Starten met eiceldonatie

[Amarillo]

Hoi meiden! Heb even wat afstand genomen van hier, maar ben jullie verhalen wel blijven volgen hoor!

Hope: hoe is je 12-wekenecho geweest? Hopelijk nog steeds alles in orde en ben je nu wat geruster...

Weetje: ik heb spijtig genoeg in het andere topic gelezen dat je een miskraam hebt gehad, vindt het echt superjammer voor je! Ik leef enorm met je mee! Hoe is het nu met je?

Cookie-monster: amai ook veel op paar maanden tijd gebeurd! Fijn dat je de stap hebt kunnen nemen naar dubbele donatie en dat de twijfels hierrond vervaagd lijken... Spijtig van die eerste poging, maar inderdaad nog mooie embryo's in het verschiet dus hoop dat het snel prijs mag zijn!

Mich: heel tof dat je samen met je man dan toch weer de stap hebt genomen! Al duidelijk wanneer jullie er aan kunnen beginnen?

Caroo: hoe is het met jou en de tweeling?

Voor mezelf weet ik niet goed waar beginnen. Op een maand tijd zoveel meegemaakt, lijkt wel bijna een soap...
Na mislukte poging in april week erna al voor hysteroscopie kunnen gaan. Daar werd duidelijk dat de TP inderdaad gemakkelijker via verkeerde weg gebeurd en het embryo zoals ik al vermoedde regelmatig verkeerd heeft kunnen zitten. Ze hebben de goede ingang dan wat kunnen uitrekken in de hoop dat een volgende TP gemakkelijker zou kunnen verlopen... Die gynaecologe wou ook perse zelf de TP doen omdat het zo een moeilijke "karwei" is.
Drie weken later was ik er klaar voor. BMS was perfect en ik had enorm veel vertrouwen in die gynaecologe. 3/5 mochten we naar Jette. Gynaecologe was echter niet te bereiken en daarom zou diegene het doen die het de vorige 2 keer ook al had teruggeplaatst (maar volgens mij toen foutief), dus dat gaf al niet veel vertrouwen. In OP werd ons door embryologe verteld dat ze 2 embryo's hadden ontdooid terwijl ik steeds maar 1 mag teruggeplaatst hebben! Eentje was niet zo goed door de ontdooiing gekomen en er was dus snel gekozen welk ze gingen terugplaatsen. Ik heb nog gevraagd om ze dan toch allebei terug te plaatsen omdat het andere waarschijnlijk voor de vuilbak was maar dit risico konden ze niet nemen. Ze hebben embryo nog 2 dagen de kans gegeven om zich te herpakken maar was uiteindelijk toch voor de vuilbak. Ik was zo enorm kwaad door deze flater maar heb dit grotendeels van mij kunnen afzetten om positieve energie te kunnen sturen naar dit embryootje! Uiteindelijk hebben ze toch nog juiste gynaecoloog te pakken gekregen en heeft deze de TP gedaan. Ik zag en voelde onmiddellijk dat het nu wel goed zat! Andere dr was er ook bij en vroeg hoe het nu best gebeurde voor een eventuele volgende keer. Blijkt dat hij dus dacht dat mijn rechterbaarmoederhelft de goede was terwijl het de linker is dus je kan al raden waar mijn vorige embryootjes gezeten hebben...
Paar dagen voor bloedname kreeg ik de typische (voor mij) zwangerschapskwaaltjes en was ik ervan overtuigd dat het gelukt was. Zaterdag 14/5 waren wij dan ook dolgelukkig dat wij zwanger bleken! Progesteron was wel wat laag maar niet onrustwekkend en hcg was zelfs bovengemiddeld. Ik maakte mij hier echter wel zorgen in want vorige keer op 5 weken misgelopen en toen stond progesteron zelfs nog iets hoger... Zaterdag dan aan velen al het goede nieuws meegedeeld want veel mensen weten precies wanneer de BN is dus geen ontkomen aan. Zondag waren mijn zwangerschapskwaaltjes volledig verdwenen. Ik heb gebeld naar monitoring om Utrogestan te mogen verhogen uit zekerheid maar tot op vandaag niets meer gehoord. Ik heb echter al het grootste vermoeden dat het toch al te laat is... Ondanks velen zullen zeggen wacht even af, weet ik wanneer mijn lichaam zegt dat het voorbij is... Ik bereid mij dus voor op mijn tweede miskraam, maar ik wil dit helemaal niet! Ik wil mij vergissen en niet terug in dat diepe dal terechtkomen. Ik weet niet hoe het dan verder moet want cryootjes zijn er dus ook door... Nog even afwachten tot morgen zeker, maar ik blijf liever in mijn bed liggen dan voor BN te gaan! Eergisteren zo euforisch en nu kan ik iedereen weer zeggen dat het niets zal zijn... Mijn partner zie ik er voor de eerste keer ook echt onder lijden hetgeen extra pijn doet omdat ik dit niet in stand kan houden...
Sorry voor dit pessimistische egobericht maar zoals jullie weten doet het soms deugd om dit even van je af te schrijven...

