dagelijkse confrontatie op het werk

[wat is er mis?]

Computerscherm gooien, wendel

[melika]

mani chapeau dat je dat durft zeggen dat het slecht gaat
probleem is dan wel dat mensen ook willen weten waarom maar dat moet je toch niet zeggen hé

gisteren baas gezegd dat we met ivf gestart zijn en ik dus mijn gsm bij mij had om de pufs niet te vergeten
en ook dat de pu in de week van 6-10 juli zou zijn
bleek dat dat de enige week was dat ik veel dagen moest werken maar dan zei hij ja H (mannelijke collega die na een half jaar getrouwd zijn vrouwtje zwanger maakte )die gaat er dan mss ook vantussen zijn
en ja eigenlijk heeft die voorrang op jou want het zijn is er al ik wist niet goed wat zeggen en heb eens verbaasd gekeken maar 's avonds drong het tot me door dat dit echt wel grof was ook al was het niet slecht bedoeld

[fluffie]

Da vind ik nu toch ook wel grof melika! Dikke knuffel meid, ik hoop dat hij verder wat begripvol is.

Bij ons op het werk is er ook een collega zwanger, van een tweeling... Het gaat daar nu natuurlijk ganse dagen over. Ik heb het woord 'proficiat' zelfs nog niet over mijn lippen gekregen. Zelfs nu ik zelf heel pril zwanger ben, kan ik het nog niet horen van een ander. Ik ben alleszins niet van plan om het er ooit uitgebreid op het werk over te hebben, je weet nooit wie je er ermee kwetst.

Véro.

[Wendel]

Misschien is het net wel goed om je verhaal te doen, Véro. Dan weten anderen ook dat het niet altijd vanzelf gaat.

Melika, amai zenne.. Zo'n antwoord kan alleen komen van iemand die helemaaaaal geen empatisch vermogen heeft! Allee, dat zeg je toch niet!

Hier heeft zwangere collega (is nu 2,5 weken over tijd) al haar zwangerschapsbroek aan Ze is al 4 weken misselijk (jawel, van toen het nog in haar eileiders zat) en ze loopt te klagen en te zagen (jaja, nog steeds, en ze heeft nog niet 1 keer moeten overgeven en als ze écht zo misselijk is: daar bestaat medicatie voor!) en is dan teleurgesteld dat niet iedereen doodgaat van compassie voor haar. Maar kom, ze geeft zichzelf een pluim, want van haar eerste was ze nu al thuis.. (en is de rest van haar zwangerschap dan niet meer komen werken, maar dan achteraf vertelt ze dat ze heeeel erg veel last had van... het zuur... )
Mein Got! Kan die niet gewoon blij zijn? Dan kon ik het misschien nog een beetje verdragen! Maar ze apprecieert gewoon niet wat ze heeft!!

Nuja, hoe vlugger ze thuis zit, hoe vlugger ze niet meer in my face zit..

Dikke knuffel aan alle werk-gefrustreerden!!
Wendel

[melika]

wendel das typisch hé voor mensen die er niets voor moeten doen hebben
ik hoor dat wel vaker dat je in ons geval zal ik het maar noemen je blij bent dat je moet kotsen of supermoe bent

vero het blijft moeilijk hé
ik heb altijd gezegd als ik zwanger ben ik ga daar echt van geneiten en erover babbelen enzo maar inderdaad je weet nooit wie je kwetst

mijn baas zegt wel dat hij het begript maar hij snapt er niets van !
ik heb een collega die twee icsikindjes heeft maar 2 keer van de eerste keer raak dus ja veel last had hij daar niet van hé en mijn man denkt dat hij daar hem op had geconcentreerd
hij egt ik hoop voor u dat het snel lukt maar hij hoopt da nog meer voor zijn uurrooster denk ik

[Chloe]

Hoi allemaal, ben nieuw hier op dit forum en voel mij toch getroost door de gedachte dat er meer mensen in mijn situatie zitten. Zit ook opgescheept met 2 zwangeren op het werk die toch wel op de hoogte zijn dat wij al lang aan het proberen zijn EN TOCH laten ze zich daar absoluut niet door tegenhouden en word ik regelmatig lastiggevallen met zwangerschapskwaaltjes, echo's (dat zijn de ergste dagen, die krijg ik minstens 5 keer per dag te zien met een bijkomend detail) en uiteraard het regelmatig terugkerende: en gij zijt de volgende he, aan zo'n baby kunt ge toch niet weerstaan??? En zodra ik even mijn afdeling ontsnapt ben: amai toch veel zwanger vrouwen op uw afdeling he...en wanneer is het aan u? Ge zijt toch al lang samen he? IS HET EEN SAMENZWERING?
Als het bij mij ooit lukt: zeker en vast geen onnozele zwangerschapspraat, ze mogen direct weten of het een jongen of meisje is en de naam zelfs ook...en gruwel oh gruwel...geen sticker met Baby aan Boord op mijn auto!

