, dan zou ik ook twijfelen aan die tweede hysteroscopie. Zeker als dan blijkt dat die arts die ze uitvoerde gespecialiseerd is in het fixen van die baarmoeders. Hoe meer diagnoses hij stelt, hoe meer operaties hij zichzelf aansmeert, klopt dat?
Heeft jouw eerste gyn nog foto's/verslag van je eerste hysteroscopie? Eventueel kan je met de verslagen en foto's van beide ingrepen eens bij een onafhankelijke derde partij aankloppen? Want op den duur weet je niet meer wie je kan vertrouwen he... En het is te belangrijk. Alhoewel: jouw gyn geeft ook aan dat het niet bewezen is dat àls je een t-baarmoeder zou hebben, zo'n operatie ook maar iets verandert aan je kansen om zwanger te worden. Ik heb het verslag van mijn hysteroscopie er nog eens bijgehaald (geen foto's), maar daar staat ook gewoon in dat ze "normaal van vorm en van grootte" is.
Is er een andere, minder invasieve vorm, om vast te stellen hoe het zit met je baarmoeder? Want ik kan me voorstellen dat je het ook niet ziet zitten om nog eens een hysteroscopie te laten doen...

@ Cindy: proficiat met je zwangerschap! Geniet ervan!

En dan nu een update van mijn wedervaren in Spanje. We hadden zondag (de 20e) tp. Eerst gesprek met de dokter. We wisten al dat er maar 4 bevruchtingen waren van de 11 rijpe eicellen die onze donor had gegeven. We hadden extra betaald om tot dag 5 te gaan en gebruik van de embryoscope. Nu we maar 4 embryo's hadden, was dat ongetwijfeld een zotte kost, maar zoals ik hierboven al stelde: als je maar wanhopig genoeg bent, wil je er precies meer geld tegenaan smijten, alsof dat je kansen beïnvloedt (NOT!!). Soit, die embryoscope was wel leuk, want daardoor hebben we nu een filmpje meegekregen van onze embryo's, elk uur werd een foto genomen en als je dat dan afspeelt, zie je de embryo's delen en zo. Best cool Eerst gesprek bij de dokter. Die vroeg direct: "Wanneer gaan jullie terug naar huis?" "Euh, morgen..." Wat bleek: de twee beste embryo's bleken iets trager te ontwikkelen dan normaal, en zaten dus nog niet in blastocyste stadium, maar nog morulla. We hadden de keuze: ofwel dag langer blijven, ofwel die twee gewoon laten terugplaatsen. We hebben voor het laatste gekozen. We hadden ook al met onze Belgische gyn gesproken en die had vroeger al gezegd dat het laten ontwikkelen tot dag 5 vooral interessant is op wetenschappelijk vlak, of als je echt veel embryo's hebt, maar anders dat de embryo's eigenlijk nergens beter zijn dan in je baarmoeder. Dus 2 laten terugplaatsen. En nu wachten.

Wat wel leuk was: in het overzichtsdocument dat we meekregen van Spanje had de donor een kort tekstje achtergelaten voor ons, waarin ze zichzelf omschreef (hobbies, interesses, karakter). Dat was leuk. Het leek een "toffe madam"

Ik heb de dag nadat we terug waren in België bij mijn Belgische gyn een bloedtest laten doen om te zien of alle waarden ok waren (bij mijn eigen pogingen werd dat altijd gemeten op dag 6, om te zien of alles ok was voor eventuele innesteling). Nu was het dag 7, en mijn progesteron stond blijkbaar aan de lage kant. Dus om de 2 dagen spuitje progesteron erbij. Pffff... dat geeft me ook niet veel moed. Bij mijn vorige donorpoging was progesteron denk ik ook een probleem, want toen ik zwanger was, moest ik de dosis Utrogestan verdubbelen, en de gyn die het dan opvolgde toen het fout begon te gaan (omdat de donorarts niet meer reageerde op mijn berichten en vraag om verdere opvolging) bekeek mijn vorige bloedafnames en zei direct dat mijn progesteron heel de tijd laag had gestaan. Ik hoop dat het nu wel vroeg genoeg is opgemerkt om nog iets te kunnen helpen.