[Sloebertje]

Amarillo, ik hoop uit de grond van mijn hart dat jouw gevoel fout zit en dat je alsnog zwanger bent. Ik kan alleen maar zeggen dat je moet blijven hopen, want de eerste weken komen en gaan die kwaaltjes. De ene dag voelde ik me op en top zwanger, de volgende dag voelde ik niets en werd ik enorm paniekerig hierdoor. Echt, het overkomt velen. Dus ik hoop dat dat nu bij jou ook het geval is en dat we je binnenkort echt een dikke proficiat mogen wensen!

[Caroo72]

Amarillo meid, wat lees ik hier allemaal!! Goed nieuws en dan die twijfels weer...het is zooo herkenbaar...
Heb je dan bloedverlies? Ik wil je graag toch een hart onder de riem steken en zeggen dat wij toen op 6 weken naar onze eerste echo gingen met de gedachte dat het fout zat, want ik had geen zwangerschapssymptomen meer en de rest ken je. Je mag niet wanhopen meid. Ohhh....ik hoop toch zo dat ik gelijk heb en dat jij niet gelijk hebt. Ik duim voor u!!
Hier gaat het goed, tweeling intss alweer 13 weken oud en groeien echt heel snel, soms wel te snel. Ik moet binnenkort terug gaan werken en dat is toch een grote stap vind ik...niet fijn... . Maar vergeleken met wat jullie heir allemaal meemaken is dat peanuts natuurlijk hé.....

Cookiemonster, toch weer erg erg jammer van je verhaal te horen. Hoop dat het de volgend keer raak is!!

Mich, hoe is het met jou?

Cindy, hoe is t met u?

[mich75]

Amarillo: nog niet wanhopen! Je eerste miskraam was met eigen eicellen, je bent niet zomaar overgeschakeld op ecd.
Ik kan er niet over meespreken maar zowel Sloebertje als Caroo zeggen dat je kwaaltjes zomaar verdwijnen en kunnen terugkomen.

Caroo bij jou gaat het toch snel hé. Is jou zwangerschapsverlof niet langer door de tweeling?

Hier is het voorlopig nog geduld hebben. Einde van de maand is er plaats in Jette en mag ik hopelijk terug opstarten, als de startwaarden en echo goed zijn. Sinds een tijdje hebben ze het protocol in Jette veranderd en moet je bij start niet enkel bn laten doen maar ook een echo.
Gevolg dag 1 bellen en dan zien wanneer er op dag 2 plaats is, is toch weer meer plannen dan gewoon even bn in de vroege ochtend.

Ik heb me neergelegd bij het feit dat ik nog wat geduld moet hebben en maak me er ook niet te druk meer in. Zen blijven en positief, ik hoop dat dit het verloop ten goede komt.

