hallo iedereen,
luna, een hele opluchting om te horen dat alles zo goed gaat. het ergste is nu wel voorbij denk ik hé? geniet ervan hoor!!!!!!! ik was gisteren bij johan van 14.20u tot 15.30u maar heb niemand gezien, alléé 1 blonde vrouw die buitenging toen ik er net was, maar dat zou moeten lukken dat jij het was hé?
nicole, johan heeft me gisteren nog gezegd dat je alleen maar positief mag denken!!!! niet negatief!!!!! zou niet goed zijn. laat acu nog even zijn werk doen, en wie weet! je maakt nog altijd kans hé nicole!
mijn 3de iui is van gisteren achter de rug. nu de wachtweken! we hadden eigenlijk tegenslag gisteren. de helft van het spermastaal is helaas verloren gegaan. potje weggeschoven. hoewel ze het toch ingebracht hebben. ze hebben wel gezegd dat het staal te weinig was. maar beter de iui toch maar doen dan deze beurt voorbij te laten gaan, ze moest toch betaald worden. gisteren ook nog naar johan geweest dan. ik was in slaap gevallen en toen hij de naalden er kwam uit trekken vloog ik bijna tegen het plafond van het verschieten!
martha, wij kunnen dus effectief samen aftellen. moet jij bloed laten trekken? tegen mij zeiden ze dat ik gewoon mijn regels moet afwachten. maar ik ga toch eens naar mijn gyn. bellen om zeker te zijn. laat ons hopen hé! héééééééééél vééééééééééél succes!!!!!!!!!!!
IVF en acupunctuur: wanneer - hoe vaak - waar?
-
Flower
- Berichten: 105
- Lid geworden op: 24 augustus 2008, 18:15
Hoi allemaal
Mag ik me bij jullie aansluiten? Ik heb een beetje bijgelezen en zie dat ook jullie bij Johan acup behandeling zijn aan het volgen
Ik zal me even voorstellen
In 2003 ben ik zwanger geweest, het was raak van de eerste maal, jammer genoeg geeindigd in een miskraam. Sindsdien zijn we aan het proberen.
Een jaar spontaan, toen dat niet lukte een paar maanden met clomid geprobeerd, dat lukte ook niet, dus met andere hormonen geprobeerd, ik geloof dat het Menopur was, als ik me goed herinner. Ook hier geen resultaat. Onderzoek gedaan, zowel ik als mijn man zouden geen probleem moeten hebben om zwanger te worden. uiteindelijk naar IVF overgeschakeld. 1ste IVF, tp gehad van 1 embryootje Mislukt
Omdat de 2 cryootjes het niet overleefd hadden, moesten we dus aan een tweede verse poging beginnen
2de poging - tp 1 embryootje - mislukt
3de poging - tp 2 cryootjes - mislukt
4de poging - tp 2 cryootjes - mislukt
5de poging - (3de verse poging) - 13 eicellen uitgehaald - 7 bevrucht - tot ons groot verdriet - geen tp. Embryootjes hadden niet meer gedeeld.
Daar ben ik lichamelijk als emotioneel helemaal gecrashed.
Toen hebben we besloten, de MMM te laten voor wat het is en ben ik acupunctuur opgegaan bij Liesbet in aarschot (aan te raden, hoor)
Na een aantal maanden prikken - eventjes een zwangerschap gehad maar eindigde in vroege miskraam
Na 7 maanden prikken kon ik er niet meer geraken (had geen auto en ging ik niet meer naar acupunctuur. Ik voelde me zooo goed in mijn vel dat ik overtuigd was dat ik klaar was voor een nieuwe IVF poging
Poging 6 - (4de verse poging) - 8 eicellen en weer geen tp. Ze konden me hiervoor geen reden geven.
Weer een rustpauze gehad omdat ik het emotioneel echt niet meer aan kon en ook lichamelijk was het te zwaar geworden. Eigenlijk had ik gezworen dat het de laatste keer zou zijn. Heb toen een pauze van ongeveer 2 jaar gehad wat de MMM betrof. Ondertussen had ik een nieuwe acupuncturiste in Uccle gevonden. Een schat van een vrouw maar ook bij mij bleef Johan door het hoofd spelen. Wat mij tegenhield was de afstand, ik woon in Brussel, dus het is een heel eindje naar Johan toe
December vorig jaar - begin dit jaar heb ik toch Poging 7 -(5de verse poging) gedaan samen met acupunctuur.
2 embryootjes van super goede kwaliteit teruggeplaatst gehad zonder positief resultaat.
Nu heb ik nog 1 cryootje en nog 1 laatste terugbetaalde poging en ben ik eraan aan het denken om het toch te proberen.
We zijn dus van 2003 bezig voor ons eerste kindje en het begint enorm op onze relatie te wegen. Ik weet niet hoe het bij jullie is. Mijn man heeft het altijd wel kunnen verbergen dat hij het erg vond, maar nu heeft hij er meer en meer moeite mee.
Nu ben ik sinds einde januari ook in behandeling bij Johan. Hij blijkt echt de wonder man te zijn wat onvruchtbaarheid betreft
We vertrekken op vakantie maar na de vakantie, ga ik een afspraak maken voor mijn cryo tp, als het de ontdooing overleeft natuurlijk en zo niet dan denk ik dat ik voor de laatste verse poging ga, maar zie er eerlijk gezegd helemaal tegenop. Ben enorm bang voor de pickup, die echt pijnlijk is en zie er tegenop om weer met hormonen te beginnen, want eerlijk, goed voel je je niet erdoor he, maar ik heb het er allemaal voor over, als het ons het langverlangde boeleke brengt
Toch geven de verhalen die ik lees, in dit topic me moed.