Officieel mag ik pas donderdag (16 dagen na PU) testen, omdat ze in Spanje eerst een urinetest doen, en enkel als die positief is, een bloedtest. Hier is het doorgaans 14 dagen na PU bloedtest. Ik denk dat ik als compromis woensdag een bloedtest ga doen. Ik heb deze middag (dus niet met ochtendurine) een testje gedaan, negatief, dus weer depri. Ook al hou ik mezelf voor dat het nog te vroeg is voor een urinetest, vorige keer was ik zwanger en was de test zelfs met ochtendurine op de testdag negatief. Pas de dag erna begon het lichtjes te tekenen.

Maar goed, ik zet me wel al schrap tegen opnieuw een teleurstelling. ik ben de tel kwijt ondertussen. Ik weet ook niet of ik het nog aankan.
Ik heb wel al een paar dagen steken als ik bv. na lang zitten opsta, of als ik me draai in bed. Dat had ik bij mijn vorige poging ook (anders niet), en toen was ik zwanger. Maar ik wil mijn hoofd niet zot zetten, want ik denk dat de kans groter is dat het niet gelukt is dan wel...

En als het mislukt, dan rest me weer de vraag "Wat nu?" Aangezien er nu 2 dokters zijn die zeggen dat er een spermaprobleem is en het daarom niet lukt, kunnen we dat niet meer naast ons neerleggen. Het feit dat we met mijn eigen eicellen wel goede bevruchtingscijfers hebben wil volgens de dokter in Spanje zeggen dat we biologisch volledig matchen. Leuk, maar het krijgt ons niet zwanger... en dat werd altijd aan mijn eicellen geweten. En nu blijkt het toch een spermaprobleem te zijn. Terwijl ik al afscheid genomen heb van mijn eigen eicellen. Moet ik die dan terug vanonder het stof halen voor een volgende poging, met donorzaad? Maar dat is pyschologisch heel erg moeilijk: ik heb 2 jaar alleen maar gehoord dat het probleem bij mijn eicellen lag, heb ze opgegeven, daar -na lange tijd- vrede mee genomen... ik kan nu niet zomaar de knop terug omdraaien, in mijn geest zijn mijn eicellen nog steeds slecht. Ik word er ook niet jonger op, dus die eicellen zijn ook niet beter dan 2 jaar geleden... en het was door mijn laag AMH altijd trekken en sleuren om een paar rijpe eicellen te krijgen. Ik weet niet of ik terug wil... Maar het alternatief is dubbele donatie, en dat is gelijk zo drastisch...

[mich75]

Schnoebel: ik wou dat ik je raad kon geven, maar buiten hetzelfde als Cookie-Monster, dus naar een derde onafhankelijke gyn gaan heb ik echt geen idee. Ik heb het al eerder gezegd ik heb toch vaak het idee dat dokters altijd maar met uitvluchten afkomen waarom het niet lukt. Voor je met de eerste behandeling start lijkt alles heel hoopvol ook al doen ze een heleboel vooronderzoeken en als het dan niet lijkt te lukken dan komen steeds met vanalles aandraven. En als het kan komen ze met een probleem af en zeggen ze "maar dit wil niet zeggen dat het niet kan lukken hé, de kans is kleiner maar niet onbestaand" en verder van die blablabla "en we kunnen ook nog...."
Ik hoop dat je snel meer duidelijkheid hebt en verder kan.

Cookie-Monster: wat spannend, als ik het goed lees weet je binnen 2 dagen de uitslag. Ik blijf duimen!