[Cookie-Monster]

Amarillo, fantastisch nieuws!! Voor mijn begrip ben je gewoon zwanger, ik trek me er niets van aan dat jij denkt dat het over en uit is, want dat hoeft niet zo te zijn! Je lichaam kan je blaasjes wijsmaken, in de twee richtingen. Toen ik zwanger was, had ik niets van symptomen, een negatieve urinetest, ik was 100% zeker dat het mislukt was. Dag nadien BN en telefoon 'Proficiat!' Ik kreeg pas lichte symptomen twee weken later, toen het fout begon te lopen. En nu, bij mijn twee laatste pogingen, voelde ik vanalles en was ik zo hoopvol dat het gelukt zou zijn, maar nee, twee keer geen spoortje HCG in mijn bloed. Geen symptomen hoeft echt geen slecht nieuws te zijn: zoveel vrouwen die via de natuurlijke weg zwanger zijn, krijgen pas hun eerste symptomen op 5 of 6 weken. Dus niet wanhopen, alles is nog mogelijk en wij duimen mee voor een goede afloop!
wordt je dosis Utrogestan niet automatisch verhoogd na de positieve test? Die ene keer dat ik zwanger was, moest ik mijn Utrogestan verdubbelen. Had ook laag progesteron... en dat bleef eigenlijk de ganse tijd (hoe kort die zwangerschap uiteindelijk ook maar was, 3 weken later was ik het kwijt). Als je er niet gerust in bent, waarom neem je niet 1 of 2 extra utrobollen? Kwaad kan het niet, want je progesteron kan eigenlijk niet snel te hoog zijn (heb ik me laten vertellen door de vroedvrouwen), en als je weet dat het laag is zal het zeker niet veel kwaad kunnen? Enfin, ik ben er ook niet voor om op eigen houtje dingen aan te passen, maar Utrogestan is zowat het enige waarbij ik het wel zou durven...

[Amarillo]

Bedankt dames voor jullie reacties! Ze hebben mij niet echt kunnen geruststellen omdat ik ervan overtuigd was dat het voorbij was. Deze nacht al wenend opgestaan omdat ik niet meer kon slapen en deze morgen al wenend naar ziekenhuis...
Maar wat ben ik blij dat ik mijzelf een dramaqueen mag noemen en mijn gevoel eens niet goed zat! Zonet telefoon van Jette dat hcg gestegen is van 160 zaterdag naar 760 vandaag! Progesteron blijft wat laag (9,9) maar ga ik mij proberen niet teveel zorgen in te maken! Ik ben beginnen huilen van ongeloof en blijdschap, man aan de telefoon wist niet hoe hij moest reageren...
Nu ga ik er echt van proberen genieten want zelfs symptomen die weg zijn wil gelukkig niet steeds iets zeggen... Vrijdag nieuwe bloedname dus dat gaat weer effe stressen zijn maar moet erin geloven he!? Ondertussen heb ik mijn Utrogestan mogen verhogen van 3 naar 5 en morgen naar acupunctuur om een extra boost te geven!
Sorry weer maar eens voor egoberichtje... Hopelijk kan het jullie ook een beetje een hart onder de riem steken dat je het nooit mag opgeven! Ik hoop dat het hier nu goed mag blijven gaan en dat eenieder van jullie snel mag volgen!

[Sloebertje]

Amarillo, je berichtje tovert een big smile op mijn gezicht!
Een dikke proficiat!!!
Ik heb geleerd dat je op niks kan afgaan. Het hebben van geen symptomen is niet beter of slechter dan het hebben van veel symptomen. Ik zou zeggen, laat het los, maar dat is zoooooo verdomd moeilijk. Maar nu, genieten! En er inderdaad in blijven geloven!
X

[Caroo72]

Ohh Amarillo, wat een bekend verhaal van die bn en dan die verlossende egen waarden....joepie!!!! Hou ons op de hoogte!! Het komt goed....ik voel het! X

[mich75]

Woohoo Amarillo!!! Proficiat!!!