Ik herken jullie emoties, ik herken de angsten, gewoon alles. Ik hoop dat ik erbij mag komen om samen met jullie lief en leed te delen. het is allesbehalve gemakkelijk om hiermee te blijven omgaan
Groetjes
Flower
Mag ik me bij jullie aansluiten? Ik heb een beetje bijgelezen en zie dat ook jullie bij Johan acup behandeling zijn aan het volgen
Ik zal me even voorstellen
In 2003 ben ik zwanger geweest, het was raak van de eerste maal, jammer genoeg geeindigd in een miskraam. Sindsdien zijn we aan het proberen.
Een jaar spontaan, toen dat niet lukte een paar maanden met clomid geprobeerd, dat lukte ook niet, dus met andere hormonen geprobeerd, ik geloof dat het Menopur was, als ik me goed herinner. Ook hier geen resultaat. Onderzoek gedaan, zowel ik als mijn man zouden geen probleem moeten hebben om zwanger te worden. uiteindelijk naar IVF overgeschakeld. 1ste IVF, tp gehad van 1 embryootje Mislukt
Omdat de 2 cryootjes het niet overleefd hadden, moesten we dus aan een tweede verse poging beginnen
2de poging - tp 1 embryootje - mislukt
3de poging - tp 2 cryootjes - mislukt
4de poging - tp 2 cryootjes - mislukt
5de poging - (3de verse poging) - 13 eicellen uitgehaald - 7 bevrucht - tot ons groot verdriet - geen tp. Embryootjes hadden niet meer gedeeld.
Daar ben ik lichamelijk als emotioneel helemaal gecrashed.
Toen hebben we besloten, de MMM te laten voor wat het is en ben ik acupunctuur opgegaan bij Liesbet in aarschot (aan te raden, hoor)
Na een aantal maanden prikken - eventjes een zwangerschap gehad maar eindigde in vroege miskraam
Na 7 maanden prikken kon ik er niet meer geraken (had geen auto en ging ik niet meer naar acupunctuur. Ik voelde me zooo goed in mijn vel dat ik overtuigd was dat ik klaar was voor een nieuwe IVF poging
Poging 6 - (4de verse poging) - 8 eicellen en weer geen tp. Ze konden me hiervoor geen reden geven.
Weer een rustpauze gehad omdat ik het emotioneel echt niet meer aan kon en ook lichamelijk was het te zwaar geworden. Eigenlijk had ik gezworen dat het de laatste keer zou zijn. Heb toen een pauze van ongeveer 2 jaar gehad wat de MMM betrof. Ondertussen had ik een nieuwe acupuncturiste in Uccle gevonden. Een schat van een vrouw maar ook bij mij bleef Johan door het hoofd spelen. Wat mij tegenhield was de afstand, ik woon in Brussel, dus het is een heel eindje naar Johan toe
December vorig jaar - begin dit jaar heb ik toch Poging 7 -(5de verse poging) gedaan samen met acupunctuur.
2 embryootjes van super goede kwaliteit teruggeplaatst gehad zonder positief resultaat.
Nu heb ik nog 1 cryootje en nog 1 laatste terugbetaalde poging en ben ik eraan aan het denken om het toch te proberen.
We zijn dus van 2003 bezig voor ons eerste kindje en het begint enorm op onze relatie te wegen. Ik weet niet hoe het bij jullie is. Mijn man heeft het altijd wel kunnen verbergen dat hij het erg vond, maar nu heeft hij er meer en meer moeite mee.
Nu ben ik sinds einde januari ook in behandeling bij Johan. Hij blijkt echt de wonder man te zijn wat onvruchtbaarheid betreft
We vertrekken op vakantie maar na de vakantie, ga ik een afspraak maken voor mijn cryo tp, als het de ontdooing overleeft natuurlijk en zo niet dan denk ik dat ik voor de laatste verse poging ga, maar zie er eerlijk gezegd helemaal tegenop. Ben enorm bang voor de pickup, die echt pijnlijk is en zie er tegenop om weer met hormonen te beginnen, want eerlijk, goed voel je je niet erdoor he, maar ik heb het er allemaal voor over, als het ons het langverlangde boeleke brengt
Toch geven de verhalen die ik lees, in dit topic me moed.
Ik herken jullie emoties, ik herken de angsten, gewoon alles. Ik hoop dat ik erbij mag komen om samen met jullie lief en leed te delen. het is allesbehalve gemakkelijk om hiermee te blijven omgaan
Groetjes
Flower
-
kago
- Berichten: 279
- Lid geworden op: 10 maart 2009, 22:17
hallo flower,
natuurlijk mag je erbij, daarvoor dient het hier hé!
jij hebt ook al een lange lijdensweg achter de rug. ik hoop echt dat johan voor jou en ons de oplossing mag zijn! ik wens je zéééér vééééél succes en een wolk van een baby toe!!!!!!!! en kom hier maar lekker meepraten.
groetjes, kago
natuurlijk mag je erbij, daarvoor dient het hier hé!
jij hebt ook al een lange lijdensweg achter de rug. ik hoop echt dat johan voor jou en ons de oplossing mag zijn! ik wens je zéééér vééééél succes en een wolk van een baby toe!!!!!!!! en kom hier maar lekker meepraten.
groetjes, kago
-
Flower
- Berichten: 105
- Lid geworden op: 24 augustus 2008, 18:15
Geloof me Martha
Je zult heel vaak een keuze maken terwijl je bezig bent om zwanger te worden.