Hier lukt het niet echt om de rust te bewaren, ik weet niet hoe jullie dat elke keer gedaan hebben.
Ik probeer de gedachtegang van mijn man te volgen: die vindt dat ik nu zwanger ben, hij heeft mee op de echo gekeken tijdens tp en zag dat ze de emmykes in het bms hebben geplaceerd en daarom ben ik zwanger
Donderdag ging alles goed buiten 's avonds een beetje een zeurende pijn in de onderbuik, vrijdag opgestaan met barstende hoofdpijn, omdat we 's avonds naar het kerstfeest moesten en we nog voorbereidingen moesten doen toch maar paracetamol genomen en zo de dag en het feest goed overleefd. Zaterdag terug hoofdpijn maar niets genomen en maar op de zetel gelegen en gegoogled (niet goed weet ik wel), 's avonds terug zeurende pijn aan de onderbuik. Zondag zelfde verhaal. Vandaag een testje gedaan omdat ik via dr. google gelezen had dat het 4 dagen na tp ZOU kunnen, maar natuurlijk zo wit als iets. Vandaag geen hoofdpijn, wel af en toe een steekje in de onderbuik en vandaag toch al wat huishoudelijke taken gedaan.
Ik weet niet hoe ik het moet volhouden tot bn, is normaal 5/1 maar dan kan ik niet en ik mag 4/1 gaan. Maar ik ga nog wel thuis testen en als ik eerder een positieve test heb ga ik 3/1, op een zondag, geen verkeer dus veel minder tijdverlies.
Ik had mij voorgenomen dat ik alle symptomen dat ik zou hebben door de medicatie (pregnyl en utrogestan) zouden komen en dat ik mss op voorhand zou kunnen testen. Maar nu ik niets van medicatie neem begin ik dus een beetje zot te worden van al pijntjes en toestanden. Ze zijn wsl puur psychologisch, maar ik ben al bij al nog rustig denk ik toch want als er stress in 't spel is slaagt dat op mijn darmen en dan lig ik dubbel van de buikkrampen en daar heb ik nu geen last van.
Ik denk woensdag of donderdag toch terug te testen, als ik het zolang volhoud.

Verder woensdag en donderdag ook weer feest en zaterdag ook nog eens. Langs ene kant afleiding en langs de andere kant ook vermoeiend en ik wil niet zeggen waarom ik geen alcohol drink. Vrijdag zijn er geen vragen gekomen, woensdag gaat ook nog lukken en de rest zien we wel.

[Marjannetje]

Schnoebel, ik breek hier even in voor jou. Ik ben actief op het Freya forum en lees zo af en toe hier mee.

Op het freya forum zijn er enkele dames (onder wie ik ook), die een t-vormige baarmoeder hebben laten corrigeren door dr. Campo (Leuven). Deze werkt samen met dr. Valkenburg in Hove.
En..... deze dames zijn nu allen bevallen via ecd. Wel via buitenland. Ik dus ook. Ik had er eerlijk gezegd geen vertrouwen in maar na de correctie toch echt zwanger geraakt! Of het daar dan door gelukt is? Geen idee, maar denk het wel.

Ik hoop dat je iets aan mijn berichtje hebt.
Heel veel succes. Geldt voor allen hier!
Groetjes Marjannetje

[schnoebel]

@ amarillo: ik moet iets gemist hebben ivm neef van je man. Maar hoe erg zeg! Wat was de oorzaak?

@ cookie monster: ja ik heb het verslag van de hystero van 5 jaar geleden en alles is normaal... Zo ver ik het kan begrijpen. Maar er zijn geen foto's.
Amai zeg, moet ook effe verschieten zijn als ze je zeggen dat ze nog geen blastocyst zijn op dag 5, ik zou toch weer schrik hebben dat dat geen goed teken is. Maar ik heb al gehoord dat er embryo's zijn die trager groeien maar perfect goed evolueren. Laat osn iets weten als je nog een tesje gedaan hebt. Ik denk dat het nog te vroeg is nu om al iets te zien. Je hebt er ook wel goed aan gedaan om jouw bloedwaarden te laten controleren. Hebben ze vanuit spanje gezegd dat je die spuit progesteron moest zetten?

@ mich: ja die wachtweken .... Is om zot te worden hé. Maar gelukkig heb je er de feestdagen tussen en kan je zo je gedachten wat vezetten. Hou ons op de hoogte hé.