[_elke_]

amai chloe ni simpel e!
moet zeer lastig zijn, ma als t ni meer lukt komt ge hier maar eens u hartje luchten!
wij kunnen tegen ne stoot!
en luchten ook graag is ons hartje!
groetjes

[Suze]

hallo,
eerste keer dat ik ook hier een bijdrage wil leveren. ik ben opvoedster binnen de bijzondere jeugdzorg. Ik werk in een begeleidingstehuis en zorg dus voor jongeren die het thuis niet echt getroffen hebben. Veel van de ouders zijn mensen die niet in staat zijn om een kind op te voeden ( lees structuur bieden, eten geven, niet mishandelen, niet seksueel misbruiken,...)
Ik moet ook de ouders begeleiden en soms, heel soms kan ik de gedachte dat " zijn kweken gelijk de konijnen" niet uit mijn hoofd zetten. ik kan zo kwaad zijn als er een zevende of achtste kind onderweg is in een gezin waarvan alle kinderen al geplaatst zijn!!!!

groetjes suze

[Flower]

Hoi allemaal

Ik ben sinds gisteren aan het bijlezen en hoop dat ik mee mag schrijven. We zijn sinds 2003 aan het proberen. Ook wij zijn 1 van de koppels waar de reden van onvruchtbaarheid onduidelijk is. Ondertussen heb ook ik de ene collega na de andere zwanger zien worden. 1 van hun was van de eerste maand zwanger en regelmatig zat ze over haar dikke buik te wrijven en zei klagend tegen mij: "wie heeft mij dit toch laten doen, waarom ben ik toch zwanger geworden"?

Met de jaren, merk ik niet alleen op de werkvloer maar ook in mijn vriendenkring dat ik wel goed ben, zolang ze aan het proberen zijn en om uit te huilen, als het bij hun niet lukt en dan als het lukt, negeren ze me als de pest. Iedereen weet dat ze zwanger zijn, behalve ik. Reden die hiervoor meer dan eens wordt gegeven is "ik vond dat raar om het je te zeggen". Raar, ja seg, maar al die keren dat ik je bijstond om te troosten, terwijl ikzelf in zak en as zat, dat telt niet zeker. Vaak hoor ik ook als er weer iemand zit waar het zwanger worden iets langer duurt dan een maand, dat ik niet moet klagen, ik weet tenminste dat ik zwanger wordt. Tjens, wie loopt ondertussen met een tweede dikke buik rond? Ik niet hoor?

Ik heb zelfs eens gehad, dat ik mijn manager had verwittigd dat ik op een bepaalde week de pickup zou hebben en er dus een week niet zou zijn. Madame, zwanger van de tweede (heb ondertussen haar twee kindjes zien passeren), kijkt me aan alsof ze het hoort donderen en zegt dat het niet gaat, kan de pickup niet een weekje later? Geconfronteerd te worden met die dikke buik en die vraag en de hormonen die door mijn lijf gierden, ben ik ontploft en heb haar eens goed de waarheid gezegd.

Op het moment zit ik er ook een beetje door. Ik krijg echo's te zien, fotootjes te zien van hun kindjes en hahahah, wat een leuke kinderverhalen toch. Wordt ook regelmatig gevraagd om mee te gaan naar schoolspektakel. Ik zet vaak mijn grootste glimlach op, want ja, ergens begrijp ik hun ook wel, maar heel soms zou ik willen dat ze ook eens rekening met mij hielden. Zoals ik me vandaag voel, zou ik gewoon de hele tijd op ziekenverlof blijven, nooit meer buiten komen, maar weet ook wel dat dit niets oplost.

Ik begrijp jullie allemaal. Oh ja, krijgen jullie die verhalen niet te horen over "die" en "die" die er "even" niet aan dacht en na jaren proberen zwanger is geworden?, ik word er gek van. Vaak wordt er ook tegen mij gezegd dat kinderen zorgen voor het leven zijn, als zij konden kiezen, zouden ze zonder kinderen door het leven gaan. Gemakkelijk zeggen als je al 2 of meer hebt rondlopen

Ik hoop dat ik hier niet indring en dat ik mag meespreken, want ook hier zijn er een paar zwanger en ik zit er helemaal tussen in

Veel liefs

[Suze]

hoi flower,

tuurlijk mag jij meepraten, iedereen is hier toch zo moeten beginnen? Ik ook, ik praat zelf nog niet zo lang mee en vind het ook nog altijd een beetje vreemd om " je ergens tussen te smijten" maar ik heb wel al ondervonden dat er niemand is die dit erg vindt, integendeel, je wordt hier door iedereen hartelijk ontvangen. Je mag hier gerust eens je hart luchten en je ding zeggen, ook al is het ethisch niet helemaal verantwoord; iedereen weet hier immers dat je niet alles altijd zo hard meent als je het noteert maar dat het gewoon eens de emoties zijn die er uit moeten!!