Ik hoop dat de rest van ons snel mag volgen.

[Cindy34]

Amarillo,

Ook van mij een hele dikke proficiat! Heel herkenbaar hoor die angst. Ik had ook geen symptomen en ik heb die eigenlijk nooit gehad. Ik had ook een laag progesteron, maar dat komt wel goed met die utrogestan! Genieten nu!

Caro,

Amai al 13 weken, de tijd vliegt. Terug gaan werken zal inderdaad niet zo fijn zijn...
Hier verloopt alles goed, we zijn nu 28,5 weken zwanger. Het gaat sneller dan we gedacht hadden ☺.

Grtjs
Cindy

[Amarillo]

Dank jullie wel dames! Jullie reacties zijn zo fijn, al kan ik niet geloven dat ze voor mij zijn! zooooo onwerkelijk
'S morgens word ik nu wakker en denk ik, ah ja het zit toch nog goed, moet mezelf altijd even knijpen

Cindy: al 28,5 week amai!!! Gaat het echt zo snel? Kan het mij nu maar moeilijk voorstellen maar hoop hier ook! Hetgeen mij zo onzeker maakte was dat ik eerst kotsmisselijk was (sorry voor het woord) en plots voelde ik 2 dagen niets meer... Mijn borsten waren volgens mij ook terug kleiner dus dacht aan een dalend hcg maar blijkbaar toch vergist en deze nacht weer opgemoeten om iets te eten... Ik slaap wel heel slecht moet ik zeggen de laatste week. Weet niet of het van de spanning komt of van iets anders... Nog heel veel succes Cindy en hou ons op de hoogte hoe het loopt want gaat inderdaad heel snel blijkbaar!

Caroo: nu dacht ik ook wel dat je met een tweeling toch wat langer thuis was...? Volgens mij was mijn zus 8 of 9 maanden thuis met maar een beetje ouderschapsverlof dacht ik... Wanneer zou je terug moeten beginnen? Geniet maar van je 2 minimensjes die waarschijnlijk al niet meer zo mini zijn he!
Heb jij op 6 weken al echo in Jette gehad of eerder 7 weken? En had je toen al kloppende hartjes?

Mich: ik wens het je superhard toe dat je het rijtje hier snel mag vervoegen. Nu duurt het niet meer lang eer je kan starten he! Hou ons op de hoogte zodat we verder kunnen meeduimen!
Het feit dat protocol veranderd is van ook dadelijk een startecho te doen, denk ik dat misschien te maken heeft met de Oestradiolwaarden. Ze hebben die grens nog niet zo lang geleden moeten verlagen en omdat nu veel meer mensen dan toch nog moeten gaan voor echo ter uitsluiting van cysten zal hier misschien wel mee te maken hebben...?

Sloebertje: fijn dat je mij bent blijven volgen en mij hier een hart onder de riem komt steken terwijl je het zelf zo moeilijk hebt, doet deugd! Ben jou en Fiona ook blijven volgen en ben heel blij dat jullie goed door alle gebeurtenissen heen zijn gekomen! Ik heb bewondering voor jullie supersterke madammen, en dat zijn we hier allemaal! Blijf ook goed voor jezelf zorgen he!

Cookiemonster: vond je berichtje heel leuk dat je je niets aantrok van wat ik zei! ik voel mij wat schuldig dat ik het precies opgegeven had maar zal wel beetje normaal zijn he! En nee, normaal moest ik mijn Utrogestan gewoon zo behouden maar omdat ik dit voor mijn eigen gemoedsrust wou, heb.ik mogen verhogen..
Weet jij al wanneer je terug mag starten? ik hoop met je mee dat die eerste cryo ook bij jou de juiste mag zijn! Laten we allen zwanger de zomer in gaan!