@ marjannetje: bedankt voor je getuigenis. Het maakt het er niet gemakkelijker op .... Wie heeft er bij jou die t-baarmoeder ontdekt? Had je hiervoor al ivf-pogingen achter de rug ? Weet je wat ze exact gedaan hebben tijdens de operatie? Was dat pijnlijk?

Bij welke gyn zouden jullie gaan voor een 3de opinie? Een gewone gyn of fertiliteits gyn ? Ik wil gerust terug een hystero laten doen, is niet pijnlijk, alleen een beetje onaangenaam. Maar het kost ook weer wat geld natuurlijk... Vandaag dus ook mijn maandstonden gekregen, dus ik zou in principe mogen starten voor tp van cryo's, maar de vraag is of we de t baarmoeder negeren en gewoon verder doen, of eerst verder onderzoeken of dit wel klopt?

[Marjannetje]

Schnoebel, dr. Valkenburg had vermoeden en hysteroscopie door dr. Campo bevestigde het.
Ik kwam bij dr. V. voor second opinion ivm buitenbaarmoederlijke zwangerschap na iui in az. St. Jan in Brugge. In Brugge zei men geen afwijkingen te zien en wilden geen verdere onderzoeken doen. Vandaar de stap naar dr. V,

De correctie werd vaginaal onder narcose uitgevoerd. Insnijding en verwijdering baaroederweefsel zodat mn baarmoeder weer een ovale vorm kreeg. Een t vorm belemmerd de innesteling. Vraag me niet waarom

Ingreep was niet pijnlijk en na anderhalve week volledig hersteld op bloedverlies na. Wel pas 3 maanden later ecd mogen laten doen. 1ste verse mislukte maar 2de met cryo was raak.

IVF wilde dr. V. nog proberen, maar heb zelf meteen voor ecd gekozen.

Groetjes Marjannetje

[Cookie-Monster]

@ Schnoebel: moeilijke keuze... Hoe voel je je er zelf bij? Jij hebt nu al twee dokters erover gehoord, hecht je meer geloof aan de ene of de andere? Ik weet niet hoe jij bent, maar als bij mij eenmaal het zaadje van de twijfel gepland is, zou ik het zeker willen weten. Anders blijf ik mezelf gek maken met "ja maar wat als...?" Zeker omdat je voor ecd staat, dat is op zich al geen gemakkelijke keuze, je wil het dan wel alle kansen geven, toch? Stel dat de vorm van de baarmoeder wel belangrijk is voor succes op zwangerschap, dan zou ik het laten doen. Zoals gezegd: je bent nu al zo ver gekomen.
Maar ik ben een leek, ik weet niet of die vorm een rol speelt of niet... En als het al een rol speelt, hoe groot die is. Want je zal wellicht ook wel verhalen horen/lezen van personen bij wie het gelukt is zonder operatie. Als je voor een derde opinie gaat, zou ik liever naar een fertigyn dan een "gewone" gyn gaan. De kans is groter dat die zo'n situaties al vaker gezien heeft en er een duidelijker (en meer onderbouwd) oordeel over heeft.

Ja, we waren ook geschrokken van de iets tragere ontwikkeling van de embryo's, maar de gyn daar maakte er eigenlijk niet veel spel van, het gebeurt blijkbaar nog wel dat embryo's een halve dag of zo achterlopen. Bij de bloedafname bij mijn fertigyn op dag 7 ook voorgelegd, en die zei dat embryo's op dag 5 of 6 in blasto moeten zijn, dus dat er geen reden tot paniek was, dat hij het ook wel vaker ziet dat embryo's een trage start nemen. Voor de rest zagen de embryo's er goed uit: geen fragmentatie of zo. Dat zegt toch ook iets? **hoop hoop**

Nee, de progesteronspuit is voorgeschreven door mijn Belgische gyn. Die deed altijd bn op dag 6 na pu, om te zien of alle waarden goed staan voor een innesteling. En het was nu blijkbaar aan de lage kant, vandaar om de twee dagen spuit in de poep.