Ook ik heb vaak gezegd van dit is de laatste poging, nu is het genoeg geweest en dan ben ik er ook echt van overtuigd dat ik hier niet meer aan begin. Na de voorlaatste poging zijn er 2 jaren tussen geweest, omdat ik voor een lange tijd geen poging meer wou doen, maar toch blijf je met dat verlangen zitten, dus vol goede moed gingen we voor nog een poging. Toen deze ook mislukte, hadden we besloten voor adoptie te gaan. Beiden dachten we dat we klaar hiervoor waren, maar de discussies die we hier hebben gehad zijn enorm, vooral omdat mijn man het niet over zijn hart kan krrijgen om een kindje te adopteren terwijl zijn familie ook in armoede is, zijn neefjes en nichtjes. Even hebben we gedacht om 1 van zijn neefjes te adopteren op aanvraag van de ouders zelf maar naarmate ik erover begon te praten met anderen in dezlefde situatie, kreeg ik toch te horen dat dit geen goed idee is, omdat de familie veel te veel druk kan uitoefenen. Dit is een heel groot obstakel geweest, zo erg dat we dan maar weer adoptie even terzijde laten en er even niet meer durven over spreken. We begrijpen beide kanten, maar ik denk dat we beiden nog niet klaar zijn hiervoor. Emotioneel toch niet.
Het is juist de kinderloosheid die op onze relatie weegt. De gedachte dat er misschien wel nooit een kindje van ons zal rondlopen, is heeeeel erg zwaar, maar dat begrijp je wel.En hoe ouder we worden, hoe meer we beseffen dat er misschien helemaal geen kans bestaat op een kleintje.Beiden hebben we het heel moeilijk om hiermee om te gaan. het is niet zo dat we neits leuks meer doen en dat we hele dagen hierover jammeren, maar het weegt enorm.
Wat de gezondheid betreft, daar ben ik heel erg mee bezig, vooral omdat ik heel wat jaren geleden, opgegeven was. Ik heb het groot geluk gehad dat ik hier nu ben, de herinnering is niet leuk en ja, ik ben bang om te hervallen, maar ik besef ook sindsdien dat als je iets wilt, je er ook voor moet gaan. Vooral als het verlangen diep binnenin zo groot is, zolang je natuurlijk naar je lichaam luistert.
Verder wil ik niet over de ziekte uitwijden, want het is een tijd waar ik niet graag aan terugdenk. Volgens de artsen is dat niet de reden dat ik onvruchtbaar ben, dat ik niet zwanger wordt. Er is helemaal geen reden voor gevonden en ja, dan blijf je hopen voor een wonder. Ik ben het dus helemaal met je eens dat de gezondheid het allerbelangrijkste is en gelukkig hebben we dat beiden wel Ok op dit moment. Hoop voor jullie hetzelfde
Heb je bericht gekregen wanneer je mag beginnen voor IUI?
Gaan jullie voor je eerste kindje?
Laten we duimen voor een wondertje in ons allens leven
Je zult heel vaak een keuze maken terwijl je bezig bent om zwanger te worden.
Ook ik heb vaak gezegd van dit is de laatste poging, nu is het genoeg geweest en dan ben ik er ook echt van overtuigd dat ik hier niet meer aan begin. Na de voorlaatste poging zijn er 2 jaren tussen geweest, omdat ik voor een lange tijd geen poging meer wou doen, maar toch blijf je met dat verlangen zitten, dus vol goede moed gingen we voor nog een poging. Toen deze ook mislukte, hadden we besloten voor adoptie te gaan. Beiden dachten we dat we klaar hiervoor waren, maar de discussies die we hier hebben gehad zijn enorm, vooral omdat mijn man het niet over zijn hart kan krrijgen om een kindje te adopteren terwijl zijn familie ook in armoede is, zijn neefjes en nichtjes. Even hebben we gedacht om 1 van zijn neefjes te adopteren op aanvraag van de ouders zelf maar naarmate ik erover begon te praten met anderen in dezlefde situatie, kreeg ik toch te horen dat dit geen goed idee is, omdat de familie veel te veel druk kan uitoefenen. Dit is een heel groot obstakel geweest, zo erg dat we dan maar weer adoptie even terzijde laten en er even niet meer durven over spreken. We begrijpen beide kanten, maar ik denk dat we beiden nog niet klaar zijn hiervoor. Emotioneel toch niet.
Het is juist de kinderloosheid die op onze relatie weegt. De gedachte dat er misschien wel nooit een kindje van ons zal rondlopen, is heeeeel erg zwaar, maar dat begrijp je wel.En hoe ouder we worden, hoe meer we beseffen dat er misschien helemaal geen kans bestaat op een kleintje.Beiden hebben we het heel moeilijk om hiermee om te gaan. het is niet zo dat we neits leuks meer doen en dat we hele dagen hierover jammeren, maar het weegt enorm.
Wat de gezondheid betreft, daar ben ik heel erg mee bezig, vooral omdat ik heel wat jaren geleden, opgegeven was. Ik heb het groot geluk gehad dat ik hier nu ben, de herinnering is niet leuk en ja, ik ben bang om te hervallen, maar ik besef ook sindsdien dat als je iets wilt, je er ook voor moet gaan. Vooral als het verlangen diep binnenin zo groot is, zolang je natuurlijk naar je lichaam luistert.
Verder wil ik niet over de ziekte uitwijden, want het is een tijd waar ik niet graag aan terugdenk. Volgens de artsen is dat niet de reden dat ik onvruchtbaar ben, dat ik niet zwanger wordt. Er is helemaal geen reden voor gevonden en ja, dan blijf je hopen voor een wonder. Ik ben het dus helemaal met je eens dat de gezondheid het allerbelangrijkste is en gelukkig hebben we dat beiden wel Ok op dit moment. Hoop voor jullie hetzelfde
Heb je bericht gekregen wanneer je mag beginnen voor IUI?
Gaan jullie voor je eerste kindje?