[Caroo72]

Amarillo,
Qua bevallingsverlof heb je bij een tweeling 2 weken meer dan een éénling, dus niet echt de moeite! Ik heb nog een maand ouderschapsverlof genomen en ga vanaf 1 juni 4/5 werken met 1/5 ouderschapsverlof, dus hopelijk valt dat mee. Mijn eerste echo was op 7w en toen hadden we een kloppend hartje. Normaal gezien vanaf 6w, 6w en 1/2 zou je een kloppend hartje moeten zien.... Wanneer heb je je echo?
Genieten doe ik elke dag weer en elke dag weer besef ik hoeveel geluk wij gehad hebben....

[Amarillo]

Caroo: echo is hier nog niet gepland hoor. Eerst nog een aantal bloednames veronderstel ik... Morgen de eerstvolgende op bijna 5 weken, maar heb zo schrik. Net bij het opstaan een veeg roze bloedverlies op mijn toiletpapier en ik weet wel dat dit niets hoeft te betekenen maar dit zie ik echt niet graag en het maakt mij heel erg onzeker. Ik neem wel iets van bloedverdunning maar dit komt zo uit het niets... Zeker met progesteron die niet hoog stond, maak ik mij er zorgen rond. Heb een raar gevoel in mijn vagina, moeilijk te omschrijven. Precies of er vanalles aan het werken is en beetje branderig ook... Heb jij ook ooit bloedverlies gehad?

[Cookie-Monster]

Amarillo, zo zie je maar, wij hadden allemaal gelijk en jij niet Grapje hoor, maar ik ben superblij dat de tweede bloedafname je goed nieuws gebracht heeft. er zitten hier nog wat dames op de wachtbank die hopen dat ze snel jouw groepje kunnen vervoegen!

Wat me nog te binnensprong van je progesteron: ik had bij mijn eigen (dus eigen eicellen) pogingen altijd een normaal hoog progesteron (40 op dag 6 na PU en standaardwaarde is dan tussen 20 en 60, dus ik zat kloef in het midden), en bij ecd redelijk laag (rond de 10, soms zelfs iets minder). Ik maakte me daar ook zorgen over, en sprak erover met dr. Decleer (hij doet voor mij de metingen voor mijn ecd pogingen). En die zei dat je het progesteronniveau in je bloed niet kan vergelijken met de progesteronwaarde in je baarmoeder. Het progesteron in die utrobollen wordt vooral opgenomen door je baarmoederslijmvlies en komt daardoor niet zo veel in je bloed. Tegenover bij een eigen poging heb je progesteronproductie door de gesprongen folikel(s). Maar die heb je niet altijd bij ecd (bij mij had ik dat nooit, omdat mijn cyclus volledig werd stilgelegd, waardoor ik geen eisprong had. Ik weet natuurlijk niet hoe het gaat zijn bij een cryo tp, want dat heb ik nog nooit gehad). Dus dat verklaart ook de veel lagere progesteronwaardes, en is niet noodzakelijk een reden tot paniek. Pas wanneer je (helderrood) bloedverlies zou hebben, kan dat een signaal zijn van te lage progesteron (in je baarmoeder) en dan nog is niet alles verloren, want dan kunnen ze snel ingrijpen met extra utrobollen of een intramusculaire progesteroninjectie (die heb ik gehad bij mijn Spaanse poging, omdat ik bleef spotten voor de tp. Na de eerste spuit is dat gestopt. En in de wachtweken heb ik er ook nog 2 gekregen.
Je schreef dat je vanmorgen wat bloedverlies had. Ik heb daar jammer genoeg geen ervaring mee, maar heb dat wel al vaak zien passeren hier op het forum, en meestal is er niets aan de hand. Het wordt soms zelfs als een 'normaal zwangerschapssymptoom' beschreven (zolang het niet helderrood een veel is). Maar ik zou ook schrikken (lees: gek worden van paniek). Kan je bellen naar je gyn of de monitoring, als je nog ongerust bent? Beter van zo snel mogelijk gerust gesteld te worden, of te doen wat zij dan nodig vinden.
Pfff, als ik dat zo lees, ik leef zo met je mee! Na al die voorgeschiedenissen en jarenlang proberen en telkens slecht nieuws krijgen, lijkt het alsof je nooit zorgeloos van een prille zwangerschap kan genieten he...