Vanmorgen bloed gaan laten trekken voor de fameuze test. En nu wachten op het telefoontje. Doorgaans komt dat rond 19 uur, je kent dat wel, wanneer je volop in de weer bent in de keuken en je vlees probeert gaar te krijgen en de groenten niet wil laten aanbranden
't Is weer bang afwachten. Vanmorgen weer op een stokske geplast, spierwit > moed nog wat verder in de schoenen.
Ik voel me ook niet zwanger. Maar dat had ik afgelopen zomer toen ik wél zwanger was ook niet, zelfs niet op 6 weken. Ik heb nu alleen maar "last" van krampen/steken ter hoogte van de baarmoeder wanneer ik opsta na lang in dezelfde houding te hebben gezeten of gelegen. Gisteren ook een hele tijd trekkerig gevoel in mijn liezen. Vandaag ook hoofdpijn (doorgaans eerste symptoom van start feestweek). Tot zondag was ik doodmoe overdag en 's avonds, maar sinds zondag is dat precies omgeslagen en ben ik juist vroeger dan anders wakker. Dokter vroeg vanmorgen, toen ik die symptomen beschreef, of ik gevoeliger was in mijn borsten, maar nee, dat ben ik totaal niet.
Pfff, stomme onzekerheid ook! Ik betrap mezelf erop dat ik als ik nadenk over die symptomen ik zelfs niet wil overwegen dat het positief zou zijn, gewoon uit angst om weer eens teleurgesteld te worden. Het is gemakkelijker om uit te gaan van slecht nieuws en aangenaam verrast te worden dan omgekeerd. Maar deze cyclus is echt niet van een leien dakje gelopen (geen ms na stoppen pil, dan lang moeten wachten op triple lining in bms, spotting tot paar dagen voor tp, weinig bevruchtingen > spermaprobleem, tragere ontwikkeling embryo's,...), dus ik heb niet veel om me hoop te geven eigenlijk...

[schnoebel]

En cookie monster, heb je al nieuws?

En mich? Nog getest?

Ik wens jullie allemaal een vrolijk einde van 2015 en een gelukkig 2016!! Blijven hopen en doen waar jullie jullie goed bij voelen! Xxx

[Cookie-Monster]

Negatief
Hoezeer ik me daarop voorbereid, het komt toch altijd als een serieuze klap...
En nu weet ik niet wat onze volgende stap moet zijn: terug naar mijn oude eicellen in combinatie met donorzaad, of direct dubbele donatie.
Dubbele donatie vind ik direct weer een grote stap verder... Je begint met het hele proces van de mmm in de hoop een kindje van jullie samen te hebben. Uiteindelijk na veel piekeren en verdriet overgestapt op eiceldonatie en me opgetrokken aan het idee dat het dan maar van 1 kant is, het kind heeft dan nog altijd een genetische band met de papa. Als je voor dubbele donatie gaat, is er niets meer, alsof je een adoptiekindje hebt, met alle vragen en problemen die daarbij komen kijken later (denk ik: ieder kind zal wel willen weten waar het vandaan komt, hoe reageert een kind op de boodschap dat het met geen van beiden een genetische band heeft?)

En mijn eigen eicellen van onder het stof halen boezemt me ook angst in. Mijn laatste poging met eigen eicellen dateert van bijna 2 jaar geleden. Mijn AMH zal er niet beter op zijn geworden, en de kwaliteit van mijn eicellen ook niet (ik ben er bijna 40). En ik ken mezelf: ik ga mezelf weer verliezen in extra's zoals supplementen en vitamines om toch maar zo goed mogelijke eicellen te bekomen (ook al is er niet veel bewezen op dat front dat het überhaubt iets uithaalt) en ga dat weer 3 maand moeten doen voor ik start. 3 maand lijkt zo lang!
Ik heb 2 jaar lang gehoord van de gyn dat het probleem bij mijn eicellen lag (U heeft een extreem laag AMH, mevrouw), en nu blijkt ineens dat er toch (ook) een (onoverkomelijk?) probleem met de zaadcellen is. Moest ik nog jonger zijn, ik zou het niet erg vinden, maar door mijn leeftijd ben ik ook bang voor de gevolgen: wat als mijn eicellen niet goed meer zijn? Het klinkt cru, maar na al die jaren bloed, zweet en tranen zou ik het niet willen meemaken dat het dan eindelijk lukt, maar een 'zorgenkindje' is... ik vind het vreselijk om het hier zo zwart op wit te typen... maar ik denk daar wel over na soms...