Laten we duimen voor een wondertje in ons allens leven
-
Flower
- Berichten: 105
- Lid geworden op: 24 augustus 2008, 18:15
Ooooh lieve Martha wat herken ik dit allemaal.
Lieverd, niet opgeven, hoe moeilijk het ook is. Ik weet hoe je je voelt, maar niet opgeven. Het is normaal dat je dipjes hebt en die zullen wel meer voorkomen, jammer genoeg. Ik hoop dat je fantastisch nieuws kunt meedelen, en als he tniet is, dan gaan we er met zijn allen voor.
Ik weet wat je bedoelt, het is stil tussen ons. Ik heb een topic geopend laatst, over relatie en onvruchtbaarheid. Jaren heeft mjn man mij moed ingesproken, maar sinds de laatste poging, lijkt het wel alsof hij helemaal de moed heeft verloren (geloof me, dat heb ik nooit meegemaakt, hij geeft nooit op, met niets). Dit is dus de eerste keer dat hij het blijkelijk gewoon opgeeft. Hij trekt zich ook meer terug en net als jij, gaat er vanalles door mijn hoofd: waaraan denkt hij, wilt hij er misschien mee stoppen, want zijn verlangen is enorm groot enzov enzov. Mijn man is een binnenvetter, dus krijg ik er amper iets uit. Laatst hebben we een gesprek gehad hierover, een heel emotioneel gesprek en wat me pijn deed is, dat hij niets van wat ik dacht ontkende, hij bevestigde het ook niet maar ontkende het ook niet, wat het natuurlijk moeilijker maakt. Maar ik heb me herpakt en heb hem gezegd, dat ik het niet verdien om gestraft te worden voor iets waar ik niets aan kan doen. Gelukkig, nam hij me toen vast, maar toch ... We hebben zoveel meegemaakt en dan vraag ik mij af, zou dit ons uit elkaar drijven?
Ik blijf duimen en neeeeee, je geeft niet op, hoe moeilijk het ook is. Pauze nemen, goed, maar opgeven, geen sprake van. Je kleintje komt eraan, niet snel maar het komt eraan, dat moet je echt geloven, want zonder hoop ben je nergens
Dikke knufffff
Lieverd, niet opgeven, hoe moeilijk het ook is. Ik weet hoe je je voelt, maar niet opgeven. Het is normaal dat je dipjes hebt en die zullen wel meer voorkomen, jammer genoeg. Ik hoop dat je fantastisch nieuws kunt meedelen, en als he tniet is, dan gaan we er met zijn allen voor.
Ik weet wat je bedoelt, het is stil tussen ons. Ik heb een topic geopend laatst, over relatie en onvruchtbaarheid. Jaren heeft mjn man mij moed ingesproken, maar sinds de laatste poging, lijkt het wel alsof hij helemaal de moed heeft verloren (geloof me, dat heb ik nooit meegemaakt, hij geeft nooit op, met niets). Dit is dus de eerste keer dat hij het blijkelijk gewoon opgeeft. Hij trekt zich ook meer terug en net als jij, gaat er vanalles door mijn hoofd: waaraan denkt hij, wilt hij er misschien mee stoppen, want zijn verlangen is enorm groot enzov enzov. Mijn man is een binnenvetter, dus krijg ik er amper iets uit. Laatst hebben we een gesprek gehad hierover, een heel emotioneel gesprek en wat me pijn deed is, dat hij niets van wat ik dacht ontkende, hij bevestigde het ook niet maar ontkende het ook niet, wat het natuurlijk moeilijker maakt. Maar ik heb me herpakt en heb hem gezegd, dat ik het niet verdien om gestraft te worden voor iets waar ik niets aan kan doen. Gelukkig, nam hij me toen vast, maar toch ... We hebben zoveel meegemaakt en dan vraag ik mij af, zou dit ons uit elkaar drijven?
Ik blijf duimen en neeeeee, je geeft niet op, hoe moeilijk het ook is. Pauze nemen, goed, maar opgeven, geen sprake van. Je kleintje komt eraan, niet snel maar het komt eraan, dat moet je echt geloven, want zonder hoop ben je nergens
Dikke knufffff
-
nicole_40
- Berichten: 86
- Lid geworden op: 12 januari 2009, 21:24
oh la la, Martha, Flower wat jullie meegemaakt hebben!
ik versta het alles; ik heb ook een moeilijke leven had, ik kwam van Roemenie,zonder de talen te spreken, al die jaren studeren, studeren, nu nog altijd, veeeel job had, verloren (omwille van mijn talen (niet beheersen)!!! ik wen soms wat alles meegemaakt heb, en mijn man verstond dat niet allemaal! wat goed/slecht was is dat mijn man heeft geen kinderwens, dus maakt zich niet druk !! (want al die jaren niet gewild zien onderzoeken bij de dokter; ik was ook bezig met alles, maar hij heeft niet gewild!! en daarvan op mijn 40 ste met fiv begonnen!!!! ik maak altijd mijn huiswerk op tijd, maar hier waren nodig twee!!!
nu heb ik wel een goede job (vast, de eerste keer na 7 jaar!!), maar voor de kindjes is te laat!! moeilijk te aanvarden! maar soms zeg tegen me dat tussen een ernstige ziekte en kinderlos de zijn, moet ik kiezen ik zou weten wat!!
ik ben in de stimulatie en zie terug de hormoon 'therapie', ik voel me verdritieg, wil wenen, droevig.... en ook al mijn vriendinen hebben kindjes!!! het is leven zo, onrechtvardig, maar zijn geen regels! je hebt kans of niet! voor hetzelfde geld heb je kanker of ben je dood al!! ik wen ook spontaan als ik een mama met haar kindje zie! maar dat niet helpt! ik had gezien dat tussen de behandelingen mijn humour wordt beter! ik begin te aanvarden de realiteit!!
