Wat ik dan voel? eerder jaloezie denk ik, maar anderzijds precies ook meer kracht om er blijven voor te vechten.
Maar momenteel lijkt het alsof ik geen emoties heb... Deze wachtweken vallen me zwaar; weet me geen houding te geven, mijn emoties lijken weg te zijn; kan nergens blij om zijn, het lukt me even niet om in de toekomst te kijken en positief te zijn.
Ik wil gewoon nu weten hoe we er voor staan; indien het niet gelukt is kan ik beginnen verwerken en kan ik me ergens anders op focussen, maar nu zo in het ongewisse zijn, ppfff....
Lang leve de wachtweken! En nog iets meer als een week te gaan
Ik kom nu al meer als een jaar maandelijks zo veel keer in het ziekenhuis bij de gyn, en toch zit ik telkens weer een beetje te sterven in de wachtzaal. Lijkt wel alsof ik telkens een belangrijk examen moet gaan afleggen.
Hebben jullie dat ook?
En dan zit het daar natuurlijk ook vol blije zwangere mensen... Ik probeer dan maar te denken welk verhaal er achter hun zwangerschap zit. Zouden zij ook zulk traject afgelegd hebben?
Wat ik wel zeker weet is dat wij, mensen die in een fertiliteitstraject zitten, anders omgaan met een zwangerschap denk ik. Meer beseffen wat voor wonder het is.
Op de bloedprik kennen ze mij al goed; "gij moet hier ook al lang komen he"
De dames van secretariaat gynaecologie doen ook alsof ze mij al jaren kennen. Vorige week zag ze mij weer zitten, grote harde zucht; "pppffffff, zijde gij dat nog niet beu om altijd naar hier te moeten komen ??!!" Euhm... JA
De gyn roept vaak mijn naam al niet meer af in de wachtzaal maar kijkt rechtstreeks naar mij en knikt dat het mijn beurt is...
Die dingen vallen me steeds harder op de laatste tijd
Zullen we het forum even wat nieuw leven in blazen en wat ruimte maken voor wat luchtigheid??
Kom maar op met verhalen: Wie heeft al iets grappigs/genants meegemaakt bij de gyns???
(ik ga alvast zelf ook eens even nadenken