@BluePixie: zo zalig om te lezen over de eerste stapjes die Vic in het leven zet! Wel zielig van zijn verkoudheid, zou er ook onzeker bij worden... Wat je zegt over die hormonen als hij huilt, ik heb me zelf al keihard moeten inhouden om niet mee te wenen toen ik mijn nichtje de eerste keer fel hoorde wenen vorig jaar, en toen had ik helemaal nog geen last van mijn hormonen! Lijkt me dus gewoon helemaal normaal

(niet dat ikzelf nu ineens de maatstaf ben voor alles wat normaal is...

) En ik herinner mij ook een keer dat mijn broer per ongeluk met iets tegen haar voorhoofdje gebotst was (eigenlijk was ze er zelf tegen gebotst, want dat hoofd staat nog niet "stabiel" en wiebelt de hele tijd) en toen waren we allebei zo ongeveer aan het meewenen, en mijn broer had heus geen last van zijn hormonen

Ze zijn gewoon zodanig schattig en kwetsbaar en we moeten er allemaal heel erg aan wennen dat we ze met de grote boze wereld moeten laten kennismaken denk ik... Lijkt me écht geen makkelijke opdracht...
@Jackie: ooh da's echt superjammer van je kat! Helaas moeten ze allemaal ooit eens gaan, maar dat is echt een gegeven dat we allemaal het liefste zouden wissen uit het bestandje "huisdieren houden", als je begrijpt wat ik bedoel... Wat een vreselijk moment ook, net nu je enige dochter alle momenten geboren kan worden... Sterkte!
@Emeltje: ik vraag me ook héél erg af hoe ik dat moment ga beleven als ik hem/haar de eerste keer mag vasthouden. Da's zo'n moment waarop ik altijd begin te wenen als ik dat op TV zie ofzo, maar kan me inbeelden dat het toch nog anders is als je het zelf meemaakt. Mijn schoonzus en broer zeiden dat ze eerder een soort enorme verbazing hadden en precies verbijsterd waren dat er een échte baby uitgekomen was...
Hier wordt het bekken erger met de dag, maar voor de rest blijft alles draaglijk. Moet idd gewoon zien dat ik me rustig houd... Nu gaan jullie mij waarschijnlijk héél raar vinden, maar ik heb een paar dagen geleden zelf proberen voelen aan mijn baarmoederhals. In het begin vond ik het heel moeilijk om uit te vissen waar ik nu precies aankwam, maar heb nu al af en toe eens gevoeld en ik voel een relatief harde BMhals met in het midden de slijmprop, dus nog geen opening

Wel handig als je zelf kan voelen! Al is een houding vinden om er aan te kunnen echt niet vanzelfsprekend
Ik was een paar dagen geleden nog héél ongeduldig, maar heb precies toch wat rust gevonden in het idee dat baby nog wel even veilig mag blijven zitten, dat ik geen zin heb om iets te forceren. Als het eruit wil zal het er wel uit komen
Morgen proberen we nog een laatste fotoshoot te doen van de buik, hebben al een paar mooie foto's van de vorige keer, maar wil nog iets beter op de details letten... (nagels geknipt en proper, vlak ervoor een warm bad of douche zodat ik eventjes geen "kottekes" meer op mijn buik heb, enz, maar zal er vooral van afhangen hoeveel geduld mijn man gaan hebben...