oh, en jullie hoeveel verdriet!! ooh, zoveel opoferingen!!! ik zeg tegen mijzelf dat uiteindelijk zal ik een oplossing vinden! eiceldonatie, adoptie... ik kan nog niet aanvarden en ik zit met al die vragen, als ik zou dat kind graag zien, en alles uit te leggen, wil ik zo een kind hebben?? is een beslissing die je voor het leven neem!!! ik heb schrik!! enfin, er is altijd een oplossing! voor jullie ook! I'm sure of that!
en als jullie een goede relatie met jullie mannen hebben, ALLES doen om de relatie niet kapot te maken! het is toch niet gemakelijk een goede partner te vinden!!! en, finalement, de kinderen vluchten van het nest en je blijft met jouw man!!
ik voel me dicht bij jullie, jullie problemen (ik heb ze ook!!), maar we moeten positief blijven!! the show goes on! dus we moeten geen ziekten krijgen van onze diepe kinderwens (we gaan genoeg hebben van alle hormonen)..
ik duim voor jullie!
ik versta het alles; ik heb ook een moeilijke leven had, ik kwam van Roemenie,zonder de talen te spreken, al die jaren studeren, studeren, nu nog altijd, veeeel job had, verloren (omwille van mijn talen (niet beheersen)!!! ik wen soms wat alles meegemaakt heb, en mijn man verstond dat niet allemaal! wat goed/slecht was is dat mijn man heeft geen kinderwens, dus maakt zich niet druk !! (want al die jaren niet gewild zien onderzoeken bij de dokter; ik was ook bezig met alles, maar hij heeft niet gewild!! en daarvan op mijn 40 ste met fiv begonnen!!!! ik maak altijd mijn huiswerk op tijd, maar hier waren nodig twee!!!
nu heb ik wel een goede job (vast, de eerste keer na 7 jaar!!), maar voor de kindjes is te laat!! moeilijk te aanvarden! maar soms zeg tegen me dat tussen een ernstige ziekte en kinderlos de zijn, moet ik kiezen ik zou weten wat!!
ik ben in de stimulatie en zie terug de hormoon 'therapie', ik voel me verdritieg, wil wenen, droevig.... en ook al mijn vriendinen hebben kindjes!!! het is leven zo, onrechtvardig, maar zijn geen regels! je hebt kans of niet! voor hetzelfde geld heb je kanker of ben je dood al!! ik wen ook spontaan als ik een mama met haar kindje zie! maar dat niet helpt! ik had gezien dat tussen de behandelingen mijn humour wordt beter! ik begin te aanvarden de realiteit!!
oh, en jullie hoeveel verdriet!! ooh, zoveel opoferingen!!! ik zeg tegen mijzelf dat uiteindelijk zal ik een oplossing vinden! eiceldonatie, adoptie... ik kan nog niet aanvarden en ik zit met al die vragen, als ik zou dat kind graag zien, en alles uit te leggen, wil ik zo een kind hebben?? is een beslissing die je voor het leven neem!!! ik heb schrik!! enfin, er is altijd een oplossing! voor jullie ook! I'm sure of that!
en als jullie een goede relatie met jullie mannen hebben, ALLES doen om de relatie niet kapot te maken! het is toch niet gemakelijk een goede partner te vinden!!! en, finalement, de kinderen vluchten van het nest en je blijft met jouw man!!
ik voel me dicht bij jullie, jullie problemen (ik heb ze ook!!), maar we moeten positief blijven!! the show goes on! dus we moeten geen ziekten krijgen van onze diepe kinderwens (we gaan genoeg hebben van alle hormonen)..
ik duim voor jullie!
-
nicole_40
- Berichten: 86
- Lid geworden op: 12 januari 2009, 21:24
na de afspraak met de dokter, waanneer heeft ons aangeraden na eiceldonatie te denken (het was zoals een klop op mijn hoofd), thuis heb ik aan mijn man verweet dat hij heeft mijn leven kapot gemaakt!!
wenen en drinken (ik drink bijna nooit) en niet meer wilde leven!
misschien als ik vroeger voor ivf begon, had ik al mijn kindtje!!
ik weet het niet als ik zou ooit kunnen mijn man vergeven dat!! hij zei altijd dat moest eerst het huis hebben (en we hebben een groooot leeg huis- enfin is mooi) en dan de kindjes! en ik zei dat mijn leeftijd, maar niks!!!
enfin, ik merk nu, dat stilaan, begin te aanvarden dat ga niks worden!!
en ik heb geen plan B, en het is vervelend!
on verra!!
wenen en drinken (ik drink bijna nooit) en niet meer wilde leven!
misschien als ik vroeger voor ivf begon, had ik al mijn kindtje!!
ik weet het niet als ik zou ooit kunnen mijn man vergeven dat!! hij zei altijd dat moest eerst het huis hebben (en we hebben een groooot leeg huis- enfin is mooi) en dan de kindjes! en ik zei dat mijn leeftijd, maar niks!!!
enfin, ik merk nu, dat stilaan, begin te aanvarden dat ga niks worden!!
en ik heb geen plan B, en het is vervelend!
on verra!!
-
Flower
- Berichten: 105
- Lid geworden op: 24 augustus 2008, 18:15
Hoi Nicole, pfjoe, je kunt wel een boek schrijven he. Ik probeer de dingen die vroeger gebeurd zijn, anders te zien. Ik probeer te zien hoe ik eruit gegroeid ben, ik ben er veel sterker van geworden.Ik had natuurlijk liever gehad als ik bepaalde dingen niet had moeten meemaken, want sommige dingen vind ik moeilijk te verwerken, maar ik probeer het zo te zien en gelukkig lukt het me wel.