Dit voelt als kiezen tussen de pest en de cholera. Ik krijg er kiekenvel van als ik bedenk wel weg we al hebben afgelegd, en hoe we steeds verder en verder van "een eigen kindje" geduwd worden...

Maar goed, laat dat de sfeer niet bederven! Aan iedereen een prettig oudejaar en een goede start van 2016!

[mich75]

Ooh Cookie-Monster toch, het was je zo gegund. Heb je al contact gehad met Spanje?

Als je toch verder wil met eigen eicellen kan je wel al met je supplementen beginnen. Eer je weer een afspraak hebt gehad en mss nog counseling of psycholoog zijn we toch weeral een aantal weken verder en voor je het weet zijn die 3 maanden voorbij.

Hier is de stemming aan het omslagen van hoopvol naar angstig. Ik wou gisteren testen maar heb kunnen wachten, ik dacht vandaag ook niet te testen, maar zou het toch fijn vinden een reden te hebben om vanavond te feesten, maar helaas een witte test.
Als ik mijn symptomen bekijk en ik haal degenen weg waar mijn man ook last van heeft dan schiet er niet veel meer over, buiten een wat zeurende pijn in de onderbuik en af en toe steken richting liezen.
Dus ik hoopte dat jij Cookie-Monster een positieve test zou hebben, omdat jij dezelfde symptomen hebt, maar nu dat dat negatief is zie ik mijn kansen ook minderen. Ik denk echt meer en meer dat het puur psychologisch is, ben er bijna zeker van als ik een negatieve bn heb dat alles op slag verdwenen is.

Ik blijf toch nog een beetje hopen en dat het toch nog positief uitdraait.

@ Schnoebel & Cookie-Monster, ik wens jullie veel sterkte in het nemen van een aantal moeilijke beslissingen.

@ Amarillo, jou wens ik toe dat je snel kan starten en dat er geen enkel obstakel roet in het eten komt strooien.

@ Caroo & Cindy nog een goede zwangerschap.

@ Liesbeth, hopelijk hebben jullie een beslissing genomen en breng je snel goed nieuws.

[Cookie-Monster]

Mich, de hoop niet opgeven!! Zelfs wanneer ik wél zwanger was, had ik op de dag van de bn geen positieve urinetest. Pas de dag erna begonnen die supergevoelige testen ("tot 6 dagen voor NOD") een streepje te tonen, dat dan wel elke dag iets donkerder werd. Sinds die ervaring probeer ik mezelf in te houden tot de dag voor NOD om te testen, en dan nog vertrouw ik het niet. Daarom ook dat ik deze poging bleef hopen dat het misschien weer hetzelfde was: negatieve urinetest en positieve bn.
En wat die symptomen betreft: dat is het zwaarste aan de wachtweken. Je voelt vanalles, maar op den duur weet je niet of het komt door een prille zwangerschap of alle hormonen die we nemen om ons lichaam te doen denken dat het zwanger is, of gewoon de kracht van onze geest die truken uithaalt... Maar ook hier geldt: het kan vanalles zijn. Elke vrouw en elke zwangerschap is anders. Een vriendin van mij was zwanger, per ongeluk, en ze had het pas door toen ze dik 2 maand zwanger was. Het was dan haar vriend (die al een kind uit een eerdere relatie heeft en dus ervaring heeft met zwangere vrouwen ) die haar aanmaande om eens op een stokje te plassen omdat hij vond dat ze er zwanger uitzag en zich zo gedroeg.
Nog even doorbijten, en probeer van die urinetesten af te blijven, want als die negatief zijn, zetten die een domper op gans je dag, terwijl je wél zwanger kan zijn!! Ik geloof er alvast in!!