Hier is het wachten geblazen. En ik heb het er moeilijk mee. Ik wou eigenlijk gewoon doorstarten na deze poging, met in de cyclus erna direct een cryo tp. Maar we hebben pas eind mei een afspraak met de dokter voor een nabespreking, dan zit ik al over de helft van mijn cyclus en ben ik dus te laat. En de dokter vindt het beter van een cyclus tussen te laten. Dus daar moeten we ons maar bij neerleggen, kan ergens wel begrijpen dat het voor je lichaam beter is om na 2 maanden kunstmatige menopauze weer even zelf op gang te komen, maar ik word er nerveus van. Naar mijn gevoel hebben we al drie jaar verloren door maar te blijven proberen met ons eigen sperma, terwijl dan na 2 donorpogingen duidelijk werd dat er een serieus onderliggend spermaprobleem is, dat ze bij onze eigen pogingen nooit wilden verder onderzoeken (we hadden met onze eigen pogingen wel goede bevruchtingsresultaten, maar geen schitterende embryo's en dat lag dan zogezegd aan de eicellen, het sperma werd nooit verder in twijfel getrokken). en ik ben onlangs op tram 4 gestapt, dus dat pikt ook bij mij, ik voel me nu al zo oud Het zou geweldig zijn moest de eerste cryopoging lukken. En zo niet, dan hoop ik dat ik niet telkens cycli tussen pogingen moet laten. Anders duurt het nog een dik jaar eer ik alle cryo's opgebruikt heb. Ik ben het beu. Het klinkt misschien vreemd, maar aangezien dit onze allerallerlaatste poging is, willen we natuurlijk dat het lukt (en we zijn dan ook superblij dat we zo'n goede donoren hadden waardoor we nu nog 6 cryo's hebben, dat zijn 6 extra kansen!), maar ik wil het ook kunnen afsluiten en niet nodeloos rekken. Geen uitstel van executie. Als we dan toch kinderloos verder moeten, dan weet ik dat liever morgen dan volgend jaar. We zijn ondertussen bijna 4 jaar quasi voltijds bezig, de rek is eruit, we zijn alletwee op, het gaat niet meer. En pauzes tussen pogingen lijkt een goed idee, maar op mij heeft dat een omgekeerd effect, want in die pauzes ben ik er toch ook constant mee bezig, constant aan het rekenen wanneer ik de volgende tp zal hebben. Ik kan het niet van me af zetten.

[Amarillo]

Cookiemonster, bedankt voor je verhelderende uitleg! Dit heeft nooit iemand tegen mij gezegd en stelt mij wel wat gerust. Het was een lichtroze veeg, maar bij het opsteken van Utrogestan zie ik niets... Nu schrikachtig voor elk toiletbezoek, maar voorlopig lijkt het OK... Ik heb weer schrik om morgen voor bloedname te gaan, kan echt geen slecht nieuws aan. Dus zorgeloos zwanger zijn zit er hier inderdaad niet in...

Vreemd dat je pauze moet laten, ik mocht dadelijk verder. En zo'n pauzes had ik ook altijd weinig deugd van. Je bent toch altijd aan het plannen he in de mate van het mogelijke. Ik hoop dat je volgende keer gewoon zwanger bent, dan hoef je je niet meer druk te maken over al dan niet een maand tussen laten... Een tikje tegen de tijd voor ons allemaal aub