Gezondheid vind ik ook heeeeel belangrijk. Meer en meer mensen rondom mij, komen met het nieuws dat ze kanker hebben. Goh, dan is het echt wel slikken want ik weet door wat ze moeten.
Mijn buren hebben een lief kindje (ik ken ze niet persoonlijk, maar heb het vernomen van andere buren). Hun kindje is terminaal ziek, heeft leukemie en het ziet er helemaal niet goed uit. Als ik dit hoor, denk ik bij mijzelf, dan liever geen kindje, dan dit meemaken. Ik bewonder de ouders die dit meemaken en toch verder gaan, want wat moet het moeilijk zijn voor hun (en dan is dat zacht uitgedrukt).
Net als jij, hebben we een mooi inkomen, mooi huisje, alles is mooi op zijn pootjes gevallen en we genieten er ook van, maar die leegte, laat je weer beseffen dat het materiele wel belangrijk is, maar niet het allerbelangrijkste. Het kan niet alles vervangen
Is je man ook Roemeen? Ik denk dat mannen sneller materieel denken; Toen ik de eerste x zwanger was, had mijn man het niet verwacht om direct al zwanger te zijn (meer dan 6 jaar terug) en hij leek allesbehalve blij, want financieel stonden we er niet goed voor. Hij leek gewoon de blijdschap niet te delen die ik voelde. Jammer genoeg is dat misgelopen en ik heb altijd gedacht dat hij er blij om was en heb hem dat jammer genoeg soms ook verweten. Nu jaren later en een paar explosies verder, weet ik dat hij het wel erg vond, er zelfs nu nog aan denkt als hij een kindje van die leeftijd ziet rondlopen. Mannen reageren gewoon anders dan ons, vrouwen, veel minder emotioneel, denk ik
Ik heb vaak het idee gehad dat ik het eindelijk kon aanvaarden. Hoe vaak heb ik op de forums niet geschreven, nu stoppen we ermee, het is definitief of we gaan voor adoptie. Ik was op dat moment echt overtuigd dat dit de juiste beslissing was, maar na een tijd begon dat gevoel weer te komen en ik kreeg het niet weggestopt, nog altijd niet. Ik heb een vriendin die ook niet zwanger kan worden. na de eerste IVF hebben ze besloten om hiermee te stoppen, dit is nu jaaaaaaaaaaaaaaaaren geleden. Ze heeft gezegd dat ze het geaccepteerd hebben en ik bewonder haar, echt, want dit moet een ontzettend moeilijke keuze zijn geweest en je er ook nog aan houden, petje af hoor. Ik wou dat ik dat kon, maar kan het niet. Het verlangen is enorm
Nicole, wat adoptie betreft, al die vragen die jij hebt, had en heb ik ook. Als ik ervoor ga wil ik dat we beiden er helemaal achter staan, maar beiden hebben we dezelfde vragen als jij. Gaan we het even graag zien als ons eigen kindje? Wat als het gedragsproblemen vertoont, zullen we het niet onbewust laten voelen dat het ons vleeskindje niet is? Snap je. Bang om een kind te kwetsen, want dat zou ik nooit van zijn leven willen doen, maar het laatste wat ik zou willen is een kind het gevoel geven dat het niet gewenst is. Ik weet hoe het voelt en zou het nooit iemand anders aandoen. Ik denk dat jouw gedachten heel normaal zijn in deze situatie
Wat de relatie betreft, ik denk als we geen stappen ondernemen dat we meer kans hebben om uit elkaar te groeien, omdat langs beide kanten het verlangen enorm groot is, maar we beiden verschillende ideeen hebben, als het neit zou lukken en daar wringt het. We komen niet tot een overeenkomst wat te doen als ik nooit zwanger zou worden, wat doen we dan? Snap je. Onbewust speelt het parten bij ons, hoe hard we er ook tegen gevochten hebben, maar het laat een invloed op onze relatie. We zijn beiden dan ook heel blij met deze vakantie die in aantocht is, kunnen we even alles opzij schuiven. Toch zijn we beiden bang dat we het nieuws in Italie gaan krijgen (we hebben er familie) dat er iemand zwanger is, want er is een koppel dat al een tijdje getrouwd is. Maar goed, we gaan er toch het beste van maken
Weet je al wanneer de inseminatie gaat gebeuren? Wat mij echt angst aanjaaagt om opnieuw een IVF te beginnen is echt de dag van de pickup. Ik ben altijd bang dat mijn man ineens onder druk niet meer kan presteren en ook dat er geen bevruchting plaats vind en dat de pickup pijnlijk is. Die dag vind ik het allerergste en dan komt het emotionele, natuurlijk. Maar de dag van de pickup vind ik echt eng
Dikke knuff aan iedereen op deze moeilijke weg, maar we komen er wel, dat moeten we geloven, samen met onze ventjes
Gezondheid vind ik ook heeeeel belangrijk. Meer en meer mensen rondom mij, komen met het nieuws dat ze kanker hebben. Goh, dan is het echt wel slikken want ik weet door wat ze moeten.
Mijn buren hebben een lief kindje (ik ken ze niet persoonlijk, maar heb het vernomen van andere buren). Hun kindje is terminaal ziek, heeft leukemie en het ziet er helemaal niet goed uit. Als ik dit hoor, denk ik bij mijzelf, dan liever geen kindje, dan dit meemaken. Ik bewonder de ouders die dit meemaken en toch verder gaan, want wat moet het moeilijk zijn voor hun (en dan is dat zacht uitgedrukt).