Ik ben idd alvast begonnen met supplementen (CoQ10, vit D, zwangerschapsvitamine neem ik gewoon door, hoge dosis omega 3). Met de DHEA wacht ik nog, ik wil eerst mijn bloed laten testen op de huidige waarde van DHEAs en testosteron, want wil zeker niet te hoog gaan, uit angst voor onomkeerbare bijwerkingen. Naast alle positieve verhalen lees ik immers ook de horrorverhalen van vrouwen met haaruitval (en ik ben gezegend met fijn haar, dus als dat begint uit te vallen, gaat dat op niet veel trekken ) en stemveranderingen die niet weggaan wanneer ze stopten met DHEA. Maar ik wacht met die test tot volgende week, op dag 3 van mijn nieuwe cyclus, en dan laat ik gelijk mijn FSH en AMH nog eens meten. Op 11 januari heb ik al afspraak met mijn fertigyn hier om alles te bespreken. Op een week minder DHEA zal het dan ook niet aankomen, las dat ze in de Amerikaanse kliniek waar ze begonnen zijn met DHEA ook pas 6 tot 8 weken voor start stim met DHEA beginnen. Bij mij zal ik aan ongeveer 10 weken DHEA komen, als ik eind maart wil starten.

Spanje heeft al laten weten how very sorry dat ze zijn dat het niet gelukt is, maar dat was op oudejaar, de dokter zelf gaat nog terugkoppelen na het weekend.

[mich75]

Cookie-Monster,

Bedankt voor de bemoedigende woorden, ze geven toch weer hoop.
Ik zit echt in twijfel, er is iets aan de gang denk ik, ik blijf die zeurende pijn in de onderbuik en steken in de liezen houden, ik heb een opgezette buik, mijn borsten zijn precies iets groter/voller en mijn tepels lijken soms niet in brand te staan maar toch alsof ze heel heel warm zijn. Vannacht ben ik wakker geworden met krampen in mijn onderarm, verleg ik mij, krijg ik kramp in mijn been, dit zou toch ook een symptoom zijn, dus deze morgen getest maar negatief.
Dit was een test die ik in Engeland had gekocht een hele tijd terug en omdat die wit was dacht ik toch maar eens te gaan zoeken of ik gevoeligheid kon vinden, maar het enige wat er stond is dat je hem kan gebruiken vanaf 1 dag na nod, dus misschien toch niet zo gevoelig.
Ik heb er nog liggen van Action en heb daar eens gekeken en zij spreken dat je kan testen vanaf 4 dagen voor nod (vanaf hcg 25). Dus wil ik die morgen doen, maar dan zeg jij van niet, maar ik zou zo graag een streepje zien allee, 2 streepjes eigenlijk.
Ik ben het helemaal met je eens dat we ons zelf gek kunnen maken met het gedacht van een mogelijke zwangerschap, en ik weet ook hoe onze geest truken uithaalt, het enige waar ik het niet kan op steken is het innemen van extra hormonen omdat ik dat niet moest doen. Maar net daarom twijfel ik nog meer, ach ja ik ga waarschijnlijk maandagochtend voor bn, dus zal ik het 's avonds wel weten, nog even op de tanden bijten.

Mijn man blijft hier heel rustig onder en verwijt mij er teveel mee bezig te zijn en dat ik daardoor de poging wel eens zou kunnen laten mislukken. Voor mij is dit de voorlaatste kans en voor hem is het nu van als er kinderen komen is goed en als het niet is is het ook goed en dit is dus echt omdat het met donorzaad is. Misschien is dit gewoon zijn houding om het vol te houden, mannen hé.

Ik vind het wel sterk van jou hoe je de koe bij de horens vat in aanloop naar een nieuwe poging, maar misschien is dat wel het beste wat je kan doen. Ik hoop dat je duidelijkheid krijgt bij je fertigyn en dat je je kan focussen op die volgende poging al dan niet met eigen ec.
Hou ons zeker op de hoogte.