groetjes Suze

P.s. op mijn werk heb ik voornamelijk mannelijke collega's, aan de ene kant lekker makelijk zou je denken, aan de andere kant schrik ik er vaak van hoe lomp en bot en ongevoelig mannen kunnen zijn. Onlangs kwam ik te weten dat ze een pronostiek hebben met als onderwerp " wanneer zal ze zwanger zijn"

[Argje]

Suze, wat een rot opmerking mannen hé
Zoals ik altijd zeg: in de grond zijn ze wel goed hoor ... ma ge moet ze erin krijgen

Ik heb op het werk wel het "geluk" dat er nog een aantal mensen zijn die of moeilijk zwanger werden of hele moeilijke zwangerschappen hebben gehad. Het geeft wel wat meer begrip.
Behalve mss bij 1 collega die uitriep: eindelijk zijn we zwanger, we waren al 4 maand aan het proberen en ik dacht dat er iets mis was (edit, zwanger van nr4)
Gelukkig besef ik dat dit mens absoluut niet veel hersencapaciteit en tact heeft - dus ik negeer dat gewoon.

[Flower]

Dank je wel.

Mannen, die kunnen ook heel hard zijn. Het ergste is dat er ook mannen zijn die de oorzaak zijn van het niet zwanger worden en er helemaal niet over kunnen spreken, want dat is volgens mij helemaal taboe bij hun. volgens mij hebben die heel wat meer te verduren dan ons, denk ik.

[Argje]

Volgens mij kan iedereen even hard zijn als het begrip ontbreekt, ongeacht geslacht. Alleen ja, mannen zijn wat rationeler op dat gebied en zo'n weddenschappen lijken daar soms bij te horen.
Maar zoals je zegt Flower; ik denk niet dat mannen er ook maar 1 minuut aandenken om zo'n zaken onderling te bespreken. Ik merk nu al dat mijn man er in onze relatie niet graag over spreekt. Dus ze lijken in een veel meer geïsoleerde positie te staan.

[Flower]

Echt praten hierover zal hij niet. Maar de eerste jaren wou mijn man niet dat ik het ook maar tegen iemand zei, dat we IVF deden of moeite hadden met kinderen krijgen. Nu is hij er zelf open over. Hij gaat natuurlijk niet in details uitwijden hierover maar hij komt er nu wel meer voor uit dat het niet lukt bij ons om zwanger te worden.

Dit is sinds een jaar of 2 hoor dat hij er nu wel voor durft uit te komen. Hij moet wel, want ja, mensen stellen vragen. Ze vinden het raar dat je al zolang samen bent en geen kinderen hebt. Vooral in de Afrikaanse families is dat niet de gewoonte en in de Italiaanse (ben van italiaanse origine) ook niet. Ik ben er wel open over, ik hoef geen begrip (eigenlijk wel, maar ja) maar ik kan de opmerkingen niet verdragen als ze denken dat we niet aan het proberen zijn en gewoon met ons tweetjes van het leven willen genieten; Ik kan er nog moeilijker mee om, dan met de rare uitspraken als: "ge zult zien, eens ge er niet meer aan denkt, komt het onverwachts", of "ge denkt er teveel aan, daarom lukt het niet".

Gisteren zijn we naar vrienden geweest met 5 kinderen. Soms hebben we het er moeilijk mee, maar gisteren heb ik zo een leuke dag met hun gehad. Het was alsof ze aanvoelden dat ik een moeilijke dag had, want ze waren niet van me weg te slaan. Voelde me opperbest toen ik thuiskwam en wist weer dat ik hier weer 100 procent voor wil gaan.

Ik ben namelijk een beetje bang voor het hele IVF gebeuren. Het heeft zoveel van mijn lichaam gevergd, dat ik er hartkloppingen enzo van heb overgehouden en paniekaanvallen. Ik denk dat ik over mijn grens ben gegaan, een aantal jaar geleden. We zullen zien na de vakantie, hoe we ons voelen en wat de volgende stap is

Veel liefs, het zonnetje schijnt. Ga een beetje dingen kopen voor de vakantie

Grrrr, ik ben op mijn eten aan het letten, aan het bewegen en nog val ik niet af. Om gek van te worden

[marb]

Er zijn wel mannen die geen probleem hebben met erover te praten, maar ze zijn duidelijk in de minderheid. Ikzelf heb er nooit problemen mee gehad, maar dat komt misschien mede omdat er geen aanwijsbare oorzaak is/was. Misschien zou ik wel heel anders reageren als bleek dat mijn zaad van zeer slechte kwaliteit was. Ik kan heel goed begrijpen dat dat niet iets is waarover je met de maten op café babbelt. En zo'n weddenschap ... ach ja, vergeef het hen, zij weten wat zij doen ...

hey Flower, misschien ben je wel vet aan het omzetten in spiermassa door meer te bewegen. Spieren wegen namelijk flink meer dan vet, dus dat merk je niet op de weegschaal. Voel je je fitter en gezonder? Dan zit je op het goede spoor! De weegschaal volgt dan wel vanzelf, maar zij kan nogal wispelturig zijn (daarom wordt aangeraden niet dagelijks te wegen, maar wekelijks)!
Veel succes!