Net als jij, hebben we een mooi inkomen, mooi huisje, alles is mooi op zijn pootjes gevallen en we genieten er ook van, maar die leegte, laat je weer beseffen dat het materiele wel belangrijk is, maar niet het allerbelangrijkste. Het kan niet alles vervangen
Is je man ook Roemeen? Ik denk dat mannen sneller materieel denken; Toen ik de eerste x zwanger was, had mijn man het niet verwacht om direct al zwanger te zijn (meer dan 6 jaar terug) en hij leek allesbehalve blij, want financieel stonden we er niet goed voor. Hij leek gewoon de blijdschap niet te delen die ik voelde. Jammer genoeg is dat misgelopen en ik heb altijd gedacht dat hij er blij om was en heb hem dat jammer genoeg soms ook verweten. Nu jaren later en een paar explosies verder, weet ik dat hij het wel erg vond, er zelfs nu nog aan denkt als hij een kindje van die leeftijd ziet rondlopen. Mannen reageren gewoon anders dan ons, vrouwen, veel minder emotioneel, denk ik
Ik heb vaak het idee gehad dat ik het eindelijk kon aanvaarden. Hoe vaak heb ik op de forums niet geschreven, nu stoppen we ermee, het is definitief of we gaan voor adoptie. Ik was op dat moment echt overtuigd dat dit de juiste beslissing was, maar na een tijd begon dat gevoel weer te komen en ik kreeg het niet weggestopt, nog altijd niet. Ik heb een vriendin die ook niet zwanger kan worden. na de eerste IVF hebben ze besloten om hiermee te stoppen, dit is nu jaaaaaaaaaaaaaaaaren geleden. Ze heeft gezegd dat ze het geaccepteerd hebben en ik bewonder haar, echt, want dit moet een ontzettend moeilijke keuze zijn geweest en je er ook nog aan houden, petje af hoor. Ik wou dat ik dat kon, maar kan het niet. Het verlangen is enorm
Nicole, wat adoptie betreft, al die vragen die jij hebt, had en heb ik ook. Als ik ervoor ga wil ik dat we beiden er helemaal achter staan, maar beiden hebben we dezelfde vragen als jij. Gaan we het even graag zien als ons eigen kindje? Wat als het gedragsproblemen vertoont, zullen we het niet onbewust laten voelen dat het ons vleeskindje niet is? Snap je. Bang om een kind te kwetsen, want dat zou ik nooit van zijn leven willen doen, maar het laatste wat ik zou willen is een kind het gevoel geven dat het niet gewenst is. Ik weet hoe het voelt en zou het nooit iemand anders aandoen. Ik denk dat jouw gedachten heel normaal zijn in deze situatie
Wat de relatie betreft, ik denk als we geen stappen ondernemen dat we meer kans hebben om uit elkaar te groeien, omdat langs beide kanten het verlangen enorm groot is, maar we beiden verschillende ideeen hebben, als het neit zou lukken en daar wringt het. We komen niet tot een overeenkomst wat te doen als ik nooit zwanger zou worden, wat doen we dan? Snap je. Onbewust speelt het parten bij ons, hoe hard we er ook tegen gevochten hebben, maar het laat een invloed op onze relatie. We zijn beiden dan ook heel blij met deze vakantie die in aantocht is, kunnen we even alles opzij schuiven. Toch zijn we beiden bang dat we het nieuws in Italie gaan krijgen (we hebben er familie) dat er iemand zwanger is, want er is een koppel dat al een tijdje getrouwd is. Maar goed, we gaan er toch het beste van maken
Weet je al wanneer de inseminatie gaat gebeuren? Wat mij echt angst aanjaaagt om opnieuw een IVF te beginnen is echt de dag van de pickup. Ik ben altijd bang dat mijn man ineens onder druk niet meer kan presteren en ook dat er geen bevruchting plaats vind en dat de pickup pijnlijk is. Die dag vind ik het allerergste en dan komt het emotionele, natuurlijk. Maar de dag van de pickup vind ik echt eng
Dikke knuff aan iedereen op deze moeilijke weg, maar we komen er wel, dat moeten we geloven, samen met onze ventjes
-
nicole_40
- Berichten: 86
- Lid geworden op: 12 januari 2009, 21:24
Flower, niet bang zijn voor ivf! ik heb niks gevoeld voor de pick-up! (misschien het feit dat 1/2 folikels had! maar niks, ik kon direct gaan werken! het is enkel de emotioneel die hard is voor me, maar niet de behandeling.
wat betreft mijn man, hij brengt altijd het potje van huis, kan daar niet presteren!
geen zorgen maken, die zijn bijzaken.
wat betreft mijn man, hij brengt altijd het potje van huis, kan daar niet presteren!
geen zorgen maken, die zijn bijzaken.-
berlin
- Berichten: 22
- Lid geworden op: 21 juni 2009, 10:00
Dag allemaal,
ben relatief nieuw op dit forum, maar ik lees al lang mee, we zijn ook al lang "bezig", sinds 2005 (4 IUI en 2 ICSI, zonder enig resultaat).
De wegen die jullie hebben doorlopen zijn zo herkenbaar, uit welk werelddeel je komt, maakt niks uit. Of je nu 25 of 40 bent, we hebben dezelfde dromen en voelen dezelfde wanhoop. Jullie verhalen bezorgen me kippevel, doen me huilen en geven tegelijk ook troost en rust.
Het is zo moeilijk om te aanvaarden dat ik niet en "alle" anderen wel recht hebben op dat ene volmaakte geluk. Ons leven is nu zo leeg, we willen zo graag liefde geven, we willen zo graag onze liefde in een kind verwezenlijkt zien. Wat zo natuurlijk en spontaan zou moeten zijn, is bij ons een verre droom, een droom die je niet mag dromen, die nu eerder een nachtmerrie is.
En toch... ik ben het helemaal eens met Nicole als ze zegt dat je relatie heel belangrijk is. Toch zijn er zoveel mooie dingen die het leven de moeite maken: hoe de liefde standhoudt door de jaren heen, hoe je die moeilijke momenten samen doorstaat, hoe je de ander steeds beter leert kennen, steeds beter leert hoe je er voor hem kan zijn. Ook werken geeft me heel veel voldoening, samenwerken met anderen, iets opbouwen. Materiële dingen vind ik steeds minder belangrijk, alleen het essentiële blijft nog over: de mensen die de moeite waard zijn, in alles een beetje "back to basics", het overtollige eruit gooien.
Een tijdlang heeft "onvruchtbaarheid" me heel onzeker gemaakt, de vragen die je je stelt over vanalles en nog wat, zorgen ervoor dat je gaat twijfelen aan de echte waarden in het leven. Wat is goed en kwaad? Soms weet ik het niet meer. Een familielid dat ook met dit probleem kampte (ze werd onvruchtbaar verklaard en is toen ze 42 was spontaan zwanger geworden), zei me dat ze zich nooit minderwaardig heeft willen voelen. Het feit dat ze geen moeder was, heeft niet belet dat ze zichzelf volwaardig vrouw voelde. Dat probeer ik ook, het lukt niet altijd, maar ik probeer toch in mezelf te geloven en m'n zelfwaarde niet te verliezen. Het is niet makkelijk.
Op het werk vind ik het het makkelijkste om met mannen samen te werken. Ze praten minder over hun kinderen en stellen ook geen vervelende vragen. Maar de meeste vrouwen (moeders) aan wie ik heb verteld waar ik mee bezig ben, tonen veel begrip. Ik vind het eigenlijk heel belangrijk om er met m'n omgeving over te kunnen praten. Dit is toch een van de laatste taboes. Veel mensen vinden het moeilijk om toe te geven dat ze niet zomaar spontaan zwanger werden. Terwijl het toch echt helpt, als je erover kan praten, als mensen begrip tonen.
Zo, nu ga ik weer een beetje voor m'n relatie zorgen, hij zit zo eenzaam voor de televisie.
Flower, als je dit nog leest, ik wens je een hele mooie, deugddoende vakantie! Italië is geweldig, vooral de taal en het eten, mmmmmmmm. Geniet ervan!
Liefs
ben relatief nieuw op dit forum, maar ik lees al lang mee, we zijn ook al lang "bezig", sinds 2005 (4 IUI en 2 ICSI, zonder enig resultaat).
De wegen die jullie hebben doorlopen zijn zo herkenbaar, uit welk werelddeel je komt, maakt niks uit. Of je nu 25 of 40 bent, we hebben dezelfde dromen en voelen dezelfde wanhoop. Jullie verhalen bezorgen me kippevel, doen me huilen en geven tegelijk ook troost en rust.
Het is zo moeilijk om te aanvaarden dat ik niet en "alle" anderen wel recht hebben op dat ene volmaakte geluk. Ons leven is nu zo leeg, we willen zo graag liefde geven, we willen zo graag onze liefde in een kind verwezenlijkt zien. Wat zo natuurlijk en spontaan zou moeten zijn, is bij ons een verre droom, een droom die je niet mag dromen, die nu eerder een nachtmerrie is.
En toch... ik ben het helemaal eens met Nicole als ze zegt dat je relatie heel belangrijk is. Toch zijn er zoveel mooie dingen die het leven de moeite maken: hoe de liefde standhoudt door de jaren heen, hoe je die moeilijke momenten samen doorstaat, hoe je de ander steeds beter leert kennen, steeds beter leert hoe je er voor hem kan zijn. Ook werken geeft me heel veel voldoening, samenwerken met anderen, iets opbouwen. Materiële dingen vind ik steeds minder belangrijk, alleen het essentiële blijft nog over: de mensen die de moeite waard zijn, in alles een beetje "back to basics", het overtollige eruit gooien.
Een tijdlang heeft "onvruchtbaarheid" me heel onzeker gemaakt, de vragen die je je stelt over vanalles en nog wat, zorgen ervoor dat je gaat twijfelen aan de echte waarden in het leven. Wat is goed en kwaad? Soms weet ik het niet meer. Een familielid dat ook met dit probleem kampte (ze werd onvruchtbaar verklaard en is toen ze 42 was spontaan zwanger geworden), zei me dat ze zich nooit minderwaardig heeft willen voelen. Het feit dat ze geen moeder was, heeft niet belet dat ze zichzelf volwaardig vrouw voelde. Dat probeer ik ook, het lukt niet altijd, maar ik probeer toch in mezelf te geloven en m'n zelfwaarde niet te verliezen. Het is niet makkelijk.
Op het werk vind ik het het makkelijkste om met mannen samen te werken. Ze praten minder over hun kinderen en stellen ook geen vervelende vragen. Maar de meeste vrouwen (moeders) aan wie ik heb verteld waar ik mee bezig ben, tonen veel begrip. Ik vind het eigenlijk heel belangrijk om er met m'n omgeving over te kunnen praten. Dit is toch een van de laatste taboes. Veel mensen vinden het moeilijk om toe te geven dat ze niet zomaar spontaan zwanger werden. Terwijl het toch echt helpt, als je erover kan praten, als mensen begrip tonen.
Zo, nu ga ik weer een beetje voor m'n relatie zorgen, hij zit zo eenzaam voor de televisie.
Flower, als je dit nog leest, ik wens je een hele mooie, deugddoende vakantie! Italië is geweldig, vooral de taal en het eten, mmmmmmmm. Geniet ervan!
Liefs
Wie is er online
Gebruikers op dit forum: Google [Bot] en 5 